ଯସ୍ଯାଙ୍ଘ୍ରିକମଲଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଶୋଣାଚ୍ଛନଖମଣ୍ଡଲେ । ଵିରାଜନ୍ମଣିବିମ୍ବେଷୁ ମହାହିପତଯୋଽନିଶମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦପଙ୍କଜର ଲାଲ ନଖର ଚକ୍ରରେ ଜହ୍ନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ, ମହାନ ନାଗରାଜମାନେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁକୁ ସଦା ଦେଖନ୍ତି।
ଏକାନ୍ତଭକ୍ତିଯୋଗେନ ସହ ସାତ୍ତ୍ଵତପୁଙ୍ଗଵୈଃ । ପ୍ରଣମନ୍ତଃ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନା ତେ ସ୍ଵମୁଖାନି ସମୀକ୍ଷତେ
ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ, ସାତ୍ତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସହ, ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ମୁହଁକୁ ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଦେଖନ୍ତି।
ସ୍ଫୁରତ୍କୁଣ୍ଡଲମାଣିକ୍ଯପ୍ରଭାମଣ୍ଡଲଭାଞ୍ଜ୍ଯପି । ସୁକପୋଲାନି ଚାରୂଣି ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଦ୍ଯୁମନ୍ତି ଚ
ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମାଣିକ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳର ଆଲୋକ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳର ରୂପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ନାଗରାଜକୁମାର୍ଯୋଽପି ଚାର୍ଵଙ୍ଗଵିଲସତ୍ତ୍ଵିଷଃ । ଵିଶଦୈର୍ଵିପୁଲୈସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଧଵଲୈଃ ସୁଭଗୈସ୍ତଥା
ନାଗରାଜଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଅଙ୍ଗ ଶୋଭା ଓ ତେଜରେ ଭରିଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ, ପ୍ରସ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ହସ୍ତ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ରୁଚିରୈର୍ଭୁଜଦଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ଶୋଭମାନା ଇତସ୍ତତଃ । ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକାଶ୍ମୀରପଙ୍କଲେପେନ ଭୂଷିତାଃ
ସୁନ୍ଦର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁମାନେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ ଓ କେଶର ଲେପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ତଦଭିମର୍ଷସଞ୍ଜାତକାମାଵେଶସମାଯୁତାଃ । ଲଲିତସ୍ମିତସଂଯୁକ୍ତାଃ ସଵ୍ରୀଡଂ ଲୋକଯନ୍ତି ଚ
ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୋହରେ ଭରିଯାଇ, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଓ ଲଜ୍ଜା ସହିତ, ସେମାନେ ସଂକୋଚରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଅନୁରାଗମଦୋନ୍ମତ୍ତଵିଘୂର୍ଣାରୁଣଲୋଚନମ୍ । କରୁଣାଵଲୋକନେତ୍ରଂ ଚ ଆଶାସାନାସ୍ତଥାଶିଷଃ
ପ୍ରେମର ମଦରେ ମତ୍ତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତି।
ସୋଽନନ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋଽନନ୍ତସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାଶଯଃ । ଅନନ୍ତଗୁଣଵାର୍ଧିଶ୍ଚ ଆଦିଦେଵୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ଅନନ୍ତ, ଭଗବାନ୍, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଧନା, ଅନନ୍ତ ଗୁଣର ସାଗର, ଆଦିଦେବ ଓ ମହାତେଜସ୍ବୀ।
ସଂହୃତାମର୍ଷରୋଷାଦିଵେଗୋ ଲୋକଶୁଭାଯ ଚ । ଆସ୍ତେ ମହାସତ୍ତ୍ଵନିଧିଃ ସର୍ଵଦେଵପ୍ରପୂଜିତଃ
ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷକୁ ଦମନ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ ଏବଂ ମହାଶକ୍ତିର ଧନା ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ଧ୍ଯାଯମାନଃ ସୁରୈଃ ସିଦ୍ଧୈରସୁରୈଶ୍ଚୋରଗୈସ୍ତଥା । ଵିଦ୍ଯାଧରୈଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ମୁନିସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ସେ ସଦା ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଅସୁର, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରାଯାନ୍ତି।
ଅନାରତମଦୋନ୍ମତ୍ତଲୋକଵିହ୍ଵଲଲୋଚନଃ । ଵାକ୍ଯାମୃତେନ ଵିବୁଧାନ୍ସ୍ଵପାର୍ଷଦଗଣାନପି
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସଦା ପ୍ରେମର ମଦରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରେ; ତାଙ୍କର ମଧୁର ବାଣୀର ଅମୃତରେ ସେ ନିଜ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ଆପ୍ଯାଯମାନଃ ସ ଵିଭୁର୍ଵୈଜଯନ୍ତୀଂ ସ୍ରଜଂ ଦଧତ୍ । ଅମ୍ଲାନାଭିନଵୈଃ ସ୍ଵଚ୍ଛୈସ୍ତୁଲସୀଦଲସଞ୍ଚଯୈଃ
ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ, ଅମ୍ଳାନ ଓ ନୂତନ ଶୁଭ୍ର ତୁଳସୀ ପତ୍ରର ଗୁଛି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଭଇଥିବା ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମାଦ୍ଯନ୍ମଧୁକରଵ୍ରାତଘୋଷଶ୍ରୀସଂଯୁତାଂ ସଦା । ନୀଲଵାସା ଦେଵଦେଵ ଏକକୁଣ୍ଡଲଭୂଷିତଃ
ମଧୁର ମଧୁମକ୍ଷିମାନଙ୍କର ଝୁଣୁ ଝୁଣୁ ଧ୍ୱନି ସହ ସେ ସଦା ଅନୁସରିତ, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବଦେବ ଏକ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ।
ହଲସ୍ଯ କକୁଦି ନ୍ଯସ୍ତସୁପୀଵରଭୁଜୋଽଵ୍ଯଯଃ । ମହେନ୍ଦ୍ରଃ କାଞ୍ଚନୀଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଵରତ୍ରାଂ ଚ ମତଙ୍ଗମଃ । ଉଦାରଲୀଲୋ ଦେଵେଶୋ ଵର୍ଣିତଃ ସାତ୍ତ୍ଵତର୍ଷଭୈଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ହଳର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଥିବା ଅବିନାଶୀ ସେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସୁନାର ଭଜ୍ର ଓ ମତଙ୍ଗର ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବଦେବ ଉଦାର ଲୀଳାରେ ସାତ୍ତ୍ୱତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ।
ନରକସ୍ଵରୂପଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାନୁଭାଵଂ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ସନାତନଃ । ସଭାଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଦେଵସ୍ଯ ଗାଯମାନ ଉପାସତେ
ନରକର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଶାଶ୍ୱତ ଭଗବାନ୍, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭାରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥିତିଲଯହେତଵୋଽସ୍ଯ କଲ୍ପାଃ ସତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରକୃତିଗୁଣା ଯଦୀକ୍ଷଯାଽଽସନ୍ । ଯଦ୍ରୂପଂ ଧ୍ରୁଵମକୃତଂ ଯଦେକମାତ୍ମନ୍- ନାନାଧାତ୍କଥମୁହ ଵେଦ ତସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ମ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ଲୟର କାରଣ, ଏହି ସମସ୍ତ କଳ୍ପ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ରୂପ ଅବିଚଳ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଏକାତ୍ମ; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତାର ଆଧାର, ତାଙ୍କର ପଥ କିପରି ଜଣାଯିବ?
ମୂର୍ତିଂ ନଃ ପୁରୁକୃପଯା ବଭାର ସତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଶୁଦ୍ଧଂ ସଦସଦିଦଂ ଵିଭାତି ଯତ୍ର । ଯଲ୍ଲୀଲାଂ ମୃଗପତିରାଦଦେଽନଵଦ୍ଯା- ମାଦାତୁଂ ସ୍ଵଜନମନାଂସ୍ଯୁଦାରଵୀର୍ଯଃ
ଅପାର ଦୟାରେ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖାଯାଏ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ। ପଶୁମାନଙ୍କର ନାଥ, ନିର୍ମଳ ଲୀଳା ନେଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟ ଜିତିବାକୁ ଏହି ଲୀଳା କରିଥିଲେ।
ଯନ୍ନାମ ଶ୍ରୁତମନୁକୀର୍ତଯେଦକସ୍ମା- ଦାର୍ତୋ ଵା ଯଦି ପତିତଃ ପ୍ରଲମ୍ଭନାଦ୍ଵା । ହନ୍ତ୍ଯଂହଃ ସପଦି ନୃଣାମଶେଷମନ୍ଯଂ କଂ ଶେଷାଦ୍ଭଗଵତ ଆଶ୍ରଯେତ୍ଯୁମୁକ୍ଷୁଃ
ଯେଉଁଠି କେହି ତାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ଯଦି ଅପେକ୍ଷା କରି ହେଉ, ଦୁଃଖରେ ହେଉ, ପତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ହେଉ, କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ହେଉ—ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ମୂର୍ଧନ୍ଯର୍ପିତମଣୁଵତ୍ସହସ୍ରମୂର୍ଧ୍ନୋ ଭୂଗୋଲଂ ସଗିରିସରିତ୍ସମୁଦ୍ରସତ୍ତ୍ଵମ୍ । ଆନନ୍ତ୍ଯାଦନମିତଵିକ୍ରମସ୍ଯ ଭୂମ୍ନଃ କୋ ଵୀର୍ଯାଣ୍ଯଧିଗଣଯେତ୍ସହସ୍ରଜିହ୍ଵଃ
ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ଅଣୁ ପରି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅସୀମ ଓ ଅଜୟ ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ହଜାର ଜିହ୍ବା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଗଣନା କରିପାରିବେନି।
ଏଵଂପ୍ରଭାଵୋ ଭଗଵାନନନ୍ତୋ ଦୁରନ୍ତଵୀର୍ଯୋରୁଗୁଣାନୁଭାଵଃ । ମୂଲେ ରସାଯାଃ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମତନ୍ତ୍ରୋ ଯୋ ଲୀଲଯା କ୍ଷ୍ମାଂ ସ୍ଥିତଯେ ବିଭର୍ତି
ଏହିପରି ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କର, ଯାହାର ଶକ୍ତିକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେନି, ଯାହାର ଗୁଣ ଅତି ବିଶାଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ। ଜଳର ମୂଳରେ ନିଜେ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେ ଲୀଳାରେ ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଏତା ହ୍ଯେଵେହ ତୁ ନୃଭିର୍ଗତଯୋ ମୁନିସତ୍ତମ । ଗନ୍ତଵ୍ଯା ବହୁଶୋ ଯଦ୍ଵଦ୍ଯଥାକର୍ମଵିନିର୍ମିତାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ବାରମ୍ବାର ଏହିପରି ପଥ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଯଥୋପଦେଶଂ ଚ କାମାନ୍ସଦା କାମଯମାନକୈଃ । ଏତାଵତୀର୍ହି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମନୁଷ୍ଯମୃଗପକ୍ଷିଷୁ
ଯେପରି ଲୋକମାନେ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସଦା ଅନେକ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଏହିପରି, ରାଜା, ମାନବ, ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଜୀବନର ସୀମା ଏହିଠି।
ଵିପାକଗତଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ଧର୍ମସ୍ଯ ଵଶଗାସ୍ତଥା । ଉଚ୍ଚାଵଚା ଵିସଦୃଶା ଯଥାପ୍ରଶ୍ନଂ ନିବୋଧତ
ଏହି ଗତିଗୁଡ଼ିକୁ 'ଫଳିତ ଦେୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଏଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର। ଏବେ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯମେତଲ୍ଲୋକସ୍ଯ କଥଂ ଭଗଵତା କୃତମ୍ । ସମାନତ୍ଵେ କର୍ମଣାଂ ଚ ତନ୍ନୋ ବ୍ରୂହି ଯଥାତଥମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଭଗବାନ କିପରି ଏହି ଜଗତରେ ଏତେ ବିଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କର୍ମ ସମାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ? ଦୟାକରି ଏହି ବିଷୟର ସତ୍ୟ କଥା କହ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କର୍ତୁଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାଵଶାଦେଵ ଗତଯୋଽପି ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ । ତ୍ରିଗୁଣତ୍ଵାତ୍ସଦା ତାସାଂ ଫଲଂ ଵିସଦୃଶଂ ତ୍ଵିହ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: କର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଗତିଗୁଡ଼ିକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ତିନି ଗୁଣର କାରଣରେ ଏଠାରେ ଫଳ ସଦା ଅଲଗା ହୋଇଥାଏ।
ସାତ୍ତ୍ଵିକ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା କର୍ତୁଃ ସୁଖିତ୍ଵଂ ଜାଯତେ ସଦା । ଦୁଃଖିତ୍ଵଂ ଚ ତଥା କର୍ତୂ ରାଜସ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭଵେତ୍
ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା କର୍ତ୍ତା ସଦା ସୁଖୀ ହୋଇଥାଏ; ରାଜସିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା କର୍ତ୍ତା ଦୁଃଖୀ ହୋଇଥାଏ।
ଦୁଃଖିତ୍ଵଂ ଚୈଵ ମୂଢତ୍ଵଂ ତାମସ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋଦିତମ୍ । ତାରତମ୍ଯାତ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାନାଂ ଫଲଵୈଚିତ୍ର୍ଯମୀରିତମ୍
ତାମସିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଓ ମୂଢ଼ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ତାରତମ୍ୟରେ ଫଳର ବିଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ।
ଅନାଦ୍ଯଵିଦ୍ଯାଵିହିତକର୍ମଣାଂ ପରିଣାମଜାଃ । ସହସ୍ରଶଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତାସ୍ତୁ ଗତଯୋ ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଦିହୀନ ଅଜ୍ଞାନରେ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମର ପରିଣାମରୁ ଅନେକ ଗତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ।
ତଦ୍ଭେଦାନ୍ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ପ୍ରାଚୁର୍ଯେଣ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ତ୍ରିଜଗତ୍ଯା ଅନ୍ତରାଲେ ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାଂ ଦିଶୀହ ଵୈ
ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଭିନ୍ନତାଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ତିନି ଜଗତର ମଧ୍ୟରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ—
ଭୂମେରଧସ୍ତାଦୁପରି ତ୍ଵତଲସ୍ଯ ଚ ନାରଦ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତାଃ ପିତୃଗଣା ଵର୍ତନ୍ତେ ପିତରଶ୍ଚ ହ
ନାରଦ, ଭୂମିର ତଳେ ଓ ଆତଳ ଲୋକର ଉପରେ, ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ପିତୃମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।