ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜା ଚ ଚେତନଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ । ଆରୁରୋହ ଯାନମନ୍ଯଦ୍ଧନୁର୍ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରଃ
ରାଜା ଅଚେତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ, ପରେ ହୁଁସି ଆସି, ତୁରନ୍ତ ଆଉ ଏକ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଲେ।
ଚକାର ଶରଜାଲଂ ଚ ମାଯଯା ମାଯିନାଂ ଵରଃ । ଗୁହଂ ଚଚ୍ଛାଦ ସମରେ ଶରଜାଲେନ ନାରଦ
ମାୟାରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଥିବା ସେ ଦାନବ ଗୁହାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୀରର ଝଡ଼ ଦେଇ ଢାକିଦେଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମଵ୍ଯଗ୍ରାଂ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍ । ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖାରୂପାଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ତେଜସାଽଽଵୃତାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚଳ ଏବଂ ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ ଏକ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଚ କୋପେନ ମହାଵେଗେନ କାର୍ତିକେ । ପପାତ ଶକ୍ତିସ୍ତଦ୍ଗାତ୍ରେ ଵହ୍ନିରାଶିରିଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଭାରି ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପଡ଼ି, ଅଗ୍ନିର ଗୁଛ ପରି ଜ୍ୱଳିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ କାର୍ତିକେଯୋ ମହାବଲଃ । କାଲୀ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ କ୍ରୋଡେ ନିନାଯ ଶିଵସନିଧୌ
ଶକ୍ତି ଲାଗି କାର୍ତ୍ତିକେୟ ବେହୋଶ ହେଲେ; କାଳୀ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ, ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ଶିଵସ୍ତଂ ଚାପି ଜ୍ଞାନେନ ଜୀଵଯାମାସ ଲୀଲଯା । ଦଦୌ ବଲମନନ୍ତଂ ଚ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଶିବ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସେ ପୁନି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଉଠିଲେ।
କାଲୀ ଜଗାମ ସମରଂ ରକ୍ଷିତୁଂ କାର୍ତିକସ୍ଯ ଯା । ଵୀରାସ୍ତାମନୁଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ତେ ଚ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ
କାଳୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚଲିଲେ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିନ୍ନରାଃ । ଵାଦ୍ଯଭାଣ୍ଡାଶ୍ଚ ବହୁଶଃ ଶତଶୋ ମଧୁଵାହକାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର ଓ ଅନେକ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ସହିତ ଶତଶଃ ମଧୁପାନୀ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସା ଚ ଗତ୍ଵାଥ ସଂଗ୍ରାମଂ ସିଂହନାଦଂ ଚକାର ଚ । ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସିଂହନାଦେନ ପ୍ରାପୁର୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ଦାନଵାଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ; ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ଅଚେତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସମଶିଵଂ ଚକାର ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପୌ ଚ ମାଧ୍ଵୀକଂ ନନର୍ତ ରଣମୂର୍ଧନି
ସେ ପୁନିପୁନି ଭୟଙ୍କର ହସ୍ୟ କରିଲେ; ଏହା ଦେଖି, ମଧୁପାନ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।
ଉଗ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଚୋଗ୍ରଦଣ୍ଡା କୋଟଵୀ ଚ ପପୌ ମଧୁ । ଯୋଗିନୀଡାକିନୀନାଂ ଚ ଗଣାଃ ସୁରଗଣାଦଯଃ
ଭୟଙ୍କର ଦାଁତ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରି, କୋଟବୀ ମଧୁପାନ କଲେ; ଯୋଗିନୀ, ଡାକିନୀ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲୀଂ ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ ଶୀଘ୍ରମାଜୌ ସମାଯଯୌ । ଦାନଵାଶ୍ଚ ଭଯଂ ପ୍ରାପୂ ରାଜା ତେଭ୍ଯୋଽଭଯଂ ଦଦୌ
କାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶଂଖଚୂଡ଼ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ; ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ସେମାନେକୁ ନିର୍ଭୟ କଲେ।
କାଲୀ ଚିକ୍ଷେପ ଵହ୍ନିଂ ଚ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ରାଜା ନିର୍ଵାପଯାମାସ ପାର୍ଜନ୍ଯେନ ଚ ଲୀଲଯା
କାଳୀ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଅଗ୍ନି ଫିଙ୍ଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ସହଜରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ଏହାକୁ ନିମାଇଦେଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଵାରୁଣଂ ସା ଚ ତୀଵ୍ରଂ ଚ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଗାନ୍ଧର୍ଵେଣ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଲୀଲଯା
ସେ ପରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବରାଜା ସହଜରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ କାଲୀ ଵହ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ରାଜା ଜଘାନ ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈଷ୍ଣଵେନ ଚ ଲୀଲଯା
କାଳୀ, ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ମାହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ରାଜା ସେଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ତାହାକୁ ଦମନ କଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଦେଵୀ ଚିକ୍ଷେପ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍ । ରାଜା ନନାମ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଵରୁହ୍ଯ ରଥାଦସୌ
ତାପରେ ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଶିର ନମାଇ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଜଗାମ ତଚ୍ଚାସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ପପାତ ଶଙ୍ଖଚୂଡଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୁଵି
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା; ଶଂଖଚୂଡ଼ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଚ ଚିକ୍ଷେପ ଯତ୍ନତୋ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ମହାରାଜୋ ନିର୍ଵାପଂ ଚ ଚକାର ସଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସାବଧାନରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ମହାରାଜା ନିଜ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନିର୍ବାପିତ କଲେ।
ତଦା ଚିକ୍ଷେପ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଦେଵୀ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍ । ରାଜା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ତନ୍ନିର୍ଵାଣଂ ଚକାର ଚ
ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନିର୍ବାପିତ କଲେ।
ତଦା ଚିକ୍ଷେପ ଶକ୍ତିଂ ଚ ଯତ୍ନତୋ ଯୋଜନାଯତାମ୍ । ରାଜା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ଶତଖଣ୍ଡାଂ ଚକାର ହ
ତାପରେ ଦେବୀ ବିଶେଷ ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ; ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ମନ୍ତ୍ରପୂତଂ ଚ ଦେଵୀ ପାଶୁପତଂ ରୁଷା । ନିକ୍ଷେପଣଂ ନିରୋଦ୍ଧୁଂ ଚ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ମନ୍ତ୍ରଶୁଦ୍ଧ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ; ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲା।
ମୃତ୍ଯୁଃ ପାଶୁପତେ ନାସ୍ତି ନୃପସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ । ଯାଵଦସ୍ତି ଚ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ କଵଚଂ ଚ ହରେରିତି
ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ହରିଙ୍କ କବଚ ଅଛି।
ଯାଵତ୍ସତୀତ୍ଵମସ୍ତ୍ଯେଵ ସତ୍ଯାଶ୍ଚ ନୃପଯୋଷିତଃ । ତାଵଦସ୍ଯ ଜରାମୃତ୍ଯୁର୍ନାସ୍ତୀତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସତୀ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ଅଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥାଅନୁଯାୟୀ, ସେଠାରେ ବୟସ୍ ବା ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଭଦ୍ରକାଲୀ ନ ତଚ୍ଚିକ୍ଷେପ ଶସ୍ତ୍ରକମ୍ । ଶତଲକ୍ଷଂ ଦାନଵାନାଂ ଜଗ୍ରାସ ଲୀଲଯା କ୍ଷୁଧା
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭଦ୍ରକାଳୀ ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ; ବଡ଼ ଖେଳିମେଳି ଓ ଭୋକରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାନବକୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଗ୍ରସ୍ତୁଂ ଜଗାମ ଵେଗେନ ଶଙ୍ଖଚୂଡଂ ଭଯଙ୍କରୀ । ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣେନ ଵାରଯାମାସ ଦାନଵଃ
ତାପରେ ଭୟଙ୍କରୀ ଦେବୀ ବେଗରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆଗେଇଲେ; କିନ୍ତୁ ଦାନବ ଏକ ତୀବ୍ର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଖଡ୍ଗଂ ଚିକ୍ଷେପ ସା ଦେଵୀ ଗ୍ରୀଷ୍ମସୂର୍ଯୋପମଂ ଯଥା । ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଃ ଶତଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ସଃ
ଦେବୀ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୀବ୍ର ଏକ ଖଡ଼ଗ ଛାଡ଼ିଲେ; ଦାନବେଶ୍ୱର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କଲେ।
ପୁନର୍ଗ୍ରସ୍ତୁଂ ମହାଦେଵୀ ଵେଗେନ ଚ ଜଗାମ ତମ୍ । ସର୍ଵସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵଵୃଧେ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ
ପୁଣି ମହାଦେବୀ ବେଗରେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆଗେଇଲେ; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦାନବେଶ୍ୱର ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଵେଗେନ ମୁଷ୍ଟିନା କାଲୀ କୋପଯୁକ୍ତା ଭଯଙ୍କରୀ । ବଭଞ୍ଜ ଚ ରଥଂ ତସ୍ଯ ଜଘାନ ସାରଥିଂ ସତୀ
କାଳୀ, କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ବେଗରେ ତାଙ୍କ ରଥକୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ସାରଥିକୁ ମାରିଦେଲେ।
ସା ଚ ଶୂଲଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ଵାମହସ୍ତେନ ଜଗ୍ରାହ ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ଶୁଳ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଛାଡ଼ିଲେ; ଶଂଖଚୂଡ଼ ସହଜରେ ବାମହସ୍ତରେ ଧରିନେଲେ।
ମୁଷ୍ଟ୍ଯା ଜଘାନ ତଂ ଦେଵୀ ମହାକୋପେନ ଵେଗତଃ । ବଭ୍ରାମ ଚ ତଯା ଦୈତ୍ଯଃ କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ଚ
ଦେବୀ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ବେଗରେ ତାଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାରିଦେଲେ; ଦାୟତ୍ୟ ସେ ଘାତରେ ଗୁମ୍ରା ହୋଇ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହେଲେ।