ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯମାନାଂ ପ୍ରଭଯା ସଭାମୀଶସ୍ଯ ସୁପ୍ରଭାମ୍ । ସଖୀଦତ୍ତଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତଵନ୍ତୀଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ମାଳିକଙ୍କ ସଭାକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ସଭା ନିଜେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା; ସଖୀମାନେ ଦିଆ ଦୁର୍ଲଭ ତାମ୍ବୁଳ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଜନ୍ଯାଂ ସର୍ଵଜନନୀଂ ଧନ୍ଯାଂ ମାନ୍ଯାଂ ଚ ମାନିନୀମ୍ । କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିଦେଵୀଂ ଚ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯତମାଂ ରମାମ୍
ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜନନୀ, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଭରିଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପ୍ରାଣରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ରମା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାସେଶ୍ଵରୀଂ ତୃପ୍ତିଂ ନ ଜଗାମ ସୁରେଶ୍ଵରୀ । ନିମେଷରହିତାଭ୍ଯାଂ ଚ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ପପୌ ଚ ତାମ୍
ରାସର ରାଣୀକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ ତୃପ୍ତି ନପାଇଲେ; ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ଅପ୍ରଭା ହୋଇ ତାକୁ ଦେଖି ରହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧା ଜଗଦୀଶମୁଵାଚ ସା । ଵାଚା ମଧୁରଯା ଶାନ୍ତା ଵିନୀତା ସସ୍ମିତା ମୁନେ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଧା ଜଗତ୍ ନାଥଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ; ତାଙ୍କର କଥା ମୃଦୁ, ଶାନ୍ତ, ନମ୍ର ଓ ହସି ଭରିଥିଲା, ମୁନି।
ରାଧୋଵାଚ କେଯଂ ପ୍ରାଣେଶ କଲ୍ଯାଣୀ ସସ୍ମିତା ତ୍ଵନ୍ମୁଖାମ୍ବୁଜମ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ସସ୍ମିତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସକାମା ଵକ୍ରଲୋଚନା
ରାଧା କହିଲେ: ମୋ ପ୍ରାଣନାଥ, ଏହି କଳ୍ୟାଣୀ କିଏ, ହସି ହସି ତୁମର ମୁଖକମଳକୁ ତାକୁଛି, ତାଙ୍କର ଚାହିଁବା ଭରି ଚାହିଁ ରହିଛି।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା । ଵସ୍ତ୍ରେଣ ମୁଖମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ନିରୀକ୍ଷନ୍ତୀ ପୁନଃ ପୁନଃ
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମୋହିତ, ଦେହରେ ରোমାଞ୍ଚ ହେଇଯାଇଛି, ପଟରେ ମୁଖ ଢାକି ଆବାର ଆବାର ଦେଖୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ତାଂ ସଂନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକାମଃ ସସ୍ମିତଃ ସଦା । ମଯି ଜୀଵତି ଗୋଲୋକେ ଭୂତା ଦୁର୍ଵୃତ୍ତିରୀଦୃଶୀ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ହସି ହସି ଦେଖୁଛ; ମୁଁ ଗୋଲୋକରେ ଜୀବିତ ଥିବାବେଳେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଯାଇଛି।
ତ୍ଵମେଵ ଚୈଵ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଵାରଂ ଵାରଂ କରୋଷି ଚ । କ୍ଷମାଂ କରୋମି ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ସ୍ତ୍ରୀଜାତିଃ ସ୍ନିଗ୍ଧମାନସା
ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ; ମୁଁ ପ୍ରେମରେ କ୍ଷମା କରୁଛି, କାରଣ ନାରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ମୃଦୁ।
ସଂଗୃହ୍ଯେମାଂ ପ୍ରିଯାମିଷ୍ଟାଂ ଗୋଲୋକାଦ୍ ଗଚ୍ଛ ଲମ୍ପଟ । ଅନ୍ଯଥା ନ ହି ତେ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ଏହି ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା, ନେଇ ଗୋଲୋକରୁ ଚାଲିଯାଅ, ଲମ୍ପଟ; ନହେଲେ, ବ୍ରଜନାଥ, ତୁମର ଭଲ ହେବ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଵିରଜାଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଚନ୍ଦନକାନନେ । କ୍ଷମା କୃତା ମଯା ପୂର୍ଵଂ ସଖୀନାଂ ଵଚନାଦହୋ
ମୁଁ ଚନ୍ଦନ କାନନରେ ବିରଜା ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିଥିଲି; ପୂର୍ବେ ସଖୀମାନଙ୍କ କଥାରେ କ୍ଷମା କରିଥିଲି, ହାୟ!
ତ୍ଵଯା ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ପୁରା । ଦେହଂ ତତ୍ଯାଜ ଵିରଜା ନଦୀରୂପା ବଭୂଵ ସା
ତୁମେ ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ଗୁପ୍ତ ହେବା ଘଟିଥିଲା; ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ବିରଜା ନଦୀ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ତତୋ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଚତୁର୍ଗୁଣା । ଅଦ୍ଯାପି ଵିଦ୍ଯମାନା ସା ତଵ ସତ୍କୀର୍ତିରୂପିଣୀ
ସେ ନଦୀ, ଦଶ ମିଳିୟନ ଯୋଜନ ପରିମାଣରେ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଏବଂ ଚାରିଗୁଣା ଲମ୍ବା, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୀର୍ତ୍ତିର ଆକାର ନେଇ।
ଗୃହଂ ମଯି ଗତାଯାଂ ଚ ପୁନର୍ଗତ୍ଵା ତଦନ୍ତିକେ । ଉଚ୍ଚୈ ରୁରୋଦ ଵିରଜେ ଵିରଜେ ଚେତି ସଂସ୍ମରନ୍
ମୁଁ ଘରକୁ ଯାଇ, ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିଲି, ତେବେ ବିରଜାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, 'ବିରଜା! ବିରଜା!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲି।
ତଦା ତୋଯାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ସା ଯୋଗାତ୍ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ । ସାଲଙ୍କାରା ମୂର୍ତିମତୀ ଦଦୌ ତୁଭ୍ଯଂ ଚ ଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ, ଜଳରୁ ବାହାରି, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ସିଦ୍ଧ ୟୋଗିନୀ, ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଦେହରେ ତୁମକୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଚ ସମାକ୍ଷିପ୍ଯ ଵୀର୍ଯାଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା । ତତୋ ବଭୂଵୁସ୍ତସ୍ଯାଂ ଚ ସମୁଦ୍ରାଃ ସପ୍ତ ଏଵ ଚ
ତାପରେ, ସେଉଁଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ଶକ୍ତି ଦେଲ; ଏହିପରି, ସେଠାରେ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଶୋଭଯା ଗୋପ୍ଯା ଯୁକ୍ତଶ୍ଚମ୍ପକକାନନେ । ସଦ୍ଯୋ ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଚମ୍ପକ ଉଦ୍ୟାନରେ ଚମକିଲା ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖାଗଲ; ତୁମେ ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ହେଲେ।
ଶୋଭା ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗାମ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲେ । ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ ଶରୀରଂ ଚ ସ୍ନିଗ୍ଧଂ ତେଜୋ ବଭୂଵ ହ
ଚମକ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳକୁ ଗଲା; ତାପରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ମୃଦୁ ତେଜରେ ପରିଣତ ହେଲା।
ସଂଵିଭଜ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା । ରତ୍ନାଯ କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ଵର୍ଣାଯ କିଞ୍ଚିନ୍ମଣିଵରାଯ ଚ
ତୁମେ ଏହି ତେଜକୁ ବାଣ୍ଟି, ଦୁଃଖ ହୀନ ହୃଦୟରେ ଦାନ କଲ; କିଛି ମଣିକୁ, କିଛି ସୁନାକୁ, ଏବଂ କିଛି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିକୁ।
କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମୁଖାବ୍ଜେଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ରାଜ୍ଞେ ଚ କିଞ୍ଚନ । କିଞ୍ଚିତ୍କିସଲଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ
କିଛି ନାରୀମାନଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖକୁ, କିଛି ରାଜାଙ୍କୁ, କିଛି କିଶଳୟକୁ ଏବଂ କିଛି ଫୁଲକୁ ଦିଆଗଲା।
କିଞ୍ଚିତ୍କଲେଭ୍ଯଃ ପକ୍ଵେଭ୍ଯଃ ସସ୍ଯେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ । ନୃପଦେଵଗୃହେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସଂସ୍କୃତେଭ୍ଯଶ୍ଚ କିଞ୍ଚନ
କିଛି ପକ୍ୱ ତଣ୍ଡକୁ, କିଛି ଧାନ୍ୟକୁ, କିଛି ରାଜା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଘରକୁ, ଏବଂ କିଛି ସଂସ୍କୃତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା।
କିଞ୍ଚିନ୍ନୂତନପତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦୁଗ୍ଧେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ । ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭଯା ଗୋପ୍ଯା ଯୁକ୍ତୋ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
କିଛି ନୂତନ ପତ୍ରକୁ, କିଛି ଦୁଧକୁ ଦିଆଗଲା; ତୁମେ ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚମକିଲା ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖାଗଲ।
ସଦ୍ଯୋ ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା । ପ୍ରଭା ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗାମ ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲେ
ତୁମେ ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ହେଲ; ତେଜ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲା।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ ଶରୀରଂ ଚ ତୀଵ୍ରଂ ତେଜୋ ବଭୂଵ ହ । ସଂଵିଭଜ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ପ୍ରରୁଦତା ପୁରା
ତାପରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭୟଙ୍କର ତେଜରେ ପରିଣତ ହେଲା; ତୁମେ ପ୍ରେମରେ, ପୂର୍ବରୁ କାନ୍ଦି, ଏହି ତେଜକୁ ବାଣ୍ଟି ଦିଲ।
ଵିସୃଷ୍ଟଂ ଚକ୍ଷୁଷୋଃ କୃଷ୍ଣ ଲଜ୍ଜଯା ମଦ୍ଭଯେନ ଚ । ହୁତାଶନାଯ କିଞ୍ଚିଚ୍ଚ ଯକ୍ଷେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଲଜ୍ଜା ଓ ମୋ ଭୟରେ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ତେଜ ବିସର୍ଜିତ ହେଲା; କିଛି ଅଗ୍ନିକୁ, କିଛି ଯକ୍ଷମାନେଁକୁ ଦିଆଗଲା।
କିଞ୍ଚିତ୍ପୁରୁଷସିଂହେଭ୍ଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ । କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଜନେଭ୍ଯଶ୍ଚ ନାଗେଭ୍ଯୋଽପି ଚ କିଞ୍ଚନ
କିଛି ପୁରୁଷସିଂହମାନେଁକୁ, କିଛି ଦେବତାମାନେଁକୁ, କିଛି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେଁକୁ ଏବଂ କିଛି ନାଗମାନେଁକୁ ଦିଆଗଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ମୁନିଭ୍ଯଶ୍ଚ ତପସ୍ଵିଭ୍ଯଶ୍ଚ କିଞ୍ଚନ । ସ୍ତ୍ରୀଭ୍ଯଃ ସୌଭାଗ୍ଯଯୁକ୍ତାଭ୍ଯୋ ଯଶସ୍ଵିଭ୍ଯଶ୍ଚ କିଞ୍ଚନ
କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଁକୁ, କିଛି ଋଷିମାନେଁକୁ, କିଛି ତପସ୍ବୀମାନେଁକୁ, କିଛି ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀମାନେଁକୁ ଏବଂ କିଛି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା।
ତତ୍ତୁ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରରୁଦିତଂ ତ୍ଵଯା । ଶାନ୍ତିଗୋପ୍ଯା ଯୁତସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟୋଽସି ରାସମଣ୍ଡଲେ
ସେ ତେଜ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ କାନ୍ଦିଥିଲ; ଶାନ୍ତ ଚମକ ସହିତ ତୁମେ ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ଦେଖାଗଲ।
ଵସନ୍ତେ ପୁଷ୍ପଶଯ୍ଯାଯାଂ ମାଲ୍ଯଵାଂଶ୍ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତଃ । ରତ୍ନପ୍ରଦୀପୈର୍ଯୁକ୍ତେ ଚ ରତ୍ନନିର୍ମାଣମନ୍ଦିରେ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଫୁଲ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ, ମାଳା ପିନ୍ଧି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ମଣି ଦୀପ ଜ୍ୱାଳିଥିବା ମଣି ତୋଳା ମହଳରେ ତୁମେ ଅଛ।
ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷାଢ୍ଯୋ ରତ୍ନଭୂଷିତଯା ସହ । ତଯା ଦତ୍ତଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ପୁରା ଵିଭୋ
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଭାବରେ, ଏବଂ ରତ୍ନ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ ଜଣେ ସହିତ, ସେ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି ଭୋଜନ କରିଥିଲେ।
ସଦ୍ଯୋ ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା । ଶାନ୍ତିର୍ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭିଯା ଲୀନା ତ୍ଵଯି ପ୍ରଭୋ
ମୋର ନାମ ଶୁଣିବା ସହିତ, ଆପଣ ସେଉଁଠି ସାଙ୍ଗକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଶାନ୍ତି ଭୟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।