ଦେଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵେଽପ୍ଯନ୍ଯେ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ । ଏକ ଏଵ କାର୍ତିକେଯସ୍ତସ୍ଥୌ ସମରମୂର୍ଧନି
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଳାଇଗଲେ। କେବଳ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ପାଣାଂ ଶିଲାନାଂ ଶାଖିନାଂ ତଥା । ନୃପଶ୍ଚକାର ଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ଦୁର୍ଵାରାଂ ଚ ଭଯଙ୍କରୀମ୍
ରାଜା ପାହାଡ଼, ସାପ, ପାଥର ଓ ଗଛ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ବର୍ଷା କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପ୍ରହିତଃ ଶିଵନନ୍ଦନଃ । ନୀହାରେଣ ଚ ସାନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରହିତୋ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ଶିବପୁତ୍ର ଏମିତି ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଘନ ଧୁଆଁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକିଯାଏ।
ଧନୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଦୁର୍ଵହଂ ଚ ଭଯଙ୍କରଃ । ବଭଞ୍ଜ ଚ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ରଥପୀଠକାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ରାଜା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ରଥର ଅଂଶ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ମଯୂରଂ ଜର୍ଜରୀଭୂତଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଚକାର ସଃ । ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ସୂର୍ଯାଭାଂ ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯ ଘାତିନୀମ୍
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ସେ ମୟୂରବାହନକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଶକ୍ତି ନେଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ ବଭୂଵ ଚେତନଃ ପୁନଃ । ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦ୍ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ପୁରା
ସ୍କନ୍ଦ କିଛି ଖଣ୍ଡ ସ୍ଥିର ହେଲେନି, ପୁଣି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ। ସେ ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ପାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଯାନମାରୁହ୍ଯ କାର୍ତିକଃ । ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଚକାର ରଣମୁଲ୍ବଣମ୍
କାର୍ତ୍ତିକେୟ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁରେ ତିଆରି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ସର୍ପାଂଶ୍ଚ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରାଂସ୍ତଥା । ସର୍ଵାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ କୋପେନ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଶିଵାତ୍ମଜଃ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରୋଧରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସାପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଥର ସବୁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଵହ୍ନିଂ ନିର୍ଵାପଯାମାସ ପାର୍ଜନ୍ଯେନ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ରଥଂ ଧନୁଶ୍ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶଙ୍ଖଚୂଡସ୍ଯ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ଅଗ୍ନିକୁ ନିମାଇଦେଲେ, ଏବଂ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ରଥ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ସନ୍ନାହଂ ସାରଥିଂ ଚୈଵ କିରୀଟଂ ମୁକୁଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ଶକ୍ତିଂ ଶୁକ୍ଲାଭାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି
ଦାନବରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ସାରଥି ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ ମୁକୁଟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଧଳା ଆଲୋକର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜା ଚ ଚେତନଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ । ଆରୁରୋହ ଯାନମନ୍ଯଦ୍ଧନୁର୍ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରଃ
ରାଜା ଅଚେତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ, ପରେ ହୁଁସି ଆସି, ତୁରନ୍ତ ଆଉ ଏକ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଲେ।
ଚକାର ଶରଜାଲଂ ଚ ମାଯଯା ମାଯିନାଂ ଵରଃ । ଗୁହଂ ଚଚ୍ଛାଦ ସମରେ ଶରଜାଲେନ ନାରଦ
ମାୟାରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଥିବା ସେ ଦାନବ ଗୁହାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୀରର ଝଡ଼ ଦେଇ ଢାକିଦେଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମଵ୍ଯଗ୍ରାଂ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍ । ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖାରୂପାଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ତେଜସାଽଽଵୃତାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚଳ ଏବଂ ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ ଏକ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଚ କୋପେନ ମହାଵେଗେନ କାର୍ତିକେ । ପପାତ ଶକ୍ତିସ୍ତଦ୍ଗାତ୍ରେ ଵହ୍ନିରାଶିରିଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଭାରି ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପଡ଼ି, ଅଗ୍ନିର ଗୁଛ ପରି ଜ୍ୱଳିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ କାର୍ତିକେଯୋ ମହାବଲଃ । କାଲୀ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ କ୍ରୋଡେ ନିନାଯ ଶିଵସନିଧୌ
ଶକ୍ତି ଲାଗି କାର୍ତ୍ତିକେୟ ବେହୋଶ ହେଲେ; କାଳୀ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ, ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ଶିଵସ୍ତଂ ଚାପି ଜ୍ଞାନେନ ଜୀଵଯାମାସ ଲୀଲଯା । ଦଦୌ ବଲମନନ୍ତଂ ଚ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଶିବ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସେ ପୁନି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଉଠିଲେ।
କାଲୀ ଜଗାମ ସମରଂ ରକ୍ଷିତୁଂ କାର୍ତିକସ୍ଯ ଯା । ଵୀରାସ୍ତାମନୁଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ତେ ଚ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ
କାଳୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚଲିଲେ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିନ୍ନରାଃ । ଵାଦ୍ଯଭାଣ୍ଡାଶ୍ଚ ବହୁଶଃ ଶତଶୋ ମଧୁଵାହକାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର ଓ ଅନେକ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ସହିତ ଶତଶଃ ମଧୁପାନୀ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସା ଚ ଗତ୍ଵାଥ ସଂଗ୍ରାମଂ ସିଂହନାଦଂ ଚକାର ଚ । ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସିଂହନାଦେନ ପ୍ରାପୁର୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ଦାନଵାଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ; ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ଅଚେତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସମଶିଵଂ ଚକାର ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପୌ ଚ ମାଧ୍ଵୀକଂ ନନର୍ତ ରଣମୂର୍ଧନି
ସେ ପୁନିପୁନି ଭୟଙ୍କର ହସ୍ୟ କରିଲେ; ଏହା ଦେଖି, ମଧୁପାନ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।
ଉଗ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଚୋଗ୍ରଦଣ୍ଡା କୋଟଵୀ ଚ ପପୌ ମଧୁ । ଯୋଗିନୀଡାକିନୀନାଂ ଚ ଗଣାଃ ସୁରଗଣାଦଯଃ
ଭୟଙ୍କର ଦାଁତ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରି, କୋଟବୀ ମଧୁପାନ କଲେ; ଯୋଗିନୀ, ଡାକିନୀ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲୀଂ ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ ଶୀଘ୍ରମାଜୌ ସମାଯଯୌ । ଦାନଵାଶ୍ଚ ଭଯଂ ପ୍ରାପୂ ରାଜା ତେଭ୍ଯୋଽଭଯଂ ଦଦୌ
କାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶଂଖଚୂଡ଼ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ; ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ସେମାନେକୁ ନିର୍ଭୟ କଲେ।
କାଲୀ ଚିକ୍ଷେପ ଵହ୍ନିଂ ଚ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ରାଜା ନିର୍ଵାପଯାମାସ ପାର୍ଜନ୍ଯେନ ଚ ଲୀଲଯା
କାଳୀ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଅଗ୍ନି ଫିଙ୍ଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ସହଜରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ଏହାକୁ ନିମାଇଦେଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଵାରୁଣଂ ସା ଚ ତୀଵ୍ରଂ ଚ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଗାନ୍ଧର୍ଵେଣ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଲୀଲଯା
ସେ ପରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବରାଜା ସହଜରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ କାଲୀ ଵହ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ରାଜା ଜଘାନ ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈଷ୍ଣଵେନ ଚ ଲୀଲଯା
କାଳୀ, ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ମାହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ରାଜା ସେଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ତାହାକୁ ଦମନ କଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଦେଵୀ ଚିକ୍ଷେପ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍ । ରାଜା ନନାମ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଵରୁହ୍ଯ ରଥାଦସୌ
ତାପରେ ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଶିର ନମାଇ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଜଗାମ ତଚ୍ଚାସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ । ପପାତ ଶଙ୍ଖଚୂଡଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୁଵି
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା; ଶଂଖଚୂଡ଼ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଚ ଚିକ୍ଷେପ ଯତ୍ନତୋ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ମହାରାଜୋ ନିର୍ଵାପଂ ଚ ଚକାର ସଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସାବଧାନରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ମହାରାଜା ନିଜ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନିର୍ବାପିତ କଲେ।
ତଦା ଚିକ୍ଷେପ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଦେଵୀ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍ । ରାଜା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ତନ୍ନିର୍ଵାଣଂ ଚକାର ଚ
ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନିର୍ବାପିତ କଲେ।
ତଦା ଚିକ୍ଷେପ ଶକ୍ତିଂ ଚ ଯତ୍ନତୋ ଯୋଜନାଯତାମ୍ । ରାଜା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ଶତଖଣ୍ଡାଂ ଚକାର ହ
ତାପରେ ଦେବୀ ବିଶେଷ ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ; ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କଲେ।