ଵରଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଵରକାରଣମ୍ । ଗୋପିକାଗୋପଵୃନ୍ଦାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଓହିଁ, ସେ ଅନୁଗ୍ରହଦାତା, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନେକ ଭଲ ଦେବାର କାରଣ, ଗୋପୀ, ଗୋପ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ପ୍ରଭୁ।
ନିରୀହଂ ଚ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ଚ ନିରାଶ୍ରଯମ୍ । ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ନିରୁତ୍ସାହଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ସେ ନିଷ୍କାମ, ନିରାକାର, କିଛିରେ ଲିପ୍ତ ନୁହେଁ, କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, ଗୁଣ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, କେବେ ବଦଳାନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ସୁଧା ପରି ଶୁଦ୍ଧ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ଚ ସାକାରଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍ । ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପଂ ସତ୍ଯେଶଂ ସାକ୍ଷିରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରନ୍ତି, ସତ୍ତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ସତ୍ୟର ନାଥ, ଚିରକାଳର ସାକ୍ଷୀ।
ପରଂ ପରେଶଂ ପରମଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିତ, ସମସ୍ତ ନାଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାଥ, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ପରମ ଆତ୍ମା, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍; ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସଗଦ୍ଗଦାଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଃ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହାଃ । ସର୍ଵେ ସଂସ୍ତୂଯ ସର୍ଵେଶଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ଗଳା ଭାବେ ଭରିଗଲା, ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା; ସମସ୍ତେ ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଚିତ୍ରସିଂହାସନସ୍ଥିତମ୍
ଯିଏ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସେଵ୍ଯମାନଂ ଚ ଗୋପାଲୈଃ ଶ୍ଵେତଚାମରଵାଯୁନା । ଗୋପାଲିକାନୃତ୍ଯଗୀତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ଗୋପମାନେ ସେଉଁଠି ସେବା କରୁଛନ୍ତି, ଧଳା ଚାମରା ହଳାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ଦେଖି ହସି ଖୁସି ହେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯତମଂ ରାଧାଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍ । ତଯା ପ୍ରଦତ୍ତଂ ତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତଵନ୍ତଂ ସୁଵାସିତମ୍
ଯିଏ ରାଧାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ରାଧାଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ରାସେ ଦଦୃଶୁଶ୍ଚ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍ । ମୁନଯୋ ମନଵଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ତାପସାଶ୍ଚ ତପସ୍ଵିନଃ
ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୁନି, ମନୁ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁଃ ପରମଵିସ୍ମଯମ୍ । ପରସ୍ପରଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତେ ଚ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେମାନେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ; ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିଵେଦିତଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ସ୍ଵାଭିପ୍ରାଯମଭୀପ୍ସିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମା ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଦକ୍ଷିଣେ
ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ବସାଇଲେ।
ଵାମତୋ ଵାମଦେଵଂ ଚ ଜଗାମ କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧିମ୍ । ପରମାନନ୍ଦଯୁକ୍ତଂ ଚ ପରମାନନ୍ଦରୂପିଣୀମ୍
ବାମପଟେ ବାମଦେବଙ୍କୁ ରଖି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ଯିଏ ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ।
ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣମଯଂ ଧାତା ଦଦର୍ଶ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ସର୍ଵଂ ସମାନଵେଷଂ ଚ ସମାନାସନସଂସ୍ଥିତମ୍
ଧାତା ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ସମସ୍ତ କିଛି କୃଷ୍ଣମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରୂପ ଏକ, ସମସ୍ତେ ସମାନ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ । ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ କୌସ୍ତୁଭେନ ଵିରାଜିତମ୍
ଦୁଇଟି ହାତ, ହାତରେ ବାଂଶୀ, ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ମୟୂର ପିଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି, କଉସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାସ୍କରିତ।
ଅତୀଵ କମନୀଯଂ ଚ ସୁନ୍ଦରଂ ଶାନ୍ତଵିଗ୍ରହମ୍ । ଗୁଣଭୂଷଣରୂପେଣ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ଦେହ ଥିଲା, ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଯୁବା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଭରିଥିଲା।
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍ । କିଂ ସେଵ୍ଯଂ ସେଵକଂ କିଂ ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ଵକ୍ତୁମକ୍ଷମଃ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସବୁ ଦିଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟରେ ଭରିଥିଲା; ଦେଖିଲେ କିଏ ସେବକ ଓ କିଏ ସେବନୀୟ ବୁଝିପାରିବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ।
କ୍ଷଣଂ ତେଜଃ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ରୂପଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ କ୍ଷଣମ୍ । ନିରାକାରଂ ଚ ସାକାରଂ ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵିଵିଧଂ କ୍ଷଣମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଦେଖିଲେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ତାହାର ଦେହ ଦେଖିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିରାକାର ଓ ସାକାର ଦୁଇଟି ରୂପ ଦେଖିଲେ।
ଏକମେଵ କ୍ଷଣଂ କୃଷ୍ଣଂ ରାଧଯା ରହିତଂ ପରମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯେକାସନସଂସ୍ଥଂ ଚ ତଯା ସାର୍ଧଂ ଚ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଧା ବିନା ଅଲଗା ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ; ପରେ ସେ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାସାଥି ଥିଲେ।
ରାଧାରୂପଧରଂ କୃଷ୍ଣଂ କୃଷ୍ଣରୂପଂ କଲତ୍ରକମ୍ । କିଂ ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ଚ ପୁରୁଷଂ ଵିଧାତା ଧ୍ଯାତୁମକ୍ଷମଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଧାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ରାଧାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଭାବେ ଦେଖିଲେ; ଏହି ରୂପ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ ନା ପୁଅ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ହୃତ୍ପଦ୍ମସ୍ଥଂ ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ଚକ୍ଷୁଷା । ଚକାର ସ୍ତଵନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରିହାରମନେକଧା
ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭାବି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ପୁନଃପୁନି ଖ୍ଷମା ଚାହିଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ପୁନଶ୍ଚ ତଦନୁଜ୍ଞଯା । ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣମେକଂ ଚ ରାଧାଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାକି ରାଧାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଵପାର୍ଷଦୈଃ ପରିଵୃତଂ ଗୋପୀମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍ । ପୁନଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ନିଜ ସହଚରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଦେଖି, ସେମାନେ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତଦଭିପ୍ରାଯମାଜ୍ଞାଯ ତାନୁଵାଚ ରମେଶ୍ଵରଃ । ସର୍ଵାତ୍ମା ସ ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵେଶଃ ସର୍ଵଭାଵନଃ
ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଆଗଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାଗଚ୍ଛ କମଲାପତେ । ଇହାଗଚ୍ଛ ମହାଦେଵ ଶଶ୍ଵତ୍କୁଶଲମସ୍ତୁ ଵଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଆସ, ବ୍ରହ୍ମା, ଆସ, କମଳାପତି; ଏଠାକୁ ଆସ, ମହାଦେବ—ସବୁବେଳେ ତୁମମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।
ଆଗତା ହି ମହାଭାଗା ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍ । ଗଙ୍ଗା ଚ ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ଭଯେନ ଶରଣଂ ଗତା
ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ତୁମେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆସିଛ; ଏବଂ ଭୟରେ ଗଙ୍ଗା ଚରଣପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।
ରାଧେମାଂ ପାତୁମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମତ୍ସନ୍ନିଧାନତଃ । ଦାସ୍ଯାମୀମାଂ ଚ ଭଵତାଂ ଯୂଯଂ କୁରୁତ ନିର୍ଭଯାମ୍
ରାଧା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ଚାହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କର ଦାସୀ କରିଦିଅ; ତୁମେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କର।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସ୍ମିତଃ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ । ତୁଷ୍ଟାଵ ରାଧାମାରାଧ୍ଯାଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପରିପୂଜିତାମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କମଳୋଦ୍ଭବ ହସି ହସି ରାଧାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଆରାଧ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସଂସ୍ତୂଯ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ । ଧାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାମୁଵାଚ ଚତୁରାନନଃ
ଚାରିଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଚାରି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଚତୁରାନନ କହିଲେ।
ଚତୁରାନନ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗା ତ୍ଵଦଙ୍ଗସମ୍ଭୂତା ପ୍ରଭୋଶ୍ଚ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ଯୁଵଯୋର୍ଦ୍ରଵରୂପା ସା ମୁଗ୍ଧଯୋଃ ଶଙ୍କରସ୍ଵନାତ୍
ଚତୁରାନନ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗା ତୁମ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ତୁମେ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଜଳରୂପ, ଶିବଙ୍କ ଡମରୁ ସ୍ୱନ୍ନିରେ ମୁଗ୍ଧ।
କୃଷ୍ଣାଂଶା ଚ ତ୍ଵଦଂଶା ଚ ତ୍ଵତ୍କନ୍ଯାସଦୃଶୀ ପ୍ରିଯା । ତ୍ଵନ୍ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣଂ କୃତ୍ଵା କରୋତୁ ତଵ ପୂଜନମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏବଂ ତୁମ ଅଂଶ, ତୁମ ଝିଅ ପରି ପ୍ରିୟ; ତୁମ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ତୁମ ପୂଜା କରୁ।