ଭାରତେ ଭାରତୀଶାପାଦ୍ଯାସ୍ଯାମି କଲଯା ହ୍ଯହମ୍ । କିଯତ୍କାଲଂ ସ୍ଥିତିସ୍ତତ୍ର କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ପଦମ୍
ଭାରତୀଙ୍କ ଶାପରେ, ମୁଁ ଭାରତରେ ଅଂଶ ରୂପେ ଯିବି। ସେଠାରେ କେତେ ଦିନ ରହିବି, ଏବଂ କେବେ ତୁମ ପାଦ ଦେଖିପାରିବି?
ଦାସ୍ଯନ୍ତି ପାପିନଃ ପାପଂ ସଦ୍ଯଃ ସ୍ନାନାଵଗାହନାତ୍ । କେନ ତେନ ଵିମୁକ୍ତାହମାଗମିଷ୍ଯାମି ତେ ପଦମ୍
ପାପୀମାନେ ମୋତେ ପାପ ଦେବେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ନାନ ଓ ନିମଜ୍ଜନ କରିଲେ, କେଉଁଠି ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ତୁମ ପାଦକୁ ଯିବି?
କଲଯା ତୁଲସୀରୂପଂ ଧର୍ମଧ୍ଵଜସୁତା ସତୀ । ଭୁକ୍ତ୍ଵା କଦା ଲଭିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵତ୍ପାଦାମ୍ବୁଜମଚ୍ଯୁତ
ଧର୍ମଧ୍ୱଜଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ତୁଳସୀ ରୂପେ ଅଂଶ ଭାଗରେ ଥାଇ, ଏହି ଜନ୍ମର ଭୋଗ ଅନୁଭବ କରି, କେବେ ମୁଁ ତୁମ ଚରଣ କମଳ ପାଇପାରିବି, ଅଚ୍ୟୁତ?
ଵୃକ୍ଷରୂପା ଭଵିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଦଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା । ସମୁଦ୍ଧରିଷ୍ଯସି କଦା ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି କୃପାନିଧେ
ମୁଁ ଗଛ ରୂପେ ହେବି, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଦେବତା ଭାବେ ବସିଛ, କେବେ ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବ? ଦୟାର ସାଗର, ଏହା ମୋତେ କହ।
ଗଙ୍ଗା ସରସ୍ଵତୀଶାପାଦ୍ଯଦି ଯାସ୍ଯତି ଭାରତେ । ଶାପେନ ମୁକ୍ତା ପାପାଚ୍ଚ କଦା ତ୍ଵାଂ ଚ ଲଭିଷ୍ଯତି
ଯଦି ଗଙ୍ଗା କିମ୍ବା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ଭାରତକୁ ଯାଏ, ଶାପ ଓ ପାପରୁ କେବେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇ ତୁମକୁ ପାଇପାରିବ?
ଗଙ୍ଗାଶାପେନ ଵା ଵାଣୀ ଯଦି ଯାସ୍ଯତି ଭାରତମ୍ । କଦା ଶାପାଦ୍ଵିନିର୍ମୁଚ୍ଯ ଲଭିଷ୍ଯତି ପଦଂ ତଵ
ଯଦି ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପରେ ବାଣୀ ଭାରତକୁ ଯାଏ, ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ କେବେ ସେ ତୁମ ପଦ ପାଇପାରିବ?
ତାଂ ଵାଣୀଂ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଵା ଶିଵମନ୍ଦିରମ୍ । ଗନ୍ତୁଂ ଵଦସି ହେ ନାଥ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵ ଚ ତେ ଵଚଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କହିଛ, ବାଣୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଉ, ଏହି ତୁମ କଥାକୁ ମୁଁ ଖ୍ମା କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କମଲା କାନ୍ତପାଦଂ ଧୃତ୍ଵା ନନାମ ସା । ସ୍ଵକେଶୈର୍ଵେଷ୍ଟନଂ କୃତ୍ଵା ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ କମଳାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ଶିର ନମାଇଲେ, ନିଜ କେଶରେ ଦେହକୁ ଢାକି, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
(ଉଵାଚ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତାଂ ପଦ୍ମାଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି । ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯୋ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରଃ ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯମାଚରିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵଵାକ୍ଯଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରି । ସମତାଂ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ କମଲେକ୍ଷଣେ
ପଦ୍ମନାଭ ସେ ପଦ୍ମାକୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଧରିଲେ, ମୁହଁରେ ହସ ଓ କୃପା ଦେଖାଉଥିଲେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: 'ହେ ସୁରେଶ୍ୱରୀ, ତୁମ କଥା ଓ ମୋ କଥା, ଦୁହିଁଟିକୁ ସମାନ କରିବି। ହେ କମଳନୟନୀ, ଶୁଣ।'
ଭାରତୀ ଯାତୁ କଲଯା ସରିଦ୍ରୂପା ଚ ଭାରତେ । ଅର୍ଧା ସା ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ସ୍ଵଯଂ ତିଷ୍ଠତୁ ମଦ୍ଗୃହେ
ଭାରତୀ ଅଂଶ ଭାଗରେ ଭାରତକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ନଦୀ ରୂପେ ଭାରତରେ ରୁହୁ। ତାଙ୍କ ଅଧା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହୁ, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ମୋ ଘରେ ରୁହୁ।
ଭଗୀରଥେନ ସା ନୀତା ଗଙ୍ଗା ଯାସ୍ଯତି ଭାରତେ । ପୂତଂ କର୍ତୁଂ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ସ୍ଵଯଂ ତିଷ୍ଠତୁ ମଦ୍ଗୃହେ
ଭଗୀରଥ ନେଇଥିବା ଗଙ୍ଗା ଭାରତକୁ ଯିବେ, ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ। ସେ ନିଜେ ମୋ ଘରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ତତ୍ରୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଲେଶ୍ଚ ମୌଲିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଦୁର୍ଲଭମ୍ । ତତଃ ସ୍ଵଭାଵତଃ ପୂତାପ୍ଯତିପୂତା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେଠାରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଳି ଶିବଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ମୁଣ୍ଡମାଳ ପାଇବେ। ଏପରେ, ସ୍ୱଭାବରୁ ପବିତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ହେବେ।
କଲାଂଶାଂଶେନ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଭାରତେ ଵାମଲୋଚନେ । ପଦ୍ମାଵତୀ ସରିଦ୍ରୂପା ତୁଲସୀଵୃକ୍ଷରୂପିଣୀ
ହେ କମଳନୟନୀ, ତୁମେ ଅଂଶ ଭାଗରେ ଭାରତକୁ ଯାଅ, ପଦ୍ମାବତୀ ନଦୀ ଭାବେ ଏବଂ ତୁଳସୀ ଗଛ ଭାବେ।
କଲେଃ ପଞ୍ଚସହସ୍ରେ ଚ ଗତେ ଵର୍ଷେ ତୁ ମୋକ୍ଷଣମ୍ । ଯୁଷ୍ମାକଂ ସରିତାଂ ଚୈଵ ମଦ୍ଗେହେ ଚାଗମିଷ୍ଯଥ
କଳିଯୁଗର ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତୁମେ ଏବଂ ନଦୀମାନେ ମୋ ଘରକୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଆସିବ।
ସମ୍ପଦା ହେତୁଭୂତା ଚ ଵିପତ୍ତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ । ଵିନା ଵିପତ୍ତେର୍ମହିମା କେଷାଂ ପଦ୍ମଭଵେ ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅପଦ ହେଉଛି ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ। ଅପଦ ବିନା, କିଏ ପଦ୍ମଯୋନି ମଧ୍ୟରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇପାରିବ?
ମନ୍ମନ୍ତ୍ରୋପାସକାନାଂ ଚ ସତାଂ ସ୍ନାନାଵଗାହନାତ୍ । ଯୁଷ୍ମାକଂ ମୋକ୍ଷଣଂ ପାପାଦ୍ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାତ୍ତଥା
ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନେ, ସ୍ନାନ ଓ ନିମଜ୍ଜନ କରି, ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବ, ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସନ୍ତ୍ଯସଂଖ୍ଯାନି ସୁନ୍ଦରି । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ପୂତାନି ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେସବୁ ଅସଂଖ୍ୟ। ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଦର୍ଶନରେ ସେଗୁଡିକ ପବିତ୍ର ହେବ।
ମନ୍ମନ୍ତ୍ରୋପାସକା ଭକ୍ତା ଵିଭ୍ରମନ୍ତି ଚ ଭାରତେ । ପୂତଂ କର୍ତୁଂ ତାରିତୁଂ ଚ ସୁପଵିତ୍ରାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସକ ଭକ୍ତମାନେ ଭାରତରେ ଘୁରିବେ, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଓ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ।
ମଦ୍ଭକ୍ତା ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପାଦଂ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯନ୍ତି ଚ । ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଚ ମହାତୀର୍ଥଂ ସୁପଵିତ୍ରଂ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି ଏବଂ ସେଠି ପାଦ ଧୋଇଥାନ୍ତି, ସେଠି ସ୍ଥାନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଡ଼ ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ କ୍ଷେତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ତ୍ରୀଘ୍ନୋ ଗୋଘ୍ନଃ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନୋ ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନାରୀ ହନ୍ତା, ଗାଈ ହନ୍ତା, ଅକୃତଜ୍ଞ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ଅନୁଚିତ କାମ କରିଥାଏ, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଏକାଦଶୀଵିହୀନଶ୍ଚ ସନ୍ଧ୍ଯାହୀନୋଽଥ ନାସ୍ତିକଃ । ନରଘାତୀ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ନାସ୍ତିକ କିମ୍ବା ମଣିଷ ହନ୍ତା, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅସିଜୀଵୀ ମସୀଜୀଵୀ ଧାଵକୋ ଗ୍ରାମଯାଚକଃ । ଵୃଷଵାହୋ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ତଳୱାର ଚଳାନ୍ତି, କଳମ ଚଳାନ୍ତି, ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଗାଁରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗନ୍ତି କିମ୍ବା ମୃଗଦଳ ଚଳାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାସଘାତୀ ମିତ୍ରଘ୍ନୋ ମିଥ୍ଯାସାକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଦାଯକଃ । ସ୍ଥାପ୍ଯାହାରୀ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ରଖିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅତ୍ଯୁଗ୍ରଵାନ୍ଦୂଷକଶ୍ଚ ଜାରକଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀପତିଃ । ପୂତଶ୍ଚ ଵୃଷଲୀପୁତ୍ରୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର, ଅପବିତ୍ର କାମ କରନ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ମିଶନ୍ତି, ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀର ପତି କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଜନନୀର ପୁଅ, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ସୂପକାରଶ୍ଚ ଦେଵଲୋ ଗ୍ରାମଯାଜକଃ । ଅଦୀକ୍ଷିତୋ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ରନ୍ଧନ କରୁଥିବା, ଦେଉଳ ପୁଜାରି, ଗାଁରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଦୀକ୍ଷା ନଥିବା, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପିତରଂ ମାତରଂ ଭାର୍ଯାଂ ଭ୍ରାତରଂ ତନଯଂ ସୁତାମ୍ । ଗୁରୋଃ କୁଲଂ ଚ ଭଗିନୀଂ ଚକ୍ଷୁର୍ହୀନଂ ଚ ବାନ୍ଧଵମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ପିତା, ମାଆ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଭାଇ, ପୁଅ, ଝିଅ, ଗୁରୁଙ୍କ ପରିବାର, ଭଉଣୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ଧ ବନ୍ଧୁକୁ କ୍ଷତି କରେ—
ଶ୍ଵଶ୍ରୂଂ ଚ ଶ୍ଵଶୁରଂ ଚୈଵ ଯୋ ନ ପୁଷ୍ଣାତି ସୁନ୍ଦରି । ସ ମହାପାତକୀ ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଏବଂ ଯେଉଁଠି କେହି ଶ୍ୱଶୁରୀ କିମ୍ବା ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେଉନାହାନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଉଁଠି ବଡ଼ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥନାଶକଶ୍ଚୈଵ ମଦ୍ଭକ୍ତନିନ୍ଦକସ୍ତଥା । ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଭୋଜୀ ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ପୂତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତଦର୍ଶନାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ପିପଳ ଗଛ କାଟନ୍ତି, ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯାପହାରୀ ଚ ଵିପ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯାପହାରକଃ । ଲାକ୍ଷାଲୋହରସାନାଂ ଚ ଵିକ୍ରେତା ଦୁହିତୁସ୍ତଥା
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାନ୍ତି, ଲାଖ, ଲୋହା କିମ୍ବା ରସ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଝିଅକୁ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି—
ମହାପାତକିନଶ୍ଚୈଵ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଶଵଦାହକଃ । ଭଵେଯୁରେତେ ପୂତାଶ୍ଚ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନାତ୍
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ପାପ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ମୃତଦେହ ଦାହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।