ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ କମ୍ବଲାଶ୍ଵତରୋ ଦେଵୋପଦତ୍ତକଃ । ମହାମର୍ଷା ମହାଭୋଗା ନିଵସନ୍ତି ଵିଷୋଲ୍ବଣାଃ
ଶଂଖଚୂଡ଼, କମ୍ବଳ, ଅଶ୍ୱତର ଓ ଦେଵୋପଦତ୍ତକ—ଏମାନେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧୀ, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ବିଷରେ ପ୍ରଚୁର, ସେଠି ବସନ୍ତି।
ପଞ୍ଚମସ୍ତକଵନ୍ତଶ୍ଚ ଫଣାସପ୍ତକଭୂଷିତାଃ । କେଚିଦ୍ଦଶଫଣାଃ କେଚିଚ୍ଛତଶୀର୍ଷାସ୍ତଥାପରେ
କିଛି ସର୍ପଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ସାତଟି ଫଣା ଅଛି; କିଛିର ଦଶଟି ଫଣା, ଆଉ କିଛିର ଶତମୁଣ୍ଡ ଅଛି।
ସହସ୍ରଶିରସଃ କେଽପି ରୋଚିଷ୍ଣୁମଣିଧାରକାଃ । ପାତାଲରନ୍ଧ୍ରତିମିରନିକରଂ ସ୍ଵମରୀଚିଭିଃ
କିଛି ସର୍ପଙ୍କର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ମଣି ଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ଆଲୋକରେ ପାତାଳର ଗୁହାର ଘନ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ।
ଵିଧମନ୍ତି ଚ ଦେଵର୍ଷେ ସଦା ସଞ୍ଜାତମନ୍ଯଵଃ । ଅସ୍ଯ ମୂଲପ୍ରଦେଶେ ହି ତ୍ରିଂଶତ୍ସାହସ୍ରକେଽନ୍ତରେ
ହେ ଦେବଋଷି, ସେମାନେ ସଦା କ୍ରୋଧିତ ରହି, ନିଜ ଆଲୋକରେ ପାତାଳର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଚିତ୍ରିକରି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଯୋଜନୈଃ ପରିସଂଖ୍ଯାତେ ତାମସୀ ଭଗଵତ୍କଲା । ଅନନ୍ତାଖ୍ଯା ସମାସ୍ତେ ହି ସର୍ଵଦେଵପ୍ରପୂଜିତା
ଏହି ସ୍ଥାନର ମୂଳଭାଗରେ, ତ୍ରିଶି ହଜାର ଯୋଜନ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ, ଭଗବାନଙ୍କ ତାମସିକ ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ନାମରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଅହମିତ୍ଯଭିମାନସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣଂ ଯଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ । ସଙ୍କର୍ଷଣଂ ସାତ୍ଵତୀଯାଃ କର୍ଷଣଂ ଦ୍ରଷ୍ଟ୍ଟଦୃଶ୍ଯଯୋଃ
ଯାହାକୁ 'ମୁଁ' ବୋଲି ଅଭିମାନର ଚିହ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସାତ୍ୱତମାନେ ତାହାକୁ ସଂକର୍ଷଣ ବୋଲି କହନ୍ତି—ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କରେ।
ଇଦଂ ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ଯସ୍ଯ ସହସ୍ରଶିରସଃ ପ୍ରଭୋଃ । ଅନନ୍ତମୂର୍ତେଃ ଶେଷସ୍ଯ ଧ୍ରିଯମାଣଂ ଚ ଶୀର୍ଷକେ
ଏହି ପୃଥିବୀ ଗୋଳକଟିଏ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ଶେଷ ଭଗବାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଥିବା ଅଛି।
ପୃଧ୍ଵୀଗୋଲମଶେଷଂ ହି ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ଯସ୍ଯ କାଲେନ ଦେଵସ୍ଯ ସଞ୍ଜିହୀର୍ଷୋଃ ସମଂ ଵିଭୋଃ
ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଗୋଳକଟିଏ ଏମିତି ଦିଶେ ଯେ, ଯେପରି ଏହା ଏକ ସଫଳ ଧନର ଭାଣ୍ଡାର; ଏହା ସେଇ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଧାରଣ ହେଉଛି, ଯିଏ କାଳକ୍ରମେ ଏହାକୁ ନିଜରେ ଆଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଚରାଚରଂ ଭ୍ରୁଵୋରନ୍ତର୍ଵିଵରାଦୁଦପଦ୍ଯତ । ସାଙ୍କର୍ଷଣୋ ନାମ ରୁଦ୍ରୋ ଵ୍ଯୂହୈକାଦଶଶୋଭିତଃ
ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସୃଷ୍ଟି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ସେଠାରୁ ସାଙ୍କର୍ଷଣ ନାମକ ରୁଦ୍ର, ଯିଏ ଏକାଦଶ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତ୍ରିଲୋଚନଶ୍ଚ ତ୍ରିଶିଖଂ ଶୂଲମୁତ୍ତମ୍ଭଯନ୍ସ୍ଵଯମ୍ । ଉଦତିଷ୍ଠନ୍ମହାସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାଭୂତକ୍ଷଯଙ୍କରଃ
ତିନି ଆଖି ଓ ତିନି ଚୁଲି ଥିବା ସେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ରହିଛନ୍ତି। ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାଭୂତମାନଙ୍କର ସଂହାରକ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଯସ୍ଯାଙ୍ଘ୍ରିକମଲଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଶୋଣାଚ୍ଛନଖମଣ୍ଡଲେ । ଵିରାଜନ୍ମଣିବିମ୍ବେଷୁ ମହାହିପତଯୋଽନିଶମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦପଙ୍କଜର ଲାଲ ନଖର ଚକ୍ରରେ ଜହ୍ନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ, ମହାନ ନାଗରାଜମାନେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁକୁ ସଦା ଦେଖନ୍ତି।
ଏକାନ୍ତଭକ୍ତିଯୋଗେନ ସହ ସାତ୍ତ୍ଵତପୁଙ୍ଗଵୈଃ । ପ୍ରଣମନ୍ତଃ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନା ତେ ସ୍ଵମୁଖାନି ସମୀକ୍ଷତେ
ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ, ସାତ୍ତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସହ, ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ମୁହଁକୁ ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଦେଖନ୍ତି।
ସ୍ଫୁରତ୍କୁଣ୍ଡଲମାଣିକ୍ଯପ୍ରଭାମଣ୍ଡଲଭାଞ୍ଜ୍ଯପି । ସୁକପୋଲାନି ଚାରୂଣି ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଦ୍ଯୁମନ୍ତି ଚ
ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମାଣିକ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳର ଆଲୋକ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳର ରୂପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ନାଗରାଜକୁମାର୍ଯୋଽପି ଚାର୍ଵଙ୍ଗଵିଲସତ୍ତ୍ଵିଷଃ । ଵିଶଦୈର୍ଵିପୁଲୈସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଧଵଲୈଃ ସୁଭଗୈସ୍ତଥା
ନାଗରାଜଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଅଙ୍ଗ ଶୋଭା ଓ ତେଜରେ ଭରିଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ, ପ୍ରସ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ହସ୍ତ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ରୁଚିରୈର୍ଭୁଜଦଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ଶୋଭମାନା ଇତସ୍ତତଃ । ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକାଶ୍ମୀରପଙ୍କଲେପେନ ଭୂଷିତାଃ
ସୁନ୍ଦର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁମାନେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ ଓ କେଶର ଲେପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ତଦଭିମର୍ଷସଞ୍ଜାତକାମାଵେଶସମାଯୁତାଃ । ଲଲିତସ୍ମିତସଂଯୁକ୍ତାଃ ସଵ୍ରୀଡଂ ଲୋକଯନ୍ତି ଚ
ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୋହରେ ଭରିଯାଇ, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଓ ଲଜ୍ଜା ସହିତ, ସେମାନେ ସଂକୋଚରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଅନୁରାଗମଦୋନ୍ମତ୍ତଵିଘୂର୍ଣାରୁଣଲୋଚନମ୍ । କରୁଣାଵଲୋକନେତ୍ରଂ ଚ ଆଶାସାନାସ୍ତଥାଶିଷଃ
ପ୍ରେମର ମଦରେ ମତ୍ତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତି।
ସୋଽନନ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋଽନନ୍ତସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାଶଯଃ । ଅନନ୍ତଗୁଣଵାର୍ଧିଶ୍ଚ ଆଦିଦେଵୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ଅନନ୍ତ, ଭଗବାନ୍, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଧନା, ଅନନ୍ତ ଗୁଣର ସାଗର, ଆଦିଦେବ ଓ ମହାତେଜସ୍ବୀ।
ସଂହୃତାମର୍ଷରୋଷାଦିଵେଗୋ ଲୋକଶୁଭାଯ ଚ । ଆସ୍ତେ ମହାସତ୍ତ୍ଵନିଧିଃ ସର୍ଵଦେଵପ୍ରପୂଜିତଃ
ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷକୁ ଦମନ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ ଏବଂ ମହାଶକ୍ତିର ଧନା ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ଧ୍ଯାଯମାନଃ ସୁରୈଃ ସିଦ୍ଧୈରସୁରୈଶ୍ଚୋରଗୈସ୍ତଥା । ଵିଦ୍ଯାଧରୈଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ମୁନିସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ସେ ସଦା ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଅସୁର, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରାଯାନ୍ତି।
ଅନାରତମଦୋନ୍ମତ୍ତଲୋକଵିହ୍ଵଲଲୋଚନଃ । ଵାକ୍ଯାମୃତେନ ଵିବୁଧାନ୍ସ୍ଵପାର୍ଷଦଗଣାନପି
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସଦା ପ୍ରେମର ମଦରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରେ; ତାଙ୍କର ମଧୁର ବାଣୀର ଅମୃତରେ ସେ ନିଜ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ଆପ୍ଯାଯମାନଃ ସ ଵିଭୁର୍ଵୈଜଯନ୍ତୀଂ ସ୍ରଜଂ ଦଧତ୍ । ଅମ୍ଲାନାଭିନଵୈଃ ସ୍ଵଚ୍ଛୈସ୍ତୁଲସୀଦଲସଞ୍ଚଯୈଃ
ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ, ଅମ୍ଳାନ ଓ ନୂତନ ଶୁଭ୍ର ତୁଳସୀ ପତ୍ରର ଗୁଛି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଭଇଥିବା ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମାଦ୍ଯନ୍ମଧୁକରଵ୍ରାତଘୋଷଶ୍ରୀସଂଯୁତାଂ ସଦା । ନୀଲଵାସା ଦେଵଦେଵ ଏକକୁଣ୍ଡଲଭୂଷିତଃ
ମଧୁର ମଧୁମକ୍ଷିମାନଙ୍କର ଝୁଣୁ ଝୁଣୁ ଧ୍ୱନି ସହ ସେ ସଦା ଅନୁସରିତ, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବଦେବ ଏକ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ।
ହଲସ୍ଯ କକୁଦି ନ୍ଯସ୍ତସୁପୀଵରଭୁଜୋଽଵ୍ଯଯଃ । ମହେନ୍ଦ୍ରଃ କାଞ୍ଚନୀଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଵରତ୍ରାଂ ଚ ମତଙ୍ଗମଃ । ଉଦାରଲୀଲୋ ଦେଵେଶୋ ଵର୍ଣିତଃ ସାତ୍ତ୍ଵତର୍ଷଭୈଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ହଳର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଥିବା ଅବିନାଶୀ ସେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସୁନାର ଭଜ୍ର ଓ ମତଙ୍ଗର ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବଦେବ ଉଦାର ଲୀଳାରେ ସାତ୍ତ୍ୱତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ।
ନରକସ୍ଵରୂପଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାନୁଭାଵଂ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ସନାତନଃ । ସଭାଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଦେଵସ୍ଯ ଗାଯମାନ ଉପାସତେ
ନରକର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଶାଶ୍ୱତ ଭଗବାନ୍, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭାରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥିତିଲଯହେତଵୋଽସ୍ଯ କଲ୍ପାଃ ସତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରକୃତିଗୁଣା ଯଦୀକ୍ଷଯାଽଽସନ୍ । ଯଦ୍ରୂପଂ ଧ୍ରୁଵମକୃତଂ ଯଦେକମାତ୍ମନ୍- ନାନାଧାତ୍କଥମୁହ ଵେଦ ତସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ମ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ଲୟର କାରଣ, ଏହି ସମସ୍ତ କଳ୍ପ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ରୂପ ଅବିଚଳ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଏକାତ୍ମ; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତାର ଆଧାର, ତାଙ୍କର ପଥ କିପରି ଜଣାଯିବ?
ମୂର୍ତିଂ ନଃ ପୁରୁକୃପଯା ବଭାର ସତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଶୁଦ୍ଧଂ ସଦସଦିଦଂ ଵିଭାତି ଯତ୍ର । ଯଲ୍ଲୀଲାଂ ମୃଗପତିରାଦଦେଽନଵଦ୍ଯା- ମାଦାତୁଂ ସ୍ଵଜନମନାଂସ୍ଯୁଦାରଵୀର୍ଯଃ
ଅପାର ଦୟାରେ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖାଯାଏ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ। ପଶୁମାନଙ୍କର ନାଥ, ନିର୍ମଳ ଲୀଳା ନେଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟ ଜିତିବାକୁ ଏହି ଲୀଳା କରିଥିଲେ।
ଯନ୍ନାମ ଶ୍ରୁତମନୁକୀର୍ତଯେଦକସ୍ମା- ଦାର୍ତୋ ଵା ଯଦି ପତିତଃ ପ୍ରଲମ୍ଭନାଦ୍ଵା । ହନ୍ତ୍ଯଂହଃ ସପଦି ନୃଣାମଶେଷମନ୍ଯଂ କଂ ଶେଷାଦ୍ଭଗଵତ ଆଶ୍ରଯେତ୍ଯୁମୁକ୍ଷୁଃ
ଯେଉଁଠି କେହି ତାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ଯଦି ଅପେକ୍ଷା କରି ହେଉ, ଦୁଃଖରେ ହେଉ, ପତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ହେଉ, କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ହେଉ—ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ମୂର୍ଧନ୍ଯର୍ପିତମଣୁଵତ୍ସହସ୍ରମୂର୍ଧ୍ନୋ ଭୂଗୋଲଂ ସଗିରିସରିତ୍ସମୁଦ୍ରସତ୍ତ୍ଵମ୍ । ଆନନ୍ତ୍ଯାଦନମିତଵିକ୍ରମସ୍ଯ ଭୂମ୍ନଃ କୋ ଵୀର୍ଯାଣ୍ଯଧିଗଣଯେତ୍ସହସ୍ରଜିହ୍ଵଃ
ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ଅଣୁ ପରି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅସୀମ ଓ ଅଜୟ ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ହଜାର ଜିହ୍ବା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଗଣନା କରିପାରିବେନି।
ଏଵଂପ୍ରଭାଵୋ ଭଗଵାନନନ୍ତୋ ଦୁରନ୍ତଵୀର୍ଯୋରୁଗୁଣାନୁଭାଵଃ । ମୂଲେ ରସାଯାଃ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମତନ୍ତ୍ରୋ ଯୋ ଲୀଲଯା କ୍ଷ୍ମାଂ ସ୍ଥିତଯେ ବିଭର୍ତି
ଏହିପରି ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କର, ଯାହାର ଶକ୍ତିକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେନି, ଯାହାର ଗୁଣ ଅତି ବିଶାଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ। ଜଳର ମୂଳରେ ନିଜେ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେ ଲୀଳାରେ ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।