ବଲଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଗଣାନାଂ ଚ ଵର୍ଧଯାମାସ ତେଜସା । ସୋଽଯମେକଶ୍ଚ ଯୁଯୁଧେ ଦାନଵାନାଂ ଗଣୈଃ ସହ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦେବମାନଙ୍କର ବଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢିଗଲା। ସେ ଏକାଏକି ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ବଡ଼ ଦଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଅକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ଶତକଂ ସମରେ ଚ ଜଘାନ ସଃ । ଅସୁରାନ୍ପାତଯାମାସ କାଲୀ କମଲଲୋଚନା
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। କମଳନୟନୀ କାଳୀ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ପପୌ ରକ୍ତଂ ଦାନଵାନାମତିକୁଦ୍ଧା ତତଃ ପରମ୍ । ଦଶଲକ୍ଷଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଶତଲକ୍ଷଂ ଚ କୋଟିଶଃ
ତେବେ କାଳୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଦେଲେ। ସେ ଦଶଲକ୍ଷ ହାତୀ ଏବଂ ଶତଲକ୍ଷ ହାତୀମାନେକୁ କୋଟିକୋଟି ଧରି ନେଇଗଲେ।
ସମାଦାଯୈକହସ୍ତେନ ମୁଖେ ଚିକ୍ଷେପ ଲୀଲଯା । କବନ୍ଧାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ନନର୍ତ ସମରେ ମୁନେ
ସେ ଏକହାତରେ ସେମାନେକୁ ଧରି ଖେଳେଇ ମୁହଁରେ ପକାଇଦେଲେ। ମୁନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଶରଜାଲେନ ଦାନଵାଃ କ୍ଷତଵିଗ୍ରହାଃ । ଭୀତାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ମହାରଣପରାକ୍ରମାଃ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ଦାନବମାନେ ଆହତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ବଡ଼ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ।
ଵୃଷପର୍ଵା ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିର୍ଦମ୍ଭଶ୍ଚାପି ଵିକଙ୍କଣଃ । ସ୍କନ୍ଦେନ ସାର୍ଧଂ ଯୁଯୁଧୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵିକ୍ରମେଣ ଚ
ବୃଷପର୍ବା, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଦମ୍ଭ ଓ ବିକଙ୍କଣ—ସମସ୍ତେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଶୂରତାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ମହାମାରୀ ଚ ଯୁଯୁଧେ ନ ବଭୂଵ ପରାଙ୍ମୁଖୀ । ବଭୂଵୁସ୍ତେ ଚ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଶକ୍ତିପୀଡିତାଃ
ମହାମାରୀ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କେବେ ପଛ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ନ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭଯାତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ । ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ସମରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାରୌଦ୍ରଂ ସମୁଲ୍ବଣମ୍
ସେମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଲେ ନାହିଁ। ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଦାନଵାନାଂ କ୍ଷଯକରଂ ଯଥା ପ୍ରାକୃତିକୋ ଲଯଃ । ରାଜା ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଚକାର ବାଣଵର୍ଷଣମ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରଳୟ ସମାନ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ହେଲା। ରାଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି ତୀରବର୍ଷା କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଘନସ୍ଯ ଵର୍ଷଣଂ ଯଥା । ମହାଘୋରାନ୍ଧକାରଶ୍ଚ ଵହ୍ନ୍ଯୁତ୍ଥାନଂ ବଭୂଵ ଚ
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷା ମେଘର ବର୍ଷା ପରି ହେଲା। ଭୟାନକ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଦହିଉଠିଲା।
ଦେଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵେଽପ୍ଯନ୍ଯେ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ । ଏକ ଏଵ କାର୍ତିକେଯସ୍ତସ୍ଥୌ ସମରମୂର୍ଧନି
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଳାଇଗଲେ। କେବଳ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ପାଣାଂ ଶିଲାନାଂ ଶାଖିନାଂ ତଥା । ନୃପଶ୍ଚକାର ଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ଦୁର୍ଵାରାଂ ଚ ଭଯଙ୍କରୀମ୍
ରାଜା ପାହାଡ଼, ସାପ, ପାଥର ଓ ଗଛ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ବର୍ଷା କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପ୍ରହିତଃ ଶିଵନନ୍ଦନଃ । ନୀହାରେଣ ଚ ସାନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରହିତୋ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ଶିବପୁତ୍ର ଏମିତି ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଘନ ଧୁଆଁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକିଯାଏ।
ଧନୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଦୁର୍ଵହଂ ଚ ଭଯଙ୍କରଃ । ବଭଞ୍ଜ ଚ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ରଥପୀଠକାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ରାଜା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ରଥର ଅଂଶ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ମଯୂରଂ ଜର୍ଜରୀଭୂତଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଚକାର ସଃ । ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ସୂର୍ଯାଭାଂ ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯ ଘାତିନୀମ୍
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ସେ ମୟୂରବାହନକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଶକ୍ତି ନେଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ ବଭୂଵ ଚେତନଃ ପୁନଃ । ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦ୍ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ପୁରା
ସ୍କନ୍ଦ କିଛି ଖଣ୍ଡ ସ୍ଥିର ହେଲେନି, ପୁଣି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ। ସେ ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ପାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଯାନମାରୁହ୍ଯ କାର୍ତିକଃ । ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଚକାର ରଣମୁଲ୍ବଣମ୍
କାର୍ତ୍ତିକେୟ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁରେ ତିଆରି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ସର୍ପାଂଶ୍ଚ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରାଂସ୍ତଥା । ସର୍ଵାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ କୋପେନ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଶିଵାତ୍ମଜଃ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରୋଧରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସାପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଥର ସବୁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଵହ୍ନିଂ ନିର୍ଵାପଯାମାସ ପାର୍ଜନ୍ଯେନ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ରଥଂ ଧନୁଶ୍ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶଙ୍ଖଚୂଡସ୍ଯ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ଅଗ୍ନିକୁ ନିମାଇଦେଲେ, ଏବଂ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ରଥ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ସନ୍ନାହଂ ସାରଥିଂ ଚୈଵ କିରୀଟଂ ମୁକୁଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ଶକ୍ତିଂ ଶୁକ୍ଲାଭାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି
ଦାନବରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ସାରଥି ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ ମୁକୁଟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଧଳା ଆଲୋକର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜା ଚ ଚେତନଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ । ଆରୁରୋହ ଯାନମନ୍ଯଦ୍ଧନୁର୍ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରଃ
ରାଜା ଅଚେତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ, ପରେ ହୁଁସି ଆସି, ତୁରନ୍ତ ଆଉ ଏକ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଲେ।
ଚକାର ଶରଜାଲଂ ଚ ମାଯଯା ମାଯିନାଂ ଵରଃ । ଗୁହଂ ଚଚ୍ଛାଦ ସମରେ ଶରଜାଲେନ ନାରଦ
ମାୟାରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଥିବା ସେ ଦାନବ ଗୁହାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୀରର ଝଡ଼ ଦେଇ ଢାକିଦେଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମଵ୍ଯଗ୍ରାଂ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍ । ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖାରୂପାଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ତେଜସାଽଽଵୃତାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚଳ ଏବଂ ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ ଏକ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଚ କୋପେନ ମହାଵେଗେନ କାର୍ତିକେ । ପପାତ ଶକ୍ତିସ୍ତଦ୍ଗାତ୍ରେ ଵହ୍ନିରାଶିରିଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଭାରି ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପଡ଼ି, ଅଗ୍ନିର ଗୁଛ ପରି ଜ୍ୱଳିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ କାର୍ତିକେଯୋ ମହାବଲଃ । କାଲୀ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ କ୍ରୋଡେ ନିନାଯ ଶିଵସନିଧୌ
ଶକ୍ତି ଲାଗି କାର୍ତ୍ତିକେୟ ବେହୋଶ ହେଲେ; କାଳୀ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ, ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ଶିଵସ୍ତଂ ଚାପି ଜ୍ଞାନେନ ଜୀଵଯାମାସ ଲୀଲଯା । ଦଦୌ ବଲମନନ୍ତଂ ଚ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଶିବ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସେ ପୁନି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଉଠିଲେ।
କାଲୀ ଜଗାମ ସମରଂ ରକ୍ଷିତୁଂ କାର୍ତିକସ୍ଯ ଯା । ଵୀରାସ୍ତାମନୁଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ତେ ଚ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ
କାଳୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚଲିଲେ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିନ୍ନରାଃ । ଵାଦ୍ଯଭାଣ୍ଡାଶ୍ଚ ବହୁଶଃ ଶତଶୋ ମଧୁଵାହକାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର ଓ ଅନେକ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ସହିତ ଶତଶଃ ମଧୁପାନୀ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସା ଚ ଗତ୍ଵାଥ ସଂଗ୍ରାମଂ ସିଂହନାଦଂ ଚକାର ଚ । ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସିଂହନାଦେନ ପ୍ରାପୁର୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ଦାନଵାଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ; ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ଅଚେତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସମଶିଵଂ ଚକାର ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପୌ ଚ ମାଧ୍ଵୀକଂ ନନର୍ତ ରଣମୂର୍ଧନି
ସେ ପୁନିପୁନି ଭୟଙ୍କର ହସ୍ୟ କରିଲେ; ଏହା ଦେଖି, ମଧୁପାନ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।