ଶାତାତପଶ୍ଚ ସଂଵର୍ତୋ ଵସିଷ୍ଠଶ୍ଚ ପରାଶରଃ । ଯଦ୍ଧୃତ୍ଵା ପଠନାଦ୍ ଗ୍ରନ୍ଥଂ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚକାର ସଃ
ଶାତାତପ, ସଂବର୍ତ, ଵସିଷ୍ଠ ଓ ପରାଶର ଏହି କବଚ ଧରି ଓ ପଠିଲେ; ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଏହି କବଚ ଧରି ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ।
ଋଷ୍ଯଶୃଙ୍ଗୋ ଭରଦ୍ଵାଜଶ୍ଚାସ୍ତିକୋ ଦେଵଲସ୍ତଥା । ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋ ଯଯାତିଶ୍ଚ ଧୃତ୍ଵା ସର୍ଵତ୍ର ପୂଜିତାଃ
ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଆସ୍ତିକ, ଦେବଳ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଓ ଯୟାତି ଏହି କବଚ ଧରି ସମସ୍ତଠାରେ ପୂଜିତ।
କଵଚସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଋଷିରେଵ ପ୍ରଜାପତିଃ । ସ୍ଵଯଂ ଛନ୍ଦଶ୍ଚ ବୃହତୀ ଦେଵତା ଶାରଦାମ୍ବିକା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି କବଚର ଋଷି ପ୍ରଜାପତି ସ୍ୱୟଂ; ଏହାର ଛନ୍ଦ ବୃହତୀ, ଦେବୀ ଶାରଦା ଆମ୍ବିକା।
ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵପରିଜ୍ଞାନସର୍ଵାର୍ଥସାଧନେଷୁ ଚ । କଵିତାସୁ ଚ ସର୍ଵାସୁ ଵିନିଯୋଗଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ଓ ସମସ୍ତ କବିତାରେ ଏହି କବଚର ବ୍ୟବହାର କଥା ହୋଇଛି।
ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ଶିରୋ ମେ ପାତୁ ସର୍ଵତଃ । ଶ୍ରୀଂ ଵାଗ୍ଦେଵତାଯୈ ସ୍ଵାହା ଭାଲଂ ମେ ସର୍ଵଦାଵତୁ
‘ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ସରସ୍ବତ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ମୁଣ୍ଡକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଶ୍ରୀଂ ବାଗ୍ଦେବତାୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଭାଳକୁ ଯେଉଁ ସମୟରେ ଭଲ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ସ୍ଵାହେତି ଶ୍ରୋତ୍ରେ ପାତୁ ନିରନ୍ତରମ୍ । ଓଂ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ଭଗଵତ୍ଯୈ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ହ୍ରୀଂ ସରସ୍ବତ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର କାନକୁ ନିରନ୍ତର ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ଭଗବତ୍ୟୈ ସରସ୍ବତ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଦୁଇ ଆଖିକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ।
ଐଂ ହ୍ରୀଂ ଵାଗ୍ଵାଦିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ନାସାଂ ମେ ସର୍ଵଦାଵତୁ । ହ୍ରୀଂ ଵିଦ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ଚୋଷ୍ଠଂ ସଦାଵତୁ
‘ଐଂ ହ୍ରୀଂ ବାଗ୍ବାଦିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ନାକକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ହ୍ରୀଂ ବିଦ୍ୟାଧିଷ୍ଠାତୃଦେବ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଓଠକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯୈ ସ୍ଵାହେତି ଦନ୍ତପଂକ୍ତିଂ ସଦାଵତୁ । ଐମିତ୍ଯେକାକ୍ଷରୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ମମ କଣ୍ଠଂ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଦାନ୍ତ ଶାରିକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଐଂ’ ଏହି ଏକ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ମୋର କଣ୍ଠକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ପାତୁ ମେ ଗ୍ରୀଵାଂ ସ୍କନ୍ଧୌ ମେ ଶ୍ରୀଂ ସଦାଵତୁ । ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଵିଦ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ଵକ୍ଷଃ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଗଳାକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ, ଏବଂ ‘ଶ୍ରୀଂ’ ମୋର ଦୁଇ କନ୍ଧକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ହ୍ରୀଂ ବିଦ୍ୟାଧିଷ୍ଠାତୃଦେବ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଛାତିକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଵିଦ୍ଯାଧିସ୍ଵରୂପାଯୈ ସ୍ଵାହା ମେ ପାତୁ ନାଭିକାମ୍ । ଓଁ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ଵାଣ୍ଯୈ ସ୍ଵାହେତି ମମ ହସ୍ତୌ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ହ୍ରୀଂ ବିଦ୍ୟାଧିସ୍ୱରୂପାୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ନାଭିକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ବାଣ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଦୁଇ ହାତକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ସର୍ଵଵର୍ଣାତ୍ମିକାଯୈ ସ୍ଵାହା ପାଦଯୁଗ୍ମଂ ସଦାଵତୁ । ଓଁ ଵାଗଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ସର୍ଵଂ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ସର୍ବବର୍ଣ୍ଣାତ୍ମିକାୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ଦୁଇ ପାଉକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ବାଗଧିଷ୍ଠାତୃଦେବ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ସର୍ବ ଶରୀରକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ସର୍ଵକଣ୍ଠଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ସଦାଵତୁ । ଓଁ ସର୍ଵଜିହ୍ଵାଗ୍ରଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହାଗ୍ନିଦିଶି ରକ୍ଷତୁ
‘ଓଂ ସର୍ବକଣ୍ଠବାସିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋତେ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ସର୍ବଜିହ୍ୱାଗ୍ରବାସିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନି ଦିଗରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ଐଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ବୁଧଜନନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା । ସତତଂ ମନ୍ତ୍ରରାଜୋଽଯଂ ଦକ୍ଷିଣେ ମାଂ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ଐଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ସରସ୍ବତ୍ୟୈ ବୁଧଜନନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରାଜ ସଦା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଐଂ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ନୈର୍ଋତ୍ଯାଂ ସର୍ଵଦାଵତୁ । ଓଁ ଐଂ ଜିହ୍ଵାଗ୍ରଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ମାଂ ଵାରୁଣେଽଵତୁ
‘ଐଂ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ’ ଏହି ତିନି ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ଐଂ ଜିହ୍ୱାଗ୍ରବାସିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ସର୍ଵାମ୍ବିକାଯୈ ସ୍ଵାହା ଵାଯଵ୍ଯେ ମାଂ ସଦାଵତୁ । ଓଁ ଐଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ଗଦ୍ଯଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ମାମୁତ୍ତରେଽଵତୁ
‘ଓଂ ସର୍ବାମ୍ବିକାୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବାୟବ୍ୟ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ଐଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ଗଦ୍ୟବାସିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ଐଂ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହୈଶାନ୍ଯାଂ ସଦାଵତୁ । ଓଁ ହ୍ରୀଂ ସର୍ଵପୂଜିତାଯୈ ସ୍ଵାହା ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ସଦାଵତୁ
‘ଓଂ ଐଂ ସର୍ବଶାସ୍ତ୍ରବାସିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଈଶାନ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ହ୍ରୀଂ ସର୍ବପୂଜିତାୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉପରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ପୁସ୍ତକଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହାଧୋ ମାଂ ସଦାଵତୁ । ଓଁ ଗ୍ରନ୍ଥବୀଜସ୍ଵରୂପାଯୈ ସ୍ଵାହା ମାଂ ସର୍ଵତୋଽଵତୁ
‘ଓଂ ହ୍ରୀଂ ପୁସ୍ତକବାସିନ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତଳେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଂ ଗ୍ରନ୍ଥବୀଜସ୍ୱରୂପାୟୈ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ବ୍ରହ୍ମମନ୍ତ୍ରୌଘଵିଗ୍ରହମ୍ । ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଜଯଂ ନାମ କଵଚଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପକମ୍
ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ରର ଏକାଗ୍ର ରୂପ ବିବରଣ କରିଛି। ଏହି ‘ବିଶ୍ୱଜୟ’ ନାମକ କବଚ ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ପୁରା ଶ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରାତ୍ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ । ତଵ ସ୍ନେହାନ୍ମଯାଖ୍ଯାତଂ ପ୍ରଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନ କସ୍ଯଚିତ୍
ପୂର୍ବେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡରେ ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ମୁଁ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏହି କଥା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗୁରୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାରଚନ୍ଦନୈଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ କଵଚଂ ଧାରଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି କବଚ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ସିଦ୍ଧଂ ତୁ କଵଚଂ ଭଵେତ୍ । ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ସିଦ୍ଧକଵଚୋ ବୃହସ୍ପତିସମୋ ଭଵେତ୍
ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ଜପ କରିଲେ କବଚ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯଦି କବଚ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ଶକ୍ତି ମିଳିଥାଏ।
ମହାଵାଗ୍ମୀ କଵୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍ । ଶକ୍ନୋତି ସର୍ଵଂ ଜେତୁଂ ଚ କଵଚସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏହି କବଚର କୃପାରେ ଜଣେ ବଡ଼ ବକ୍ତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି ଓ ତିନି ଲୋକର ବିଜୟୀ ହେବା ସମ୍ଭବ। ଏହି କବଚ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଜିତିବା ସମ୍ଭବ।
ଇଦଂ ଚ କଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଂ କଵଚଂ କଥିତଂ ମୁନେ । ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ ଧ୍ଯାନଂ ଚ ଵନ୍ଦନଂ ଶୃଣୁ
କଣ୍ଵଶାଖାରେ କହାଯାଇଥିବା ଏହି କବଚ ଆପଣଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି, ମୁନି। ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଷ୍ଟୋତ୍ର, ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ, ଧ୍ୟାନ ଓ ବନ୍ଦନା।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯକୃତଂ ସରସ୍ଵତୀସ୍ତୋତ୍ରଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଵାଗ୍ଦେଵତାଯାଃ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ସର୍ଵକାମଦମ୍ । ମହାମୁନିର୍ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ଯେନ ତୁଷ୍ଟାଵ ତାଂ ପୁରା
ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ସରସ୍ୱତୀ ଷ୍ଟୋତ୍ରର ବର୍ଣ୍ନନା। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ବାଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମହାମୁନି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଗୁରୁଶାପାଜ୍ଜ ସ ମୁନିର୍ହତଵିଦ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ । ତଦା ଜଗାମ ଦୁଃଖାର୍ତୋ ରଵିସ୍ଥାନଂ ସୁପୁଣ୍ଯଦମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ମୁନି ଜ୍ଞାନ ହରାଇଥିଲେ; ଦୁଃଖରେ ଭରି ଶ୍ରୀମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତପସା ସୂର୍ଯଂ ଲୋଲାର୍କେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରେ । ତୁଷ୍ଟାଵ ସୂର୍ଯଂ ଶୋକେନ ରୁରୋଦ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତପସ୍ୟା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଲୋଲାର୍କରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପହଞ୍ଚିଲା; ଦୁଃଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଷ୍ଟୋତ୍ର କଲେ ଓ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ସୂର୍ଯସ୍ତଂ ପାଠଯାମାସ ଵେଦଂ ଵେଦାଙ୍ଗମୀଶ୍ଵରଃ । ଉଵାଚ ସ୍ତୌହି ଵାଗ୍ଦେଵୀଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ସ୍ମୃତିହେତଵେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଈଶ୍ୱର, ତାଙ୍କୁ ବେଦ ପଠାଇଲେ ଓ କହିଲେ: 'ସ୍ମୃତି ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ବାଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୋତ୍ର କର।'
ତମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦୀନନାଥୋଽପ୍ଯନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ସଃ । ମୁନିଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଏହିପରେ, ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୁନି ନିସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତାରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୋତ୍ର କଲେ।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯ ଉଵାଚ କୃପାଂ କୁରୁ ଜଗନ୍ମାତର୍ମାମେଵଂ ହତତେଜସମ୍ । ଗୁରୁଶାପାତ୍ସ୍ମୃତିଭ୍ରଷ୍ଟଂ ଵିଦ୍ଯାହୀନଂ ଚ ଦୁଃଖିତମ୍
ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ ମାତା, ମୋତେ କୃପା କର, ମୋର ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ସ୍ମୃତି ଓ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ, ଦୁଃଖରେ ଆଛି।
ଜ୍ଞାନଂ ଦେହି ସ୍ମୃତିଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଶକ୍ତିଂ ଶିଷ୍ଯପ୍ରବୋଧିନୀମ୍ । ଗ୍ରନ୍ଥକର୍ତୃତ୍ଵଶକ୍ତିଂ ଚ ସୁଶିଷ୍ଯଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ମୋତେ ଜ୍ଞାନ, ସ୍ମୃତି, ବିଦ୍ୟା, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଶକ୍ତି, ଗ୍ରନ୍ଥ ଲେଖିବା ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ଶିଷ୍ୟ ଦିଅ।