(ନାରାଯଣାଖ୍ଯୋ ଲୋକାନାମନୁଗ୍ରହରସୈକଦୃକ୍ ।) ଦେଵୀମାରାଧଯନ୍ତାସ୍ତେ ସ ଚ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯତେ । ଆତ୍ମଵ୍ଯୂହେନେଜ୍ଯଯାସୌ ସନ୍ନିଧତ୍ତେ ସମାହିତଃ
(ନାରାୟଣ ନାମରେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ଏକମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି), ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ; ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଉପାସନାରେ ସେ ସେଠାରେ ସଂକଳିତ ଅଛନ୍ତି।
ଇଲାଵୃତେ ତୁ ଭଗଵାନ୍ ପଦ୍ମଜାକ୍ଷିସମୁଦ୍ଭଵଃ । ଏକ ଏଵ ଭଵୋ ଦେଵୋ ନିତ୍ଯଂ ଵସତି ସାଙ୍ଗନଃ
ଇଳାବୃତ ଭୂମିରେ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭଗବାନ ଭବ ଏକାକି, ନିତ୍ୟ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ରହିଥାନ୍ତି।
ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ନାପରଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରଵେଶଂ ଵିତନୋତି ଚ । ଭଵାନ୍ଯାଃ ଶାପତସ୍ତତ୍ର ପୁମାନ୍ତସ୍ତ୍ରୀ ଭଵତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଭବାନୀଙ୍କ ଶାପରେ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଜଣେ ନାରୀରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଭଵାନୀନାଥକୈଃ ସ୍ଵୀଣାମସଂଖ୍ଯୈର୍ଗଣକୋଟିଭିଃ । ସଂରୁଧ୍ଯମାନୋ ଦେଵେଶୋ ଦେଵଂ ସଙ୍କର୍ଷଣଂ ଭଜନ୍
ଭବାନୀଙ୍କ ନିଜ ଗଣମାନେ, ଅସଂଖ୍ୟ ସଂଖ୍ୟାରେ, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ; ତେଣୁ ସେ ଦେବତା, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ, ଉପାସନା କଲେ।
ଆତ୍ମନା ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ସର୍ଵଭୂତହିତେଚ୍ଛଯା । ତାଂ ତାମସୀଂ ତୁରୀଯାଂ ଚ ମୂର୍ତିଂ ପ୍ରକୃତିମାତ୍ମନଃ
ନିଜ ମନକୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗାଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ଚାହିଁ, ସେ ନିଜ ପ୍ରକୃତିର ତାମସିକ ଓ ତୁରୀୟ ରୂପକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ।
ଉପଧାଵତେ ଚୈକାଗ୍ରମନସା ଭଗଵାନଜଃ । ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଓଁନମୋ ଭଗଵତେ ମହାପୁରୁଷାଯ ସର୍ଵଗୁଣସଂଖ୍ଯାନାଯାନନ୍ତାଯାଵ୍ଯକ୍ତାଯ ନମ ଇତି
ଏକାଗ୍ର ମନରେ, ଭଗବାନ ଅଜଜ୍ୟାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏବଂ କହିଲେ— 'ଓଁ, ଭଗବତ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଅନେକତାରେ, ଅନନ୍ତ, ଅପରିଚିତ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର।'
ଭଜେ ଭଜନ୍ଯାରଣପାଦପଙ୍କଜଂ ଭଗସ୍ଯ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ପରଂ ପରାଯଣମ୍ । ଭକ୍ତେଷ୍ଵଲଂ ଭାଵିତଭୂତଭାଵନଂ ଭଵାପହଂ ତ୍ଵା ଭଵ ଭାଵମୀଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିବା, ଭବବ୍ୟଥା ଦୂର କରୁଥିବା, ଭବର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ନ ଯସ୍ଯ ମାଯାଗୁଣକର୍ମଵୃତ୍ତିଭି- ର୍ନିରୀକ୍ଷିତୋ ହ୍ଯଣ୍ଵପି ଦୃଷ୍ଟିରଜ୍ଯତେ । ଈଶେ ଯଥା ନୋ ସ୍ତ୍ରତମନ୍ଯୁରଂହସା କସ୍ତଂ ନ ମନ୍ଯେତ ଜିଗୀଷୁରାତ୍ମନଃ
ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମାୟା, ଗୁଣ, କର୍ମର କ୍ରିୟାରେ ଜରା ନାହିଁ; ଯେପରି ଈଶ୍ୱର ଅଚାନକ କ୍ରୋଧରେ ବି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ; ନିଜକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା କେଉଁ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ ନାହିଁ?
ଅସଦ୍ଦୃଶୋ ଯଃ ପ୍ରତିଭାତି ମାଯଯା କ୍ଷୀବେଵ ମଧ୍ଵାସଵତାଗ୍ରଲୋଚନଃ । ନ ନାଗଵଧ୍ଵୋଽର୍ହଣ ଈଶିରେ ହ୍ରିଯା ଯତ୍ପାଦଯୋଃ ସ୍ପର୍ଶନଧର୍ଷିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ଯିଏ ମାୟାରେ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ— ମଦରେ ମଧୁକୁ ଜଳ ଭାବି ଦେଖିବା ପରି; ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ନାଗନୀମାନଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନ୍ୟତାରେ ଯାଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯମାହୁରସ୍ଯ ସ୍ଥିତିଜନ୍ମସଂଯମଂ ତ୍ରିଭିର୍ଵିହୀନଂ ଯମନନ୍ତମୄଷଯଃ । ନ ଵେଦ ସିଦ୍ଧାର୍ଥମିଵ କ୍ଯଚିତ୍ସ୍ଥିତଂ ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ମୂର୍ଧସହସ୍ରଧାମସୁ
ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ଥିତି, ଜନ୍ମ, ନିୟମ ତିନି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ଅନନ୍ତ; ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କେହି ଜାଣିପାରିନାହିଁ, ଯେପରି ଭୂମିକୁ ହଜାର ଶିର ଅଟାଳିକାରେ କେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିପାରିନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାଦ୍ଯ ଆସୀଦ୍ ଗୁଣଵିଗ୍ରହୋ ମହାନ୍ ଵିଜ୍ଞାନଧିଷ୍ଣ୍ଯୋ ଭଗଵାନଜଃ କିଲ । ଯତ୍ସଵତୋଽହଂ ତ୍ରିଵୃତା ସ୍ଵତେଜସା ଵୈକାରିକଂ ତାମସମୈନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସୃଜେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦିରେ ଗୁଣର ମହା ରୂପ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସତ୍ୟରେ ଅଜଜ୍ୟ ଭଗବାନ; ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ତିନିପ୍ରକାରରେ ବୈକାରିକ, ତାମସିକ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଏତେ ଵଯଂ ଯସ୍ଯ ଵଶେ ମହାତ୍ମନଃ ସ୍ଥିତାଃ ଶକୁନ୍ତା ଇଵ ସୂତ୍ରଯନ୍ତ୍ରିତାଃ । ମହାନହଂଵୈକୃତତାମସେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ସୃଜାମ ସର୍ଵେ ଯଦନୁଗ୍ରହାଦିଦମ୍
ଆମେ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଅଧୀନରେ, ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧା ଚରିମାନେ ପରି ଅଛୁ; ମହା ଅହଂ, ବୈକୃତ ତାମସିକ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୂପରେ, ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରୁଛୁ।
ଯନ୍ନିର୍ମିତାଂ କର୍ହ୍ଯପି କର୍ମପର୍ଵଣୀଂ ମାଯାଂ ଜନୋଽଯଂ ଗୁରୁସର୍ଗମୋହିତଃ । ନ ଵେଦ ନିସ୍ତାରଣଯୋଗମଞ୍ଜସା ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତେ ଵିଲଯୋଦଯାତ୍ମନେ
ଏହି ଜଗତ, ମହା ସୃଷ୍ଟିରେ ମୋହିତ, ତାଙ୍କ ତିଆରି ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ସହଜରେ ଜାଣିନାହିଁ; କର୍ମର ଚକ୍ରରେ ବାନ୍ଧା; ବିନାଶ ଓ ଉଦୟର ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରୋ ଦେଵଂ ସଙ୍କର୍ଷଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ଇଲାଵୃତମୁପାସୀତ ଦେଵୀଗଣସମାହିତଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏଭଳି, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ଦେବୀମାନଙ୍କ ଗଣ ସହିତ, ଇଲାବୃତରେ ସଙ୍କର୍ଷଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ତଥୈଵ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋଽସୌ ନାମ୍ନା ଭଦ୍ରଶ୍ରଵା ଇତି । ତତ୍କୁଲସ୍ଯାପି ପତଯଃ ପୁରୁଷା ଭଦ୍ରସେଵକାଃ
ଏଭଳି, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର, ଭଦ୍ରଶ୍ରବା ନାମରେ, ତାଙ୍କ ବଂଶର ପତିମାନେ, ଭଦ୍ରସେବକ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପାସନା କଲେ।
ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଵର୍ଷେ ତାଂ ମୂର୍ତିଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ରୁତାମ୍ । ହଯମୂର୍ତିଭିଦା ତାଂ ତୁ ହଯଗ୍ରୀଵପଦାଙ୍କିତାମ୍
ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଦେଶରେ, ତେମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରୂପ, ଅଶ୍ୱମୁଖ ଭିନ୍ନ ରୂପ, ହୟଗ୍ରୀବ ପାଦ ଚିହ୍ନିତ ତାହାକୁ ପୂଜିଥିଲେ।
ପରମେଣ ସମାଧ୍ଯନ୍ଯଵାରକେଣ ନିଯନ୍ତ୍ରିତାମ୍ । ଏଵମେଵ ଚ ତାଂ ମୂର୍ତିଂ ଗୃଣନ୍ତ ଉପଯାନ୍ତି ଚ
ପରମ ସମାଧି ଓ ଅବିଚଳ ଧ୍ୟାନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏହି ରୂପକୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଦ୍ରଶ୍ରଵସ ଊଚୁଃ ଓଁ ନମୋ ଭଗଵତେ ଧର୍ମାଯାତ୍ମଵିଶୋଧନାଯ ନମ ଇତି । ଅହୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ଭଗଵଦ୍ଵିଚେଷ୍ଟିତଂ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଜନୋଽଯଂ ହି ମିଷନ୍ନ ପଶ୍ଯତି । ଧ୍ଯାଯନ୍ନ ସଦ୍ଯର୍ହି ଵିକର୍ମ ସେଵିତୁଂ ନିର୍ହୃତ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ପିତରଂ ଜିଜୀଵୁଷୁଃ
ଭଦ୍ରଶ୍ରବା ଓ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ କହିଲେ: 'ଓଁ, ଭଗବତ ଧର୍ମଙ୍କୁ, ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର କରୁଥିବାକୁ ନମସ୍କାର।' ଆହା, ଭଗବାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ଦେଖିନାହିଁ; ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ କର୍ମ ଛାଡିପାରିନାହିଁ; ଜୀବନ ଚାହିଁ, ପୁତ୍ର ଓ ପିତାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି।
ଵଦନ୍ତି ଵିଶ୍ଵଂ କଵଯଃ ସ୍ମ ନଶ୍ଵରଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଚାଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ । ତଥାପି ମୁହ୍ଯନ୍ତି ତଵାଜ ମାଯଯା ସୁଵିସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଯମଜଂ ନତୋଽସ୍ମି ତମ୍
ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ଥାୟୀ; ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିକୁ ଦେଖନ୍ତି; ତଥାପି, ତୁମ ମାୟାରେ ସେମାନେ ମୁହିଯାନ୍ତି, ଅଜଜ୍ୟା; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିଶ୍ଵୋଦ୍ଭଵସ୍ଥାନନିରୋଧକର୍ମ ତେ ହ୍ଯକର୍ତୁରଙ୍ଗୀକୃତମପ୍ଯପାଵୃତଃ । ଯୁକ୍ତଂ ନ ଚିତ୍ରଂ ତ୍ଵଯି କାର୍ଯକାରଣେ ସର୍ଵାତ୍ମନି ଵ୍ଯତିରିକ୍ତେ ଚ ଵସ୍ତୁତଃ
ତୁମର ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ବିନାଶ କାର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ କିଛି କରୁନାହିଁ ଭାବେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି; କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ଓ ଅତିତ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ତୁମରେ ଅଛି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵେଦାନ୍ ଯୁଗାନ୍ତେ ତମସା ତିରସ୍କୃତାନ୍ ରସାତଲାଦ୍ଯୋ ନୃତୁରଙ୍ଗଵିଗ୍ରହଃ । ପ୍ରତ୍ଯାଦଦେ ଵୈ କଵଯେଽଭିଯାଚତେ ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତେ ଵିତଥେହିତାଯ ତେ
ଯୁଗର ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଵେଦଗୁଡିକ ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି, ତୁମେ ଘୋଡାମୁଣ୍ଡିଆ ଆକାର ଧରି, ତଳଭୂମିରୁ ସେଗୁଡିକୁ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣିଦେଉଛ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।
ଏଵଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵେଶଂ ହଯଶୀର୍ଷଂ ହରିଂ ଚ ତେ । ଭଦ୍ରଶ୍ରଵସନାମାନୋ ଵର୍ଣଯନ୍ତି ଚ ତଦ୍ଗୁଣାନ୍
ଏଭଳି, ଭଦ୍ରଶ୍ରବା ନାମକ ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାମୁଣ୍ଡିଆ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗୁଡିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
ଏଷାଂ ଚରିତମେତଦ୍ଧି ଯଃ ପଠେଚ୍ଛ୍ରାଵଯେଚ୍ଚ ଯଃ । ପାପକଂଚୁକମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦେଵୀଲୋକଂ ଵ୍ରଜେଚ୍ଚ ସଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାକୁ ପଢିବେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣିବେ, ସେ ଅପରାଧର ଚାଦର ଛାଡି ଦେବୀଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।
ଭୁଵନକୋଶଵର୍ଣନେ ହରିଵର୍ଷକେତୁମାଲରମ୍ଯକଵର୍ଷଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ହରିଵର୍ଷେ ଚ ଭଗଵାନ୍ନୃହରିଃ ପାପନାଶନଃ । ଵର୍ତତେ ଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ହରିବର୍ଷରେ ପାପ ନଶ କରିବା ଭଗବାନ ନୃହରି ଯୋଗରେ ଲଗିଥିବା ମନରେ ଅଛନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଦଯିତଂ ରୂପଂ ମହାଭାଗଵତୋଽସୁରଃ । ପଶ୍ଯନ୍ଭକ୍ତିସମାଯୁକ୍ତଃ ସ୍ତୌତି ତଦ୍ଗୁଣତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଆକାରକୁ ଦେଖି, ମହାଭାଗବତ ଅସୁର ଭକ୍ତିରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଜାଣି ଉପାସନା କରେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉଵାଚ ଓଁ ନମୋ ଭଗଵତେ ନରସିଂହାଯ ନମସ୍ତେଜସ୍ତେଜସେ ଆଵିରାଵିର୍ଭଵ ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ର କର୍ମାଶଯାନ୍ ରନ୍ଧଯ ରନ୍ଧଯ ତମୋ ଗ୍ରସ ଗ୍ରସ ଓଁ ସ୍ଵାହା । ଅଭଯଂ ମମାତ୍ମନି ଭୂଯିଷ୍ଠାଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଖଲଃ ପ୍ରସୀଦତାଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତୁ ଭୂତାନି ଶିଵଂ ମିଥୋ ଧିଯା । ମନଶ୍ଚ ଭଦ୍ରଂ ଭଜତାଦଧୋକ୍ଷଜେ ଆଵେଶ୍ଯତାଂ ନୋ ମତିରପ୍ଯହୈତୁକୀ
ମାଗାରଦାରାତ୍ମଜଵିତ୍ତବନ୍ଧୁଷୁ ସଙ୍ଗୋ ଯଦି ସ୍ଯାଦ୍ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯେଷୁ ନଃ । ଯଃ ପ୍ରାଣଵୃତ୍ତ୍ଯା ପରିତୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମଵାନ୍ ସିଦ୍ଧ୍ଯତ୍ଯଦୂରାନ୍ନ ତଥେନ୍ଦ୍ରିଯପ୍ରିଯଃ
ଘର, ଜନାନୀ, ପିଲା, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ନେଇ ଯଦି ଆସକ୍ତି ହେଉଛି, ତେବେ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରାଣର ଆବଶ୍ୟକତାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ସଫଳତା ପାଇଥାଏ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରସ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ଏହା ପାଇନାହିଁ।
ଯତ୍ସଙ୍ଗଲବ୍ଧଂ ନିଜଵୀର୍ଯଵୈଭଵଂ ତୀର୍ଥଂ ମୁହୁଃ ସଂସ୍ପୃଶତାଂ ହି ମାନସମ୍ । ହରତ୍ଯଜୋଽନ୍ତଃ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ଗତୋଽଙ୍ଗଜଂ କୋ ଵୈ ନ ସେଵେତ ମୁକୁନ୍ଦଵିକ୍ରମମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସଂଗରୁ ମିଳିଥିବା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଯେଉଁଠି ମନ ପୁନିପୁନି ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ଅଜନ୍ମା ଭଗବାନ ଶାସ୍ତ୍ରର ମାଧ୍ୟମରେ ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୂଷଣକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଏପରି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ବିରାଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କିଏ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହିବେ ନାହିଁ?
ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଭକ୍ତିର୍ଭଗଵତ୍ଯକିଞ୍ଚନା ସର୍ଵୈର୍ଗୁଣୈସ୍ତତ୍ର ସମାସତେ ସୁରାଃ । ହରାଵଭକ୍ତସ୍ଯ କୁତୋ ମହଦ୍ଗୁଣା ମନୋରଥେନାସତି ଧାଵତୋ ବହିଃ
ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବୀୟ ଗୁଣ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି; ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା ଲୋକରେ କେମିତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣ ହେବ? ସେ ମନର ଭ୍ରମରେ ବାହାରକୁ ଦୌଡ଼ି ଫୁଟା ଆଶା ପଛରେ ଲାଗି ରହେ।
ହରିର୍ହି ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାଞ୍ଛରୀରିଣା- ମାତ୍ମା ଝଷାଣାମିଵ ତୋଯମୀପ୍ସିତମ୍ । ହିତ୍ଵା ମହାଂସ୍ତଂ ଯଦି ସଜ୍ଜତେ ଗୃହେ ତଦା ମହତ୍ତ୍ଵଂ ଵଯସା ଦମ୍ପତୀନାମ୍
ହରି ନିଜେ ଶରୀରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଯେପରି ମାଛ ପାଇଁ ପାଣି ଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଘରକୁ ଆସକ୍ତି ହେଉଛି, ତେବେ ଦମ୍ପତିମାନଙ୍କର ବୟସ୍ ଛଡ଼ା ଏଠି କୌଣସି ମହାନତା ନାହିଁ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: ଓଁ, ଭଗବତ ନରସିଂହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତି, ଦୟାକରି ପ୍ରକଟ ହୁଅ। ମୋର କର୍ମ ଆଶାର ମୂଳକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଅନ୍ଧାରକୁ ଉପସ୍ତମ୍ଭିତ କର। ଓଁ, ସ୍ୱାହା। ମୋ ମନରେ ଭୟ ନ ରହୁ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ହେଉ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଉ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏକାଠି ଶିବ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଆମର ମନ ଭଗବାନ ଅଧୋକ୍ଷଜରେ ଲଗି ରହୁ, ଆମର ଭକ୍ତି ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।