ମର୍ତ୍ଯାଵତାରସ୍ତ୍ଵିହ ମର୍ତ୍ଯଶିକ୍ଷଣଂ ରକ୍ଷୋଵଧାଯୈଵ ନ କେଵଲଂ ଵିଭୋ । କୁତୋଽନ୍ଯଥା ସ୍ଯାଦ୍ଽଽରମତଃ ସ୍ଵ ଆତ୍ମନଃ ସୀତାକୃତାନି ଵ୍ଯସନାନୀଶ୍ଵରସ୍ଯ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ମାନବ ଅବତାର କେବଳ ମାନବଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବାକୁ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ; ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଥିବା ଈଶ୍ୱର, ସୀତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ କିପରି ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନ ଵୈ ସ ଆତ୍ମାତ୍ମଵତାଂ ସୁହୃତ୍ତମଃ ସକ୍ତସ୍ଵିଲୋକ୍ଯାଂ ଭଗଵାନ୍ଵାସୁଦେଵଃ । ନ ସ୍ତ୍ରୀକୃତଂ କଶ୍ମଲମଶ୍ନୁଵୀତ ନ ଲକ୍ଷଣଂ ଚାପି ଵିହାତୁମର୍ହତି
ଏହି ପରମାତ୍ମା, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ, ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ସଂସାର ଜଡ଼ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି; ସେ ଜଣେ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଅଶୁଚିତାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଲକ୍ଷଣକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ଜନ୍ମ ନୂନଂ ମହତୋ ନ ସୌଭଗଂ ନ ଵାଙ୍ ନ ଚୁଦ୍ଧିର୍ନାକୃତିସ୍ତୋଷହେତୁଃ । ତୈର୍ଯଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟାନପି ନୋ ଵନୌକସ- ଶ୍ଚକାର ସଖ୍ଯେ ବତ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଗ୍ରଜଃ
ଜନ୍ମ, ମହତ୍ତ୍ୱ, ଭାଗ୍ୟ, କଥା, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ରୂପ କୌଣସି ତୃପ୍ତିର କାରଣ ନୁହଁ; ତଥାପି, ସେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ରାମ ତାଙ୍କୁ ବନବାସୀମାନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କଲେ—କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ସୁରୋଽସୁରୋ ଵାପ୍ଯଥଵା ନରୋଽନରଃ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଯଃ ସୁକୃତଜ୍ଞମୁତ୍ତମମ୍ । ଭଜେତ ରାମଂ ମନୁଜାକୃତିଂ ହରିଂ ଯ ଉତ୍ତରାନନଯତ୍କୋସଲାନ୍ ଦିଵମ୍
ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଅମନୁଷ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଯିଏ ନିଜ ସମସ୍ତ ମନ ଦେଇ, ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ, ମନୁଷ୍ୟ ରୂପୀ ହରି, କୋଶଳ ଜନତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏଵଂ କିମ୍ପୁରୁଷେ ଵର୍ଷେ ସତ୍ଯସନ୍ଧଂ ଦୃଢଵ୍ରତମ୍ । ରାମଂ ରାଜୀଵପତ୍ରାକ୍ଷଂ ହନୁମାନ୍ ଵାନରୋତ୍ତମଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହି କିମ୍ପୁରୁଷ ଦେଶରେ, ସତ୍ୟବାନ, ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ, ପଦ୍ମନୟନ ରାମଙ୍କୁ ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ସ୍ତୌତି ଗାଯତି ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ସଂପୂଜଯତି ସର୍ଵଶଃ । ଯ ଏତଚ୍ଛୃଣୁଯାଚ୍ଚିତ୍ରଂ ରାମଚନ୍ଦ୍ରକଥାନକମ୍ । ସର୍ଵପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଯାତି ରାମସଲୋକତାମ୍
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି, ଗୀତ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରାମଚନ୍ଦ୍ର କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ସମାନ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଭୁଵନକୋଶଵର୍ଣନେ ଭାରତଵର୍ଷଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭାରତାଖ୍ଯେ ଚ ଵର୍ଷେଽସ୍ମିନ୍ନହମାଦିଜପୂରୁଷଃ । ତିଷ୍ଠାମି ଭଵତା ଚୈଵ ସ୍ତଵନଂ କ୍ରିଯତେଽନିଶମ୍
ବିଶ୍ୱର ଅଞ୍ଚଳ ବିବର୍ଣ୍ଣନା: ଭାରତବର୍ଷ ବିବର୍ଣ୍ଣନା। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହି ଭାରତ ନାମକ ଦେଶରେ, ମୁଁ ଆଦିପୁରୁଷ ରହିଛି, ଏବଂ ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରୁଛ।
ଇଦଂ ହି ଯୋଗେଶ୍ଵରଯୋଗନୈପୁଣଂ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭୋ ଭଗଵାଞ୍ଜଗାଦ ଯତ୍ । ଯଦନ୍ତକାଲେ ତ୍ଵଯି ନିର୍ଗୁଣେ ମନୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦଧୀତୋଜ୍ଝିତଦୁଷ୍କଲେଵରଃ
ଏହିଠି ଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ଯୋଗ ଦକ୍ଷତା, ଯାହା ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଭଗବାନ କହିଥିଲେ: ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ନିର୍ଗୁଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନ ଲଗାଇବା, ଏବଂ ଅଶୁଚି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଯଥୈହିକାମୁଷ୍ମିକକାମଲମ୍ପଟଃ ସୁତେଷୁ ଦାରେଷୁ ଧନେଷୁ ଚିନ୍ତଯନ୍ । ଶଙ୍କେତ ଵିଦ୍ଵାନ୍ କୁକଲେଵରାତ୍ଯଯା- ଦ୍ଯସ୍ତସ୍ଯ ଯତ୍ନଃ ଶ୍ରମ ଏଵ କେଵଲମ୍
ଯେପରି ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଭୋଗରେ ଲାଲସା ଥିବା ଲୋକ, ପୁଅ, ଜଣେ ଜଣେ, ଧନ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଚି ଦେହ ନାଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଭୟ କରେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା କେବଳ ଅନବସ୍ଥାରେ ଶ୍ରମ ହୁଏ।
ତନ୍ନଃ ପ୍ରଭୋ ତ୍ଵଂ କୁକଲେଵରାର୍ପିତାଂ ତ୍ଵଂ ମାଯଯାହଂ ମମତାମଧୋକ୍ଷଜ । ଭିନ୍ଦ୍ଯାମ ଯେନାଶୁ ଵଯଂ ସୁଦୁର୍ଭିଦାଂ ଵିଧେହି ଯୋଗଂ ତ୍ଵଯି ନଃ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅଶୁଚି ଦେହ ପ୍ରତି ମୋର ଆସକ୍ତି ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି; ହେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଏହି ଦୁର୍ଭିଦ୍ୟା ବନ୍ଧନକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଆମକୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ତୁମେ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଯୋଗ ଦିଅ।
ଏଵଂ ସ୍ତୌତି ସଦା ଦେଵଂ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍ । ନାରଦୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଃ ପ୍ରଜ୍ଞାତାଖିଲସାରଦୃକ୍
ଏଭଳି ନାରଦ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅସ୍ମିନ୍ ଵୈ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ସରିଚ୍ଛୈଲାସ୍ତୁ ସନ୍ତି ହି । ତାନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦେଵର୍ଷେ ଶୃଣୁଷ୍ଵୈକାଗ୍ରମାନସଃ
ଏହି ଭାରତ ଦେଶରେ ଅନେକ ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଅଛି; ହେ ଦେବ ଋଷି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଶୁଣ, ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।
ମଲଯୋ ମଙ୍ଗଲପ୍ରସ୍ଥୋ ମୈନାକଶ୍ଚ ତ୍ରିକୂଟକଃ । ଋଷଭଃ କୂଟକଃ କୋଲ୍ଲଃ ସହ୍ଯୋ ଦେଵଗିରିସ୍ତଥା
ମଲୟ, ମଙ୍ଗଳପ୍ରସ୍ଥ, ମୈନାକ, ତ୍ରିକୂଟ, ଋଷଭ, କୂଟକ, କୋଲ୍ଲ, ସହ୍ୟ, ଦେବଗିରି—ଏହିମାନେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ।
ଋଷ୍ଯମୂକଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଶୈଲୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରକଃ । ଵାରିଧାରଶ୍ଚ ଵିନ୍ଧ୍ଯଶ୍ଚ ମୁକ୍ତିମାନୃକ୍ଷପର୍ଵତଃ
ଋଷ୍ୟମୂକ, ଶ୍ରୀଶୈଳ, ବ୍ୟଙ୍କଟାଦ୍ରି, ମହେନ୍ଦ୍ର, ବାରିଧାରା, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତିମାନ ଓ ଋକ୍ଷପର୍ବତ—
ପାରିଯାତ୍ରସ୍ତଥା ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚିତ୍ରକୂଟଗିରିସ୍ତଥା । ଗୋଵର୍ଧନୋ ରୈଵତକଃ କକୁଭୋ ନୀଲପର୍ଵତଃ
ପାରିୟାତ୍ର, ଦ୍ରୋଣ, ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ, ଗୋବର୍ଧନ, ରୈବତକ, କକୁଭ ଓ ନୀଳପର୍ବତ—
ଗୌରମୁଖଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରକୀଲୋ ଗିରିଃ କାମଗିରିସ୍ତଥା । ଏତେ ଚାନ୍ଯେଽପ୍ଯସଂଖ୍ଯାତା ଗିରଯୋ ବହୁପୁଣ୍ଯଦାଃ
ଗୌରମୁଖ, ଇନ୍ଦ୍ରକୀଳ ଓ କାମଗିରି—ଏମାନେ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ପର୍ବତ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏତଦୁତ୍ପନ୍ନସରିତଃ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ । ପାନାଵଗାହନସ୍ନାନଦର୍ଶନୋତ୍କୀର୍ତନୈରପି
ଏହି ପର୍ବତଗୁଡିକରୁ ଶତଶଃ ଓ ହଜାରଶଃ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁ ନଦୀରେ ପାନ, ନିମ୍ନଗାହନ, ସ୍ନାନ, ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କରିଲେ
ନାଶଯନ୍ତି ଚ ପାପାନି ତ୍ରିଵିଧାନି ଶରୀରିଣାମ୍ । ତାମ୍ରପର୍ଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଵଶା କୃତମାଲା ଵଟୋଦକା
ଶରୀରୀ ଜନଙ୍କର ତିନି ପ୍ରକାରର ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ତାମ୍ରପର୍ଣୀ, ଚନ୍ଦ୍ରବଶା, କୃତମାଳା ଓ ବଟୋଦକା—
ଵୈହାଯସୀ ଚ କାଵେରୀ ଵେଣା ଚୈଵ ପଯସ୍ଵିନୀ । ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା କୃଷ୍ଣଵେଣା ଶର୍କରାଵର୍ତକା ତଥା
ବୈହାୟସୀ, କାବେରୀ, ବେଣା, ପୟସ୍ବିନୀ, ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, କୃଷ୍ଣବେଣା ଓ ଶର୍କରାବର୍ତକା ମଧ୍ୟ—
ଗୋଦାଵରୀ ଭୀମରଥୀ ନିର୍ଵିନ୍ଧ୍ଯା ଚ ପଯୋଷ୍ଣିକା । ତାପୀ ରେଵା ଚ ସୁରସା ନର୍ମଦା ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, ନିର୍ବିନ୍ଧ୍ୟା, ପୟୋଷ୍ଣିକା, ତାପୀ, ରେବା, ସୁରସା, ନର୍ମଦା ଓ ସରସ୍ବତୀ—
ଚର୍ମଣ୍ଵତୀ ଚ ସିନ୍ଧୁଶ୍ଚ ଅନ୍ଧଶୋଣୌ ମହାନଦୌ । ଋଷିକୁଲ୍ଯା ତ୍ରିସାମା ଚ ଵେଦସ୍ମୃତିର୍ମହାନଦୀ
ଚର୍ମଣ୍ବତୀ, ସିନ୍ଧୁ, ଅନ୍ଧଶୋଣ, ମହାନଦ, ଋଷିକୁଳ୍ୟା, ତ୍ରିସାମା, ବେଦସ୍ମୃତି ଓ ମହାନଦୀ—
କୌଶିକୀ ଯମୁନା ଚୈଵ ମନ୍ଦାକିନୀ ଦୃଷଦ୍ଵତୀ । ଗୋମତୀ ସରଯୂ ରୋଧଵତୀ ସପ୍ତଵତୀ ତଥା
କୌଶିକୀ, ଯମୁନା, ମନ୍ଦାକିନୀ, ଦୃଷଦ୍ବତୀ, ଗୋମତୀ, ସରୟୂ, ରୋଧବତୀ ଓ ସପ୍ତବତୀ ମଧ୍ୟ—
ସୁଷୋମା ଚ ଶତଦ୍ରୁଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ମରୁଦ୍ଵୃଧା । ଵିତସ୍ତା ଚ ଅସିକ୍ନୀ ଚ ଵିଶ୍ଵା ଚେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ସୁଷୋମା, ଶତଦ୍ରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା, ମରୁଦ୍ବୃଧା, ବିତସ୍ତା, ଅସିକ୍ନୀ ଓ ବିଶ୍ୱା ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅସ୍ମିନ୍ଵର୍ଷେ ଲବ୍ଧଜନ୍ମପୁରୁଷୈଃ ସ୍ଵସ୍ଵକର୍ମଭିଃ । ଶୁକ୍ଲଲୋହିତକୃଷ୍ଣାଖ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯମାନୁଷନାରକାଃ
ଏହି ଭୂମିରେ ଲୋକେ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଶୁକ୍ଳ, ଲୋହିତ ଓ କୃଷ୍ଣ ନାମରେ ଦିବ୍ୟ, ମାନବ ଓ ନରକୀ ଅବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଭଵନ୍ତି ଵିଵିଧା ଭୋଗାଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ନିଵାସିନାମ୍ । ଯଥା ଵର୍ଣଵିଧାନେନାପଵର୍ଗୋ ଭଵତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ନିବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ମିଳିଥାଏ, ଏବଂ ଜାତିକ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ମୁକ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଲାଭ ହୁଏ।
ଏତଦେଵ ଚ ଵର୍ଷସ୍ଯ ପ୍ରାଧାନ୍ଯଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧିତଃ । ଵଦନ୍ତି ମୁନଯୋ ଵେଦଵାଦିନଃ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିନଃ
କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୂମିର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ବେଦଜ୍ଞ ମୁନିମାନେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ପ୍ରଧାନ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଅହୋ ଅମୀଷାଂ କିମକାରି ଶୋଭନଂ ପ୍ରସନ୍ନ ଏଷାଂ ସ୍ଵିଦୁତ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ । ଯୈର୍ଜନ୍ମ ଲବ୍ଧଂ ନୃଷୁ ଭାରତାଜିରେ ମୁକୁନ୍ଦସେଵୌପଯିକଂ ସ୍ପୃହା ହି ନଃ
ହାଁ, ଏମାନେ କେଉଁ ଭଲ କାମ କରିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ହରି ନିଜେ ଏମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ? ଯେଉଁ ଲୋକେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମୁକୁନ୍ଦ ସେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ—ଏହି ଆମର ଆଶା।
କିଂ ଦୁଷ୍କରୈର୍ନଃ କ୍ରତୁଭିସ୍ତପୋଵ୍ରତୈ- ର୍ଦାନାଦିଭିର୍ଵା ଦ୍ଯୁଜଯେନ ଫଲ୍ଗୁନା । ନ ଯତ୍ର ନାରାଯଣପଦପଙ୍କଜ- ସ୍ମୃତିଃ ପ୍ରମୁଷ୍ଟାତିଶଯେନ୍ଦ୍ରିଯୋତ୍ସଵାତ୍
ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପଦପଙ୍କଜ ସ୍ମୃତି ହରାଇଯାଏ, ତେବେ ଦୁର୍ଲଭ ଯଜ୍ଞ, ତପ, ବ୍ରତ, ଦାନ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧର ଜୟ ଆମ ପାଇଁ କଣ ଉପକାରୀ?
କଲ୍ପାଯୁଷାଂ ସ୍ଥାନଜଯାତ୍ପୁନର୍ଭଵା- ତ୍କ୍ଷଣାଯୁଷାଂ ଭାରତଭୂଜଯୋ ଵରମ୍ । କ୍ଷଣେନ ମର୍ତ୍ଯେନ କୃତଂ ମନସ୍ଵିନଃ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ସଂଯାନ୍ତ୍ଯଭଯଂ ପଦଂ ହରେଃ
କଳ୍ପ ଆୟୁ ଲୋକର ଅଧିକାର କିମ୍ବା ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ଠାରୁ, ଭାରତ ଭୂମିରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାନବ ଶାସନ ଉତ୍ତମ। କାରଣ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସମସ୍ତ କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ହରିଙ୍କ ଭୟହୀନ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଓଁ ନମୋ ଭଗଵତେ ଉପଶମଶୀଲାଯୋପରତାନାତ୍ମ୍ଯାଯ ନମୋଽକିଞ୍ଚନଵିତ୍ତାଯ ଋଷିଋଷଭାଯ ନରନାରାଯଣାଯ ପରମହଂସପରମଗୁରଵେ ଆତ୍ମାରାମାଧିପତଯେ ନମୋ ନମ ଇତି । କର୍ତାସ୍ଯ ସର୍ଗାଦିଷୁ ଯୋ ନ ବଧ୍ଯତେ ନ ହନ୍ଯତେ ଦେହଗତୋଽପି ଦୈହିକୈଃ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ନ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଗୁଣୈର୍ଵିଦୂଷ୍ଯତେ ତସ୍ମୈ ନମୋଽସକ୍ତଵିଵିକ୍ତସାକ୍ଷିଣେ
ନାରଦ କହିଲେ: ଓଁ, ଶାନ୍ତିମୟ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା, ଅହଂକାର ରହିତ, କିଛି ନାହିଁ ଥିବା, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନରନାରାୟଣ, ପରମହଂସ, ପରମ ଗୁରୁ, ଆତ୍ମାରାମଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା ହେବା ସତ୍ୱେ, ସୃଷ୍ଟିରେ ବନ୍ଧା ନୁହଁନ୍ତି, ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ, ଦୃଷ୍ଟା କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟର ଗୁଣରେ ଦୂଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେହି ଅସକ୍ତ, ନିରାଳା, ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।