ଵିକଙ୍କଣେନ ଵରୁଣଶ୍ଚଞ୍ଚଲେନ ସମୀରଣଃ । ବୁଧଶ୍ଚ ଘୃତପୃଷ୍ଠେନ ରକ୍ତାକ୍ଷେଣ ଶନୈଶ୍ଚରଃ
ବିକଂକଣ ସହିତ ବରୁଣ, ଚଞ୍ଚଳ ସହିତ ବାୟୁ; ଘୃତପୃଷ୍ଠ ସହିତ ବୁଧ, ରକ୍ତାକ୍ଷ ସହିତ ଶନି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଜଯନ୍ତୋ ରତ୍ନସାରେଣ ଵସଵୋ ଵର୍ଚସାଂ ଗଣୈଃ । ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ଦୀପ୍ତିମତା ଧୂମ୍ରେଣ ନଲକୂବରଃ
ଜୟନ୍ତ ରତ୍ନସାର ସହିତ, ବସୁମାନେ ଭାରସା ଦଳ ସହିତ; ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଧୂମ୍ର ଓ ନଳକୁବେର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଧୁରନ୍ଧରେଣ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଉଷାକ୍ଷେଣ ଚ ମଙ୍ଗଲଃ । ଶୋଭାକରେଣ ଵୈ ଭାନୁଃ ପିଠରେଣ ଚ ମନ୍ମଥଃ
ଧୁରନ୍ଧର ସହିତ ଧର୍ମ, ଉଷାକ୍ଷ ସହିତ ମଙ୍ଗଳ; ଶୋଭାକର ସହିତ ଭାନୁ, ପିଠର ସହିତ ମନ୍ମଥ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଗୋଧାମୁଖେନ ଚୂର୍ଣେନ ଖଡ୍ଗେନ ଚ ଧ୍ଵଜେନ ଚ । କାଞ୍ଚୀମୁଖେନ ପିଣ୍ଡେନ ଧୂମେଣ ସହ ନନ୍ଦିନା
ଗୋଧାମୁଖ ସହିତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ, ଖଡ୍ଗ ସହିତ ଧ୍ୱଜ; କାଞ୍ଚୀମୁଖ ସହିତ ପିଣ୍ଡ, ଧୂମ ସହିତ ନନ୍ଦି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଵିଶ୍ଵେନ ଚ ପଲାଶେନାଦିତ୍ଯାଦ୍ଯା ଯୁଯୁଧୁଃ ପରେ । ଏକାଦଶ ଚ ରୁଦ୍ରା ଵୈ ଏକାଦଶଭଯଙ୍କରୈଃ
ବିଶ୍ୱ ପଳାଶ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସମକ୍ଷ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ; ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଏକାଦଶ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ମହାମାରୀ ଚ ଯୁଯୁଧେ ଚୋଗ୍ରଚଣ୍ଡାଦିଭିଃ ସହ । ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ ସର୍ଵେ ଦାନଵାନାଂ ଗଣୈଃ ସହ
ମହାମାରୀ ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ; ସମସ୍ତ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଦାନବ ଦଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଯୁଯୁଧୁଶ୍ଚ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ପ୍ରଲଯେଽପି ଭଯଙ୍କରେ । ଵଟମୂଲେ ଚ ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ତସ୍ଥୌ କାଲ୍ଯା ସୁତେନ ଚ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟିର ସେଷ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିଲା; ଏଉଁ ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ କାଳୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସର୍ଵେ ଚ ଯୁଯୁଧୁଃ ସୈନ୍ଯସମୂହାଃ ସତତଂ ମୁନେ । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ କୋଟିଭିର୍ଦାନଵୈଃ ସହ
ହେ ମୁନି, ସମସ୍ତ ସେନା ଦଳ ସବୁବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ଅନେକ କୋଟି ଦାନବ ସହିତ।
ଉଵାସ ଶଙ୍ଖଚୂଡଶ୍ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତଃ । ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଚ ଯେ ଯୋଧା ଦାନଵୈଶ୍ଚ ପରାଜିତାଃ
ରତ୍ନମାଳା ଧାରିଥିବା ଶଂଖଚୂଡ ରହିଗଲେ, ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେଇ ସେନାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରହିଗଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ଭୀତାଶ୍ଚ କ୍ଷତଵିଗ୍ରହାଃ । ଚକାର କୋପଂ ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚାଭଯଂ ଦଦୌ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଆହତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ସ୍କନ୍ଦ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଦେବତାମାନେଂକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ବଲଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଗଣାନାଂ ଚ ଵର୍ଧଯାମାସ ତେଜସା । ସୋଽଯମେକଶ୍ଚ ଯୁଯୁଧେ ଦାନଵାନାଂ ଗଣୈଃ ସହ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦେବମାନଙ୍କର ବଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢିଗଲା। ସେ ଏକାଏକି ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ବଡ଼ ଦଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଅକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ଶତକଂ ସମରେ ଚ ଜଘାନ ସଃ । ଅସୁରାନ୍ପାତଯାମାସ କାଲୀ କମଲଲୋଚନା
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। କମଳନୟନୀ କାଳୀ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ପପୌ ରକ୍ତଂ ଦାନଵାନାମତିକୁଦ୍ଧା ତତଃ ପରମ୍ । ଦଶଲକ୍ଷଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଶତଲକ୍ଷଂ ଚ କୋଟିଶଃ
ତେବେ କାଳୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଦେଲେ। ସେ ଦଶଲକ୍ଷ ହାତୀ ଏବଂ ଶତଲକ୍ଷ ହାତୀମାନେକୁ କୋଟିକୋଟି ଧରି ନେଇଗଲେ।
ସମାଦାଯୈକହସ୍ତେନ ମୁଖେ ଚିକ୍ଷେପ ଲୀଲଯା । କବନ୍ଧାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ନନର୍ତ ସମରେ ମୁନେ
ସେ ଏକହାତରେ ସେମାନେକୁ ଧରି ଖେଳେଇ ମୁହଁରେ ପକାଇଦେଲେ। ମୁନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଶରଜାଲେନ ଦାନଵାଃ କ୍ଷତଵିଗ୍ରହାଃ । ଭୀତାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ମହାରଣପରାକ୍ରମାଃ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ଦାନବମାନେ ଆହତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ବଡ଼ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ।
ଵୃଷପର୍ଵା ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିର୍ଦମ୍ଭଶ୍ଚାପି ଵିକଙ୍କଣଃ । ସ୍କନ୍ଦେନ ସାର୍ଧଂ ଯୁଯୁଧୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵିକ୍ରମେଣ ଚ
ବୃଷପର୍ବା, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଦମ୍ଭ ଓ ବିକଙ୍କଣ—ସମସ୍ତେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଶୂରତାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ମହାମାରୀ ଚ ଯୁଯୁଧେ ନ ବଭୂଵ ପରାଙ୍ମୁଖୀ । ବଭୂଵୁସ୍ତେ ଚ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଶକ୍ତିପୀଡିତାଃ
ମହାମାରୀ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କେବେ ପଛ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ନ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭଯାତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ । ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ସମରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାରୌଦ୍ରଂ ସମୁଲ୍ବଣମ୍
ସେମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଲେ ନାହିଁ। ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଦାନଵାନାଂ କ୍ଷଯକରଂ ଯଥା ପ୍ରାକୃତିକୋ ଲଯଃ । ରାଜା ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଚକାର ବାଣଵର୍ଷଣମ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରଳୟ ସମାନ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ହେଲା। ରାଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି ତୀରବର୍ଷା କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଘନସ୍ଯ ଵର୍ଷଣଂ ଯଥା । ମହାଘୋରାନ୍ଧକାରଶ୍ଚ ଵହ୍ନ୍ଯୁତ୍ଥାନଂ ବଭୂଵ ଚ
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷା ମେଘର ବର୍ଷା ପରି ହେଲା। ଭୟାନକ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଦହିଉଠିଲା।
ଦେଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵେଽପ୍ଯନ୍ଯେ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ । ଏକ ଏଵ କାର୍ତିକେଯସ୍ତସ୍ଥୌ ସମରମୂର୍ଧନି
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଳାଇଗଲେ। କେବଳ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ପାଣାଂ ଶିଲାନାଂ ଶାଖିନାଂ ତଥା । ନୃପଶ୍ଚକାର ଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ଦୁର୍ଵାରାଂ ଚ ଭଯଙ୍କରୀମ୍
ରାଜା ପାହାଡ଼, ସାପ, ପାଥର ଓ ଗଛ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ବର୍ଷା କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପ୍ରହିତଃ ଶିଵନନ୍ଦନଃ । ନୀହାରେଣ ଚ ସାନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରହିତୋ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ଶିବପୁତ୍ର ଏମିତି ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଘନ ଧୁଆଁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକିଯାଏ।
ଧନୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଦୁର୍ଵହଂ ଚ ଭଯଙ୍କରଃ । ବଭଞ୍ଜ ଚ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ରଥପୀଠକାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ରାଜା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ରଥର ଅଂଶ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ମଯୂରଂ ଜର୍ଜରୀଭୂତଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଚକାର ସଃ । ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ସୂର୍ଯାଭାଂ ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯ ଘାତିନୀମ୍
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ସେ ମୟୂରବାହନକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଶକ୍ତି ନେଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ ବଭୂଵ ଚେତନଃ ପୁନଃ । ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦ୍ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ପୁରା
ସ୍କନ୍ଦ କିଛି ଖଣ୍ଡ ସ୍ଥିର ହେଲେନି, ପୁଣି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ। ସେ ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ପାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଯାନମାରୁହ୍ଯ କାର୍ତିକଃ । ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଚକାର ରଣମୁଲ୍ବଣମ୍
କାର୍ତ୍ତିକେୟ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁରେ ତିଆରି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ସର୍ପାଂଶ୍ଚ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରାଂସ୍ତଥା । ସର୍ଵାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ କୋପେନ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଶିଵାତ୍ମଜଃ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରୋଧରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସାପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଥର ସବୁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଵହ୍ନିଂ ନିର୍ଵାପଯାମାସ ପାର୍ଜନ୍ଯେନ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ରଥଂ ଧନୁଶ୍ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶଙ୍ଖଚୂଡସ୍ଯ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ଅଗ୍ନିକୁ ନିମାଇଦେଲେ, ଏବଂ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ରଥ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ସନ୍ନାହଂ ସାରଥିଂ ଚୈଵ କିରୀଟଂ ମୁକୁଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ଶକ୍ତିଂ ଶୁକ୍ଲାଭାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି
ଦାନବରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ସାରଥି ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ ମୁକୁଟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଧଳା ଆଲୋକର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।