ଗୋଷ୍ଠଂ ତଡାଗଂ ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ମାର୍ଗେ ସସ୍ଯଂ ଦଦାତି ଯଃ । ସ ତିଷ୍ଠତ୍ଯସିପତ୍ରେ ଚ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଯିଏ ଗାଈଙ୍କ ପଥ ସଫା କରି ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରହେ ।
ପଞ୍ଚପିଣ୍ଡାନନୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ପରକୂପେ ଚ ସ୍ନାତି ଯଃ । ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନରକଂ ଚୈଵ ସ୍ନାନଂ ନିଷ୍ଫଲମେଵ ଚ
ଯିଏ ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ପୋଖରୀ ସଫା କରି ପଥରେ ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଉପରେ ରହେ ।
କାମୀ ଭୂମୌ ଚ ରହସି ଵୀର୍ଯତ୍ଯାଗଂ କରୋତି ଯଃ । ଭୂମିରେଣୁପ୍ରମାଣଂ ଚ ଵର୍ଷଂ ତିଷ୍ଠତି ରୌରଵେ
ଯିଏ ପଞ୍ଚ ପିଣ୍ଡ ଦେଇନାହିଁ ଅନ୍ୟର କୁଆଁରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ନାନ ଅଫଳ ହୁଏ ।
ଅମ୍ବୁଵାଚ୍ଯାଂ ଭୂକରଣଂ ଯଃ କରୋତି ଚ ମାନଵଃ । ସ ଯାତି କୃମିଦଂଶଂ ଚ ସ୍ଥିତିସ୍ତତ୍ର ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଚୁପଚାପ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ କାମବଶତଃ ବୀର୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀର ଧୂଳିକଣା ପ୍ରମାଣ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୌରବ ନରକରେ ରହେ ।
ପରକୀଯେ ଲୁପ୍ତକୂପେ କୂପଂ ମୂଢଃ କରୋତି ଯଃ । ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଂ ଚ ଲୁପ୍ତାଯାଂ ପୁଷ୍କରିଣୀଂ ଦଦାତି ଯଃ
ଯେ ମୂର୍ଖ ଅନ୍ୟର ବନ୍ଦ ପୁଆରେ ପୁଆ ଖୋଦେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପୋଖରୀ ଶୁଖିଯାଇଥିଲେ ସେଠି ପୋଖରୀ ଦାନ କରେ,
ସର୍ଵଂ ଫଲଂ ପରସ୍ଯୈଵ ତପ୍ତକୁଣ୍ଡଂ ଵ୍ରଜେଚ୍ଚ ସଃ । ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ସନ୍ତପ୍ତୋ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସମସ୍ତ ଫଳ କେବଳ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳେ; ସେ ତପ୍ତ କୁଆଁରେ ପହଞ୍ଚି ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ପାଇ ରହେ।
ପରକୀଯେ ତଡାଗେ ଚ ପଙ୍କମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଚୋନ୍ମୃଜେତ୍ । ରେଣୁପ୍ରମାଣଵର୍ଷଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଵସେନ୍ନରଃ
ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟର ପୋଖରୀରୁ କାଦ ଉଠାଇ ସେଠି ସଫା କରେ, ତେବେ ଧୂଳି କଣା ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରେ।
ପିଣ୍ଡଂ ପିତ୍ରେ ଭୂମିଭର୍ତୁର୍ନ ପ୍ରଦାଯ ଚ ମାନଵଃ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କରୋତି ଯୋ ମୂଢୋ ନରକଂ ଯାତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେ ମଣିଷ ଭୂମିମାଳିକଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେ ମୂର୍ଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଭୂମୌ ଦୀପଂ ଯୋଽର୍ପଯତି ସ ଚାନ୍ଧଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ଭୂମୌ ଶଙ୍ଖଂ ଚ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ କୁଷ୍ଠଂ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ଲଭେତ୍
ଯେ ଭୂମିରେ ଦୀପ ରଖନ୍ତି, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଭୂମିରେ ଶଂଖ ରଖିଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ପାଆନ୍ତି।
ମୁକ୍ତାଂ ମାଣିକ୍ଯହୀରୌ ଚ ସୁଵର୍ଣଂ ଚ ମଣିଂ ତଥା । ପଞ୍ଚ ସଂସ୍ଥାପଯେଦ୍ଭୂମୌ ସ ଚାନ୍ଧଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯେ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ, ହୀରା, ସୁନା କିମ୍ବା ମଣି ଭୂମିରେ ରଖନ୍ତି, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ ଶିଵାମର୍ଚାଂ ଯଶ୍ଚାର୍ପଯତି ଭୂତଲେ । ଶତମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଯାଵତ୍କୃମିଭକ୍ଷଃ ସ ତିଷ୍ଠତି
ଯେ କେହି ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଭୂମିରେ ରଖନ୍ତି, ସେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀଟମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଶଙ୍ଖଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ଶିଲାତୋଯଂ ପୁଷ୍ପଂ ଚ ତୁଲସୀଦଲମ୍ । ଯଶ୍ଚାର୍ପଯତି ଭୂମୌ ଚ ସ ତିଷ୍ଠେନ୍ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେ ଭୂମିରେ ଶଂଖ, ଯନ୍ତ୍ର, ପାଥର, ପାଣି, ଫୁଲ କିମ୍ବା ତୁଳସୀ ପତ୍ର ରଖନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକରେ ରହନ୍ତି।
ଜପମାଲାଂ ପୁଷ୍ପମାଲାଂ କର୍ପୂରଂ ରୋଚନଂ ତଥା । ଯୋ ମୂଢଶ୍ଚାର୍ପଯେଦ୍ଭୂମୌ ସ ଯାତି ନରକଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେ ମୂର୍ଖ ଜପମାଳା, ଫୁଲମାଳା, କର୍ପୂର କିମ୍ବା ହଳଦି ଭୂମିରେ ରଖନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଭୂମୌ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠଂ ଚ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ କୁଶମୂଲକମ୍ । ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଭୂମୌ ନରକେ ଵସେନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରାଵଧି
ଯେ ଭୂମିରେ ଚନ୍ଦନ କାଠ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, କିମ୍ବା କୁଶ ମୂଳ ରଖନ୍ତି, ସେ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ପୁସ୍ତକଂ ଯଜ୍ଞସୂତ୍ରଂ ଚ ଭୂମୌ ସଂସ୍ଥାପଯେନ୍ନରଃ । ନ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରଯୋନୌ ଚ ତସ୍ଯ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ଜନିଃ
ଯଦି କେହି ପୁସ୍ତକ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ଭୂମିରେ ରଖନ୍ତି, ସେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମଂ ପାପମିହ ଵୈ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଗ୍ରନ୍ଧିଯୁକ୍ତଂ ଯଜ୍ଞସୂତ୍ରଂ ପୂଜ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଵର୍ଣକୈଃ
ଗଠି ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜାତିରେ ପୂଜ୍ୟ, ଭୂମିରେ ରଖିଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ ପାଆନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଯୋ ଭୂମିଂ କ୍ଷୀରେଣ ନ ହି ସିଞ୍ଚତି । ସ ଯାତି ତପ୍ତଭୂମିଂ ଚ ସନ୍ତପ୍ତଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯେ କେହି ଯଜ୍ଞ କରି ପରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧରେ ଛିଁଟନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପ୍ତ ଭୂମିରେ ଦୁଃଖ ପାଇ ରହନ୍ତି।
ଭୂକମ୍ପେ ଗ୍ରହଣେ ଯୋ ହି କରୋତି ଖନନଂ ଭୁଵଃ । ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ମହାପାପୋ ହ୍ଯଙ୍ଗହୀନୋ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଯେ ଭୂମି ଖୋଦନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମହାପାପୀ ହୋଇ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଅଙ୍ଗହୀନ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଵନଂ ଯତ୍ର ସର୍ଵେଷାଂ ଭୂମିସ୍ତେନ ପ୍ରକୀର୍ତିତା । କାଶ୍ଯପୀ କଶ୍ଯପସ୍ଯେଯମଚଲା ସ୍ଥିରରୂପତଃ
ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କର ଘର ହେଉଛି, ତାହାକୁ ଭୂମି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଭୂମି କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଝିଅ କାଶ୍ୟପୀ, ଏହା ଅଚଳ ଏବଂ ଦୃଢ ରୂପରେ ଅଟୁଟ।
ଵିଶ୍ଵମ୍ଭରା ଧାରଣାଚ୍ଚାନନ୍ତାନନ୍ତସ୍ଵରୂପତଃ । ପୃଥିଵୀ ପୃଥୁକନ୍ଯାତ୍ଵାଦ୍ଵିସ୍ତୃତତ୍ଵାନ୍ମହାମୁନେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱମ୍ଭରା, ଅନେକ ରୂପ ଥିବାରୁ ଅନନ୍ତା, ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ହେବାରୁ ପୃଥିବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ମହାମୁନି।
ଗଙ୍ଗୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ
ଗଙ୍ଗା କଥାର ବର୍ଣ୍ଣନା।
ଭାରତେ ଭାରତୀଶାପାତ୍ସା ଜଗାମ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ନାରଦ କହିଲେ: ଭାରତୀଙ୍କ ଶାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବୀ ଭାରତ ଭୂମିକୁ ଗଲେ।
କଥଂ କୁତ୍ର ଯୁଗେ କେନ ପ୍ରାର୍ଥିତା ପ୍ରେରିତା ପୁରା
କେମିତି, କେଉଁଠି, କେଉଁ ଯୁଗରେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଡାକିଥିଲେ କିମ୍ବା ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଚ ଵୈଦର୍ଭୀ ଶୈବ୍ଯା ଚ ଦ୍ଵେ ମନୋହରେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ସେଠାରେ ସେଉଁଥିଲେ ଦୁଇଜଣ ରମଣୀ, ବୈଦର୍ଭୀ ଓ ଶୈବ୍ୟା, ଦୁହେଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ।
ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯାମେକପୁତ୍ରଶ୍ଚ ବଭୂଵ ସୁମନୋହରଃ
ସେଉଁଥିର ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଠାରୁ ଏକମାତ୍ର ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲା।
ଅନ୍ଯା ଚାଽଽରାଧଯାମାସ ଶଂକରଂ ପୁତ୍ର କାମୁକୀ
ଅନ୍ୟ ଝିଅ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ।
ଗତେ ଶତାବ୍ଦେ ପୂର୍ଣେ ଚ ମାଂସପିଂଡଂ ସୁଷାଵ ସା
ଶତବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ।
ଶଂଭୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପେଣ ତତ୍ସମୀପଂ ଜଗାମ ହ
ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁଅ ହେଲେ, ସମରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ।
କପିଲସ୍ଯ ମୁନେଃ ଶାପାଦ୍ବଭୂଵୁର୍ଭସ୍ମସାଚ୍ଚ ତେ 9.11.
କପିଳ ମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ସେମାନେ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲେ।