ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ପ୍ରଭୁରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା । ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିଦ୍ଯମାନା ଚ ରାଧିକା
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ, ଦେହରେ ରোমାଞ୍ଚ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ସମୟରେ ରାଧିକା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ—
ଗୋପୀତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟିଯୁକ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସମପ୍ରଭା । କୋପେନାରକ୍ତପଦ୍ମାସ୍ଯା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ରାଧିକା, ତିରିଶ କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ, ଏକ କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ମୁଁହ ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଚକୁ ଲାଲ ମାଟି ଭଳି ରଙ୍ଗିଥିଲା—
ପୀତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ଗଜେନ୍ଦ୍ରମନ୍ଦଗାମିନୀ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣନାନାଭୂଷଣଭୂଷିତା
ତାଙ୍କର ଚାମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି ପୀତ ଚାମ, ରାଜା ହାତୀର ଗମନ ଭଳି ମନୋହର ଚାଳ, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ—
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନଖଚିତମମୂଲ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଶୌଚକମ୍ । ପୀତଵସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଯୁଗଲଂ ନୀଵୀଯୁକ୍ତଂ ଚ ବିଭ୍ରତୀ
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଲଗାଇଥିବା, ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପୀତ ପୋଶାକର ଦୁଇଟି ଅଂଶ, ନୀବୀ ଲଗାଇ ପିନ୍ଧିଥିଲେ—
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟଂ କୋମଲଂ ଚ ସୁରଞ୍ଜିତମ୍ । କୃଷ୍ଣଦତ୍ତାର୍ଘ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ଵିନ୍ଯସନ୍ତୀ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ସ୍ଥଳ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, କମଳ ଓ ରଙ୍ଗିନ ପାଦ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ପାଦକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ—
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଵିମାନାଦଵରୁହ୍ଯ ସା । ସେଵ୍ଯମାନା ଚ ଋଷିଭିଃ ଶ୍ଵେତଚାମରଵାଯୁନା
ରତ୍ନର ଏସେନ୍ସରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରାଜମହଳରୁ ଉତରି, ଋଷିମାନେ ସେଉଁଠି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଶ୍ୱେତ ଚାମରାରେ ହଳାଇ—
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ଚନ୍ଦନେନ ସମନ୍ଵିତମ୍ । ଦୀପ୍ତଦୀପପ୍ରଭାକାରଂ ସିନ୍ଦୂରଂ ବିନ୍ଦୁଶୋଭିତମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳ କଷ୍ତୁରୀ ଚିହ୍ନ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୋଭିତ, ଦୀପର ଆଲୋକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନରେ ଅତି ଶୁଭ୍ର—
ଦଧତୀ ଭାଲମଧ୍ଯେ ଚ ସୀମନ୍ତାଧଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ । ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଯୁକ୍ତଂ ସୁଵଂକ୍ରିମମ୍
ସେ ଭାଲର ମଧ୍ୟରେ, ସୀମନ୍ତ ତଳରେ ଚମକୁଥିବା, ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଲାରେ ଲହରୀ କେଶ ଭୂଷିତ—
ସୁଚାରୁକବରୀଭାରଂ କମ୍ପଯନ୍ତୀ ସୁକମ୍ପିତା । ସୁଚାରୁରାଗସଂଯୁକ୍ତମୋଷ୍ଠଂ କମ୍ପଯତୀ ରୁଷା
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଘନ କେଶ ଚଳାଇବା ସମୟରେ ହଲାଇ ଉଠୁଥିଲା, ରାଗରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଓଠ କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିଥିଲା—
ଗତ୍ଵୋଵାସ କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଶୁଭେ । ସଖୀନାଂ ଚ ସମୂହୈଶ୍ଚ ପରିପୂର୍ଣା ଵିଭୋଃ ପ୍ରିଯା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ରତ୍ନ ଶିଂହାସନରେ ବସିଲେ, ସଖୀମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘିରିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା—
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣଃ ସାଦରପୂର୍ଵକମ୍ । ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ମଧୁରାଲାପୈଃ ସସ୍ମିତଶ୍ଚ ସସଂଭ୍ରମଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉଠିଲେ, ମଧୁର କଥାରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ହସି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲେ—
ପ୍ରଣେମୁରତିସନ୍ତ୍ରସ୍ତା ଗୋପା ନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଗୋପମାନେ ଭୟରେ ଗଲା ଗଳା ହେବା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ, ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଗଙ୍ଗା ସହସା ସ୍ତୁତିଂ ବହୁ ଚକାର ସା । କୁଶଲଂ ପରିପପ୍ରଚ୍ଛ ଭୀତାତିଵିନଯେନ ଚ
ଗଙ୍ଗା ହଠାତ୍ ଉଠି, ବହୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ ଏବଂ ଭୟ ଓ ବଡ ନମ୍ରତା ସହିତ କୁଶଳ ଜାଣିବାକୁ ପଚାରିଲେ।
ନମ୍ରଭାଗସ୍ଥିତା ତ୍ରସ୍ତା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା । ଧ୍ଯାନେନ ଶରଣାଯତ୍ତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଗଙ୍ଗା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ଗଳା, ଠୋଡ଼ ଓ ଜିଭ ଶୁଖା, ଧ୍ୟାନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ।
ତାଂ ହୃତ୍ପଦ୍ମସ୍ଥିତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଭୀତାଯୈ ଚାଭଯଂ ଦଦୌ । ବଭୂଵ ସ୍ଥିରଚିତ୍ତା ସା ସର୍ଵେଶ୍ଵରଵରେଣ ଚ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସି, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଦୟାରେ ଗଙ୍ଗାର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ହେଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵସିଂହାସନସ୍ଥାଂ ଚ ରାଧାଂ ଗଙ୍ଗା ଦଦର୍ଶ ସା । ସୁସ୍ନିଗ୍ଧାଂ ସୁଖଦୃଶ୍ଯାଂ ଚ ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଗଙ୍ଗା ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ରାଧାକୁ ଦେଖିଲେ, ଅତି ମୃଦୁ, ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣଃ କର୍ତ୍ରୀମାଦିସୃଷ୍ଟେଃ ସନାତନୀମ୍ । ସଦା ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷୀଯାଂ କନ୍ଯାଭିନଵଯୌଵନାମ୍
ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ପାଦକ, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ, ସଦା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷୀୟା କନ୍ୟା ଭାବରେ ଏବଂ ନବଯୌବନରେ ରହିଥିବା।
ଵିଶ୍ଵଵୃନ୍ଦେ ନିରୁପମାଂ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣେନ ଚ । ଶାନ୍ତାଂ କାନ୍ତାମନନ୍ତାଂ ତାମାଦ୍ଯନ୍ତରହିତାଂ ସତୀମ୍
ବିଶ୍ୱର ସଭାରେ ତିନି ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶାନ୍ତ, ପ୍ରିୟ, ଅନନ୍ତ, ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଆଦି ଅନ୍ତ ନାହିଁ।
ଶୁଭାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଗାଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତାମ୍ । ସୌନ୍ଦର୍ଯସୁନ୍ଦରୀଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ସର୍ଵାସୁ ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ
ଶୁଭ, ସୁଭଦ୍ରା, ସୁଭଗା, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ।
କୃଷ୍ଣାର୍ଧାଙ୍ଗାଂ କୃଷ୍ଣସମାଂ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା । ପୂଜିତାଂ ଚ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଵରେଣ ଚ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗୀନୀ, ତେଜ, ବୟସ ଓ ଦୀପ୍ତିରେ କୃଷ୍ଣ ସମାନ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯମାନାଂ ପ୍ରଭଯା ସଭାମୀଶସ୍ଯ ସୁପ୍ରଭାମ୍ । ସଖୀଦତ୍ତଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତଵନ୍ତୀଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ମାଳିକଙ୍କ ସଭାକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ସଭା ନିଜେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା; ସଖୀମାନେ ଦିଆ ଦୁର୍ଲଭ ତାମ୍ବୁଳ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଜନ୍ଯାଂ ସର୍ଵଜନନୀଂ ଧନ୍ଯାଂ ମାନ୍ଯାଂ ଚ ମାନିନୀମ୍ । କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିଦେଵୀଂ ଚ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯତମାଂ ରମାମ୍
ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜନନୀ, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଭରିଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପ୍ରାଣରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ରମା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାସେଶ୍ଵରୀଂ ତୃପ୍ତିଂ ନ ଜଗାମ ସୁରେଶ୍ଵରୀ । ନିମେଷରହିତାଭ୍ଯାଂ ଚ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ପପୌ ଚ ତାମ୍
ରାସର ରାଣୀକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ ତୃପ୍ତି ନପାଇଲେ; ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ଅପ୍ରଭା ହୋଇ ତାକୁ ଦେଖି ରହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧା ଜଗଦୀଶମୁଵାଚ ସା । ଵାଚା ମଧୁରଯା ଶାନ୍ତା ଵିନୀତା ସସ୍ମିତା ମୁନେ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଧା ଜଗତ୍ ନାଥଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ; ତାଙ୍କର କଥା ମୃଦୁ, ଶାନ୍ତ, ନମ୍ର ଓ ହସି ଭରିଥିଲା, ମୁନି।
ରାଧୋଵାଚ କେଯଂ ପ୍ରାଣେଶ କଲ୍ଯାଣୀ ସସ୍ମିତା ତ୍ଵନ୍ମୁଖାମ୍ବୁଜମ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ସସ୍ମିତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସକାମା ଵକ୍ରଲୋଚନା
ରାଧା କହିଲେ: ମୋ ପ୍ରାଣନାଥ, ଏହି କଳ୍ୟାଣୀ କିଏ, ହସି ହସି ତୁମର ମୁଖକମଳକୁ ତାକୁଛି, ତାଙ୍କର ଚାହିଁବା ଭରି ଚାହିଁ ରହିଛି।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା । ଵସ୍ତ୍ରେଣ ମୁଖମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ନିରୀକ୍ଷନ୍ତୀ ପୁନଃ ପୁନଃ
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମୋହିତ, ଦେହରେ ରোমାଞ୍ଚ ହେଇଯାଇଛି, ପଟରେ ମୁଖ ଢାକି ଆବାର ଆବାର ଦେଖୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ତାଂ ସଂନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକାମଃ ସସ୍ମିତଃ ସଦା । ମଯି ଜୀଵତି ଗୋଲୋକେ ଭୂତା ଦୁର୍ଵୃତ୍ତିରୀଦୃଶୀ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ହସି ହସି ଦେଖୁଛ; ମୁଁ ଗୋଲୋକରେ ଜୀବିତ ଥିବାବେଳେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଯାଇଛି।
ତ୍ଵମେଵ ଚୈଵ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଵାରଂ ଵାରଂ କରୋଷି ଚ । କ୍ଷମାଂ କରୋମି ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ସ୍ତ୍ରୀଜାତିଃ ସ୍ନିଗ୍ଧମାନସା
ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ; ମୁଁ ପ୍ରେମରେ କ୍ଷମା କରୁଛି, କାରଣ ନାରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ମୃଦୁ।
ସଂଗୃହ୍ଯେମାଂ ପ୍ରିଯାମିଷ୍ଟାଂ ଗୋଲୋକାଦ୍ ଗଚ୍ଛ ଲମ୍ପଟ । ଅନ୍ଯଥା ନ ହି ତେ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ଏହି ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା, ନେଇ ଗୋଲୋକରୁ ଚାଲିଯାଅ, ଲମ୍ପଟ; ନହେଲେ, ବ୍ରଜନାଥ, ତୁମର ଭଲ ହେବ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଵିରଜାଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଚନ୍ଦନକାନନେ । କ୍ଷମା କୃତା ମଯା ପୂର୍ଵଂ ସଖୀନାଂ ଵଚନାଦହୋ
ମୁଁ ଚନ୍ଦନ କାନନରେ ବିରଜା ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିଥିଲି; ପୂର୍ବେ ସଖୀମାନଙ୍କ କଥାରେ କ୍ଷମା କରିଥିଲି, ହାୟ!