ନିଵେଦିତଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ସ୍ଵାଭିପ୍ରାଯମଭୀପ୍ସିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମା ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଦକ୍ଷିଣେ
ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ବସାଇଲେ।
ଵାମତୋ ଵାମଦେଵଂ ଚ ଜଗାମ କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧିମ୍ । ପରମାନନ୍ଦଯୁକ୍ତଂ ଚ ପରମାନନ୍ଦରୂପିଣୀମ୍
ବାମପଟେ ବାମଦେବଙ୍କୁ ରଖି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ଯିଏ ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ।
ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣମଯଂ ଧାତା ଦଦର୍ଶ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ସର୍ଵଂ ସମାନଵେଷଂ ଚ ସମାନାସନସଂସ୍ଥିତମ୍
ଧାତା ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ସମସ୍ତ କିଛି କୃଷ୍ଣମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରୂପ ଏକ, ସମସ୍ତେ ସମାନ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ । ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ କୌସ୍ତୁଭେନ ଵିରାଜିତମ୍
ଦୁଇଟି ହାତ, ହାତରେ ବାଂଶୀ, ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ମୟୂର ପିଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି, କଉସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାସ୍କରିତ।
ଅତୀଵ କମନୀଯଂ ଚ ସୁନ୍ଦରଂ ଶାନ୍ତଵିଗ୍ରହମ୍ । ଗୁଣଭୂଷଣରୂପେଣ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ଦେହ ଥିଲା, ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଯୁବା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଭରିଥିଲା।
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍ । କିଂ ସେଵ୍ଯଂ ସେଵକଂ କିଂ ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ଵକ୍ତୁମକ୍ଷମଃ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସବୁ ଦିଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟରେ ଭରିଥିଲା; ଦେଖିଲେ କିଏ ସେବକ ଓ କିଏ ସେବନୀୟ ବୁଝିପାରିବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ।
କ୍ଷଣଂ ତେଜଃ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ରୂପଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ କ୍ଷଣମ୍ । ନିରାକାରଂ ଚ ସାକାରଂ ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵିଵିଧଂ କ୍ଷଣମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଦେଖିଲେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ତାହାର ଦେହ ଦେଖିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିରାକାର ଓ ସାକାର ଦୁଇଟି ରୂପ ଦେଖିଲେ।
ଏକମେଵ କ୍ଷଣଂ କୃଷ୍ଣଂ ରାଧଯା ରହିତଂ ପରମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯେକାସନସଂସ୍ଥଂ ଚ ତଯା ସାର୍ଧଂ ଚ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଧା ବିନା ଅଲଗା ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ; ପରେ ସେ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାସାଥି ଥିଲେ।
ରାଧାରୂପଧରଂ କୃଷ୍ଣଂ କୃଷ୍ଣରୂପଂ କଲତ୍ରକମ୍ । କିଂ ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ଚ ପୁରୁଷଂ ଵିଧାତା ଧ୍ଯାତୁମକ୍ଷମଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଧାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ରାଧାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଭାବେ ଦେଖିଲେ; ଏହି ରୂପ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ ନା ପୁଅ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ହୃତ୍ପଦ୍ମସ୍ଥଂ ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ଚକ୍ଷୁଷା । ଚକାର ସ୍ତଵନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରିହାରମନେକଧା
ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭାବି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ପୁନଃପୁନି ଖ୍ଷମା ଚାହିଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ପୁନଶ୍ଚ ତଦନୁଜ୍ଞଯା । ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣମେକଂ ଚ ରାଧାଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାକି ରାଧାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଵପାର୍ଷଦୈଃ ପରିଵୃତଂ ଗୋପୀମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍ । ପୁନଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ନିଜ ସହଚରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଦେଖି, ସେମାନେ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତଦଭିପ୍ରାଯମାଜ୍ଞାଯ ତାନୁଵାଚ ରମେଶ୍ଵରଃ । ସର୍ଵାତ୍ମା ସ ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵେଶଃ ସର୍ଵଭାଵନଃ
ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଆଗଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାଗଚ୍ଛ କମଲାପତେ । ଇହାଗଚ୍ଛ ମହାଦେଵ ଶଶ୍ଵତ୍କୁଶଲମସ୍ତୁ ଵଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଆସ, ବ୍ରହ୍ମା, ଆସ, କମଳାପତି; ଏଠାକୁ ଆସ, ମହାଦେବ—ସବୁବେଳେ ତୁମମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।
ଆଗତା ହି ମହାଭାଗା ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍ । ଗଙ୍ଗା ଚ ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ଭଯେନ ଶରଣଂ ଗତା
ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ତୁମେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆସିଛ; ଏବଂ ଭୟରେ ଗଙ୍ଗା ଚରଣପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।
ରାଧେମାଂ ପାତୁମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମତ୍ସନ୍ନିଧାନତଃ । ଦାସ୍ଯାମୀମାଂ ଚ ଭଵତାଂ ଯୂଯଂ କୁରୁତ ନିର୍ଭଯାମ୍
ରାଧା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ଚାହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କର ଦାସୀ କରିଦିଅ; ତୁମେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କର।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସ୍ମିତଃ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ । ତୁଷ୍ଟାଵ ରାଧାମାରାଧ୍ଯାଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପରିପୂଜିତାମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କମଳୋଦ୍ଭବ ହସି ହସି ରାଧାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଆରାଧ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସଂସ୍ତୂଯ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ । ଧାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାମୁଵାଚ ଚତୁରାନନଃ
ଚାରିଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଚାରି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଚତୁରାନନ କହିଲେ।
ଚତୁରାନନ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗା ତ୍ଵଦଙ୍ଗସମ୍ଭୂତା ପ୍ରଭୋଶ୍ଚ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ଯୁଵଯୋର୍ଦ୍ରଵରୂପା ସା ମୁଗ୍ଧଯୋଃ ଶଙ୍କରସ୍ଵନାତ୍
ଚତୁରାନନ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗା ତୁମ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ତୁମେ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଜଳରୂପ, ଶିବଙ୍କ ଡମରୁ ସ୍ୱନ୍ନିରେ ମୁଗ୍ଧ।
କୃଷ୍ଣାଂଶା ଚ ତ୍ଵଦଂଶା ଚ ତ୍ଵତ୍କନ୍ଯାସଦୃଶୀ ପ୍ରିଯା । ତ୍ଵନ୍ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣଂ କୃତ୍ଵା କରୋତୁ ତଵ ପୂଜନମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏବଂ ତୁମ ଅଂଶ, ତୁମ ଝିଅ ପରି ପ୍ରିୟ; ତୁମ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ତୁମ ପୂଜା କରୁ।
ଗୋଲୋକସ୍ଥା ଚ ଯା ଗଙ୍ଗା ସର୍ଵତ୍ରସ୍ଥା ତଥାମ୍ବିକେ । ତଦମ୍ବିକା ତ୍ଵଂ ଦେଵେଶୀ ସର୍ଵଦା ସା ତ୍ଵଦାତ୍ମଜା
ମା, ଗୋଲୋକରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଯିଏ ଗଙ୍ଗା, ସେ ତୁମେ, ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା; ସେ ସବୁବେଳେ ତୁମ ଝିଅ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵୀଚକାର ଚ ସସ୍ମିତା । ଵହିର୍ବଭୂଵ ସା କୃଷ୍ଣପାଦାଙ୍ଗୁଷ୍ଠନଖାଗ୍ରତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସି ହସି ମନେ ରଖିଲେ; ତାପରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଅଙ୍ଗୁଠିର ନଖର ଛଡ଼ାରେ ବାହାରିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସତ୍କୃତା ଶାନ୍ତା ତସ୍ଥୌ ତେଷାଂ ଚ ମଧ୍ଯତଃ । ଉଵାସ ତୋଯାଦୁତ୍ଥାଯ ତଦଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ସେଠାରେ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ସେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ଜଳରୁ ବାହାରି, ସେ ଅଞ୍ଚଳର ଦେବତା ଥିଲେ।
ତତ୍ତୋଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣା କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ଥାପିତଂ ଚ କମଣ୍ଡଲୌ । କିଞ୍ଚିଦ୍ଦଧାର ଶିରସି ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧକୃତଶେଖରଃ
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଥୋଡ଼ା ଜଳ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ଯିଏ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥୋଡ଼ା ଜଳ ଧରିଲେ।
ଗଙ୍ଗାଯୈ ରାଧିକାମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ । ତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ କଵଚଂ ପୂଜାଂ ଵିଧାନଂ ଧ୍ଯାନମେଵ ଚ
ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ, କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ରାଧିକା ମନ୍ତ୍ର, ସେହି ସ୍ତୁତି, କବଚ, ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ସର୍ଵଂ ତତ୍ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ପୁରଶ୍ଚର୍ଯାକ୍ରମଂ ତଥା । ଗଙ୍ଗା ତାମେଵ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ପ୍ରଯଯୌ ସହ
ଏହା ସମସ୍ତ, ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଭାବେ, ପୂର୍ବ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହିତ; ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏକାସাথে ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ ଗଙ୍ଗା ତୁଲସୀ ଵିଶ୍ଵପାଵନୀ । ଏତା ନାରାଯଣସ୍ଯୈଵ ଚତସ୍ରୋ ଯୋଷିତୋ ମୁନେ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଗଙ୍ଗା ଓ ତୁଳସୀ—ଏହି ଚାରିଜଣୀ ନାରାୟଣଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ମୁନି।
ଅଥ ତଂ ସସ୍ମିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସମୁଵାଚ ସଃ । ସର୍ଵକାଲସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଦୁର୍ବୋଧମଵିପଶ୍ଚିତମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: ସମସ୍ତ କାଳର କଥା ଅବୁଜ୍ଝ ଅବିବେକୀଙ୍କ ପାଇଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଗୃହାଣ ଗଙ୍ଗାଂ ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ହେ ଵିଷ୍ଣୋ ହେ ମହେଶ୍ଵର । ଶୃଣୁ କାଲସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ମତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଶାମଯ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱର—ତମେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ପାଖରୁ କାଳର କଥା ଶୁଣ, ଭଲଭାବେ ମନ ଦେ।
ଯୂଯଂ ଚ ଯେଽନ୍ଯେ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ମନଵସ୍ତଥା । ସିଦ୍ଧା ଯଶସ୍ଵିନଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଯେଽତ୍ରୈଵ ସମାଗତାଃ
ତମେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ, ମନୁମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଯଶସ୍ବୀମାନେ—ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି—