ସହସ୍ରପାପିନାଂ ସ୍ନାନାଦ୍ଯତ୍ପାପଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
—ସେ ଲୋକ ହଜାର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଯେପରି ନହାଇଲେ ଯେମିତି ଫଳ ମିଳେ, ସେହି ଫଳ ପାଇବେ।
ପାପିନାଂ ତୁ ସହସ୍ରାଣାଂ ଶଵସ୍ପର୍ଶେନ ଯତ୍ତ୍ଵଯି
ହଜାର ହଜାର ପାପୀଙ୍କ ମୃତଦେହ ଛୁଇଁଲେ ଯେଉଁ ପାପ ତୁମେ ଉପରେ ଆସେ—
ତତ୍ରୈଵ ତ୍ଵମଧିଷ୍ଠାନଂ କରିଷ୍ଯସ୍ଯଘମୋଚନମ୍
ସେଠାରେ ତୁମେ ପାପ ମୁଚାଇବା ପାଇଁ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।
ତତ୍ତୁ ତୀର୍ଥଂ ଭଵେତ୍ସଦ୍ଯୋ ଯତ୍ର ତଦ୍ଗୁଣକୀର୍ତନମ୍
ଯେଉଁଠି ତୁମର ଗୁଣ ଗାଯିଯାଏ, ସେଠି ସେ ସ୍ଥାନ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହେଇଯାଏ।
ରେଣୁପ୍ରମାଣଵର୍ଷଂ ଚ ଦେଵେଲୋକେ ଵସେଦ୍ ଧୁଵମ୍
ଏଠି ଧୁଳିକଣା ପଡିବା ଯେତେବେଳେ ସମୟ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଦେବଲୋକରେ ବାସ କରିବେ।
ସମୁତ୍ସୃଜଂତି ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ତେ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ହରେଃ ପଦମ୍
ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଲଯଂ ପ୍ରାକୃତିକଂ ତେ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ଚାପ୍ଯ ସଂଖ୍ଯକମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରକୃତିର ଲୟ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ସଂଖ୍ୟାନୁସାରେ ଯେଉଁ ଲୟ ହୁଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିବେ।
ପ୍ରଯାତି ସ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଯାଵଦହ୍ନଃ ସ୍ଥିତିସ୍ତ୍ଵଯି
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିନ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ବୈକୁଣ୍ଠରେ ରହିବେ।
ତସ୍ମୈ ଦଦାମି ସାରୂପ୍ଯଂ କରୋମି ତଂ ଚ ପାର୍ଷଦମ୍
ମୁଁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମୋ ପରି ଆକୃତି ଦେଉଛି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମୋର ପାର୍ଷଦ କରିଦେଉଛି।
ତସ୍ମୈ ଦଦାମି ସାଲୋକ୍ଯଂ କରୋମି ତଂ ଚ ପାର୍ଷଦମ୍ 9.11.
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ଲୋକରେ ବାସ ଦେଉଛି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମୋର ପାର୍ଷଦ କରିଦେଉଛି।
ତସ୍ମୈ ଦଦାମି ସାଲୋକ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁ ଯାଏଁ ମୋର ଲୋକରେ ବାସ ଦେଉଛି।
ତସ୍ମୈ ଦଦାମି ସାରୂପ୍ଯମସଂଖ୍ଯଂ ପ୍ରାକୃତଂ ଲଯମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ପରି ଆକୃତି ଦେଉଛି ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକୃତି ଲୟ ଦେଉଛି।
ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଯାତି ଗୋଲୋକଂ ମମ ତୁଲ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ ଧୁଵମ୍
ସେ ସତ୍ୱରେ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ଏବଂ ସଦା ସର୍ବଦା ମୋ ପରି ହେଇଯିବେ।
ମନ୍ମଂତ୍ରୋପାସକାନାଂ ତୁ ନିତ୍ଯଂ ନୈଵେଦ୍ଯଭୋଜିନାମ୍
ଯେମାନେ ମୋ ମନ୍ତ୍ରରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ଭୋଗ ଖାନ୍ତି,
ରତ୍ନେଂଦ୍ରସାର ଯାନେନ ଗୋଲୋକଂ ସଂପ୍ରଯାଂତି ଚ
ସେମାନେ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଗୋଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରଯାଂତି ରତ୍ନଯାନେନ ଗୋଲୋକଂ ଚାତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଗୋଲୋକକୁ ରତ୍ନର ରଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ତେ ପୂତା ମଦ୍ଭକ୍ତେ ସଂଵିଧାନତଃ
ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ତୁହି ଗଂଗାମିମାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜାଂ ଚ କୁରୁ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ପୂଜା କର।
କୌଥୁମୋକ୍ତେନ ଧ୍ଯାନେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାପି ପୁନଃ ପୁନଃ
କୌଥୁମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ପୁନଃ ପୂଜା କର।
ଭଗୀରଥଶ୍ଚ ଗଂଗା ଚ ସୋଂଽତର୍ଧାନଂ ଚକାର ହ କେନ ଧ୍ଯାନେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ କେନ ପୂଜାକ୍ରମେଣ ଚ ।। 9.11.
ଭଗୀରଥ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଦୁହେଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ—କେଉଁ ଧ୍ୟାନ, କେଉଁ ସ୍ତୋତ୍ର ଏବଂ କେଉଁ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଦ୍ୱାରା?
ପୂଜାଂ ଚକାର ନୃପତିର୍ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର ସ୍ନାତ୍ଵା ନିତ୍ଯକ୍ରିଯାଂ କୃତ୍ଵା ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ
ହେ ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜା କିପରି ସ୍ନାନ କରି, ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଏବଂ ପରିଷ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ପୂଜା କଲେ, ତାହା କହ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵଷଟ୍କଂ ଚ ସଂଯତୋ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଛଅ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵଷଟ୍କଂ ଚ ସୋଽଧିକାରୀ ଚ ପୂଜନେ
ସେ ଛଅ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୂଜାର ଅଧିକାରୀ ହେଲେ।
ଵହ୍ନିଂ ଶୌଚାଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯର୍ଥଂ ପୂଜଯେନ୍ନରଃ
ଶୌଚ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସଂପୂଜ୍ଯୈତାଁଲ୍ଲଭେତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵିପରୀତମତୋଽନ୍ଯଥା
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଏହାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ପୂଜନ କରିଲେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ; ନହେଲେ ତାହାର ବିପରୀତ ହୁଏ।
ଗଙ୍ଗୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ଵେତପଂକଜଵର୍ଣାଭାଂ ଗଂଗାଂ ପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ମୁଁ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଉଛି, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଧଳା ପଦ୍ମ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣଵିଗ୍ରହସମ୍ଭୂତାଂ କୃଷ୍ଣତୁଲ୍ଯାଂ ପରାଂ ସତୀମ୍
ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୂପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଧର୍ମମୟୀ।
ଶରତ୍ପୂର୍ଣେଂଦୁଶତକମୃଷ୍ଟଶୋଭାକରାଂ ପରାମ୍
ସେ ଶରତ୍କାଳର ଶତ ଶଶୀର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମାର ଅଧିକାରିଣୀ।
ନାରାଯଣପ୍ରିଯାଂ ଶାଂତାଂ ତତ୍ସୌଭାଗ୍ଯସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ ଭାଗିନୀ।
ସିଂଦୂରବିଂଦୁଲଲିତଂ ସାର୍ଧଂ ଚନ୍ଦନବିଂଦୁଭିଃ
ସେ ସିନ୍ଦୂର ଓ ଚନ୍ଦନ ତିଳକରେ ଶୋଭିତ, ମାଥାରେ ଲାଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ରେଖା ଅଲଙ୍କୃତ।