ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପୁରା ବଭୂଵ ଗୋଲୋକେ ସା ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରଵରୂପିଣୀ । ରାଧାକୃଷ୍ଣାଙ୍ଗସମ୍ଭୂତା ତଦଂଶା ତତ୍ସ୍ଵରୂପିଣୀ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରବ ରୂପରେ ଥିଲେ, ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ସ୍ୱରୂପ।
ଦ୍ରଵାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀ ଯା ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି । ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ ଦ୍ରବର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେ ସଦା ଯୁବତୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ସୁସଜ୍ଜିତ।
ଶରନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନପଦ୍ମାସ୍ଯା ସସ୍ମିତା ସୁମନୋହରା । ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭା ଶରଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭା
ଶରଦ ଦିନର ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମ ପରି ମୁହଁ, ମୃଦୁ ହାସ ଏବଂ ଅତି ମନୋହର; ତାଙ୍କ ଚହେରା ତପ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଛି, ଶରଦ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚାହାଣି।
ସ୍ନିଗ୍ଧପ୍ରଭାତିସୁସ୍ନିଗ୍ଧା ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପିଣୀ । ସୁପୀନକଠିନଶ୍ରୋଣିଃ ସୁନିତମ୍ବଯୁଗଂଧରା
ତାଙ୍କ ଚାହାଣି ନିମ୍ନ ଏବଂ ଅତି ମୃଦୁ, ସ୍ୱଭାବ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ; ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବ ଭଲ ଗଠିତ ଏବଂ ଦୃଢ, ତିନି ଦେହର ଶୋଭା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ପୀନୋନ୍ନତଂ ସୁକଠିନଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ସୁଵର୍ତୁଲମ୍ । ସୁଚାରୁନେତ୍ରଯୁଗଲଂ ସୁକଟାକ୍ଷଂ ସୁଵଂକ୍ରିମମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅତି ଭରିପୁରା, ଦୃଢ଼ ଓ ଗୋଲା ଅଂଶ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଚକୁ, ମନୋହର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଗଠନ—
ଵଂକ୍ରିମଂ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍ । ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଲଲିତଂ ସାର୍ଧଂ ଚନ୍ଦନବିନ୍ଦୁଭିଃ
ତାଙ୍କର ଲହରୀ ଓ ଘନ କେଶ, ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଲାରେ ଶୋଭିତ, ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନ ଓ ଚନ୍ଦନ ଚିହ୍ନରେ ଭୂଷିତ—
କସ୍ତୂରୀପତ୍ରିକାଯୁକ୍ତଂ ଗଣ୍ଡଯୁଗ୍ମଂ ମନୋରମମ୍ । ବନ୍ଧୂକକୁସୁମାକାରମଧରୋଷ୍ଠଂ ଚ ସୁନ୍ଦରମ୍
ତାଙ୍କର ଗାଲ ମନୋହର ଓ କଷ୍ତୁରୀ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ତଳ ଓଠ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ବନ୍ଧୂକ ଫୁଲ ଭଳି ଆକୃତି—
ପକ୍ଵଦାଡିମବୀଜାଭଦନ୍ତପଂକ୍ତିସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ଵାସସୀ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେ ଚ ନୀଵୀଯୁକ୍ତେ ଚ ବିଭ୍ରତୀ
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଶୃଙ୍ଖଳା ପକ୍କ ଦାଡିମା ଗୁଡିକ ଭଳି ଚମକୁଛି, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ନୀବୀ ଲଗାଇ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି—
ସା ସକାମା କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ସମୁଵାସ ସୁଲଜ୍ଜିତା । ଵାସସା ମୁଖମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ଵିଭୋର୍ମୁଖମ୍
ସେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶର୍ମିତ ଭାବରେ ବସିଲେ, ପୋଶାକରେ ମୁହଁ ଢାକି, ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ନିରିଖିଲେ—
ନିମେଷରହିତାଭ୍ଯାଂ ଚ ପିବନ୍ତୀ ସତତଂ ମୁଦା । ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନା ହର୍ଷାନ୍ନଵସଙ୍ଗମଲାଲସା
ତାଙ୍କର ଅନ୍ଦ୍ରିଆ ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରହିଲେ, ମୁହଁ ଫୁଲି ଉଠିଲା, ନୂତନ ସାଙ୍ଗ ଲାଗି ଅତି ଆଗ୍ରହୀ—
ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ପ୍ରଭୁରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା । ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିଦ୍ଯମାନା ଚ ରାଧିକା
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ, ଦେହରେ ରোমାଞ୍ଚ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ସମୟରେ ରାଧିକା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ—
ଗୋପୀତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟିଯୁକ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସମପ୍ରଭା । କୋପେନାରକ୍ତପଦ୍ମାସ୍ଯା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ରାଧିକା, ତିରିଶ କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ, ଏକ କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ମୁଁହ ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଚକୁ ଲାଲ ମାଟି ଭଳି ରଙ୍ଗିଥିଲା—
ପୀତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ଗଜେନ୍ଦ୍ରମନ୍ଦଗାମିନୀ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣନାନାଭୂଷଣଭୂଷିତା
ତାଙ୍କର ଚାମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି ପୀତ ଚାମ, ରାଜା ହାତୀର ଗମନ ଭଳି ମନୋହର ଚାଳ, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ—
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନଖଚିତମମୂଲ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଶୌଚକମ୍ । ପୀତଵସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଯୁଗଲଂ ନୀଵୀଯୁକ୍ତଂ ଚ ବିଭ୍ରତୀ
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଲଗାଇଥିବା, ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପୀତ ପୋଶାକର ଦୁଇଟି ଅଂଶ, ନୀବୀ ଲଗାଇ ପିନ୍ଧିଥିଲେ—
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟଂ କୋମଲଂ ଚ ସୁରଞ୍ଜିତମ୍ । କୃଷ୍ଣଦତ୍ତାର୍ଘ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ଵିନ୍ଯସନ୍ତୀ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ସ୍ଥଳ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, କମଳ ଓ ରଙ୍ଗିନ ପାଦ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ପାଦକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ—
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଵିମାନାଦଵରୁହ୍ଯ ସା । ସେଵ୍ଯମାନା ଚ ଋଷିଭିଃ ଶ୍ଵେତଚାମରଵାଯୁନା
ରତ୍ନର ଏସେନ୍ସରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରାଜମହଳରୁ ଉତରି, ଋଷିମାନେ ସେଉଁଠି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଶ୍ୱେତ ଚାମରାରେ ହଳାଇ—
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ଚନ୍ଦନେନ ସମନ୍ଵିତମ୍ । ଦୀପ୍ତଦୀପପ୍ରଭାକାରଂ ସିନ୍ଦୂରଂ ବିନ୍ଦୁଶୋଭିତମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳ କଷ୍ତୁରୀ ଚିହ୍ନ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୋଭିତ, ଦୀପର ଆଲୋକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନରେ ଅତି ଶୁଭ୍ର—
ଦଧତୀ ଭାଲମଧ୍ଯେ ଚ ସୀମନ୍ତାଧଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ । ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଯୁକ୍ତଂ ସୁଵଂକ୍ରିମମ୍
ସେ ଭାଲର ମଧ୍ୟରେ, ସୀମନ୍ତ ତଳରେ ଚମକୁଥିବା, ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଲାରେ ଲହରୀ କେଶ ଭୂଷିତ—
ସୁଚାରୁକବରୀଭାରଂ କମ୍ପଯନ୍ତୀ ସୁକମ୍ପିତା । ସୁଚାରୁରାଗସଂଯୁକ୍ତମୋଷ୍ଠଂ କମ୍ପଯତୀ ରୁଷା
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଘନ କେଶ ଚଳାଇବା ସମୟରେ ହଲାଇ ଉଠୁଥିଲା, ରାଗରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଓଠ କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିଥିଲା—
ଗତ୍ଵୋଵାସ କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଶୁଭେ । ସଖୀନାଂ ଚ ସମୂହୈଶ୍ଚ ପରିପୂର୍ଣା ଵିଭୋଃ ପ୍ରିଯା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ରତ୍ନ ଶିଂହାସନରେ ବସିଲେ, ସଖୀମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘିରିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା—
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣଃ ସାଦରପୂର୍ଵକମ୍ । ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ମଧୁରାଲାପୈଃ ସସ୍ମିତଶ୍ଚ ସସଂଭ୍ରମଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉଠିଲେ, ମଧୁର କଥାରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ହସି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲେ—
ପ୍ରଣେମୁରତିସନ୍ତ୍ରସ୍ତା ଗୋପା ନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଗୋପମାନେ ଭୟରେ ଗଲା ଗଳା ହେବା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ, ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଗଙ୍ଗା ସହସା ସ୍ତୁତିଂ ବହୁ ଚକାର ସା । କୁଶଲଂ ପରିପପ୍ରଚ୍ଛ ଭୀତାତିଵିନଯେନ ଚ
ଗଙ୍ଗା ହଠାତ୍ ଉଠି, ବହୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ ଏବଂ ଭୟ ଓ ବଡ ନମ୍ରତା ସହିତ କୁଶଳ ଜାଣିବାକୁ ପଚାରିଲେ।
ନମ୍ରଭାଗସ୍ଥିତା ତ୍ରସ୍ତା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା । ଧ୍ଯାନେନ ଶରଣାଯତ୍ତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଗଙ୍ଗା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ଗଳା, ଠୋଡ଼ ଓ ଜିଭ ଶୁଖା, ଧ୍ୟାନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ।
ତାଂ ହୃତ୍ପଦ୍ମସ୍ଥିତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଭୀତାଯୈ ଚାଭଯଂ ଦଦୌ । ବଭୂଵ ସ୍ଥିରଚିତ୍ତା ସା ସର୍ଵେଶ୍ଵରଵରେଣ ଚ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସି, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଦୟାରେ ଗଙ୍ଗାର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ହେଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵସିଂହାସନସ୍ଥାଂ ଚ ରାଧାଂ ଗଙ୍ଗା ଦଦର୍ଶ ସା । ସୁସ୍ନିଗ୍ଧାଂ ସୁଖଦୃଶ୍ଯାଂ ଚ ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଗଙ୍ଗା ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ରାଧାକୁ ଦେଖିଲେ, ଅତି ମୃଦୁ, ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣଃ କର୍ତ୍ରୀମାଦିସୃଷ୍ଟେଃ ସନାତନୀମ୍ । ସଦା ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷୀଯାଂ କନ୍ଯାଭିନଵଯୌଵନାମ୍
ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ପାଦକ, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ, ସଦା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷୀୟା କନ୍ୟା ଭାବରେ ଏବଂ ନବଯୌବନରେ ରହିଥିବା।
ଵିଶ୍ଵଵୃନ୍ଦେ ନିରୁପମାଂ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣେନ ଚ । ଶାନ୍ତାଂ କାନ୍ତାମନନ୍ତାଂ ତାମାଦ୍ଯନ୍ତରହିତାଂ ସତୀମ୍
ବିଶ୍ୱର ସଭାରେ ତିନି ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶାନ୍ତ, ପ୍ରିୟ, ଅନନ୍ତ, ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଆଦି ଅନ୍ତ ନାହିଁ।
ଶୁଭାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଗାଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତାମ୍ । ସୌନ୍ଦର୍ଯସୁନ୍ଦରୀଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ସର୍ଵାସୁ ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ
ଶୁଭ, ସୁଭଦ୍ରା, ସୁଭଗା, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ।
କୃଷ୍ଣାର୍ଧାଙ୍ଗାଂ କୃଷ୍ଣସମାଂ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା । ପୂଜିତାଂ ଚ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଵରେଣ ଚ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗୀନୀ, ତେଜ, ବୟସ ଓ ଦୀପ୍ତିରେ କୃଷ୍ଣ ସମାନ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।