ପ୍ରଣଵୋ ଧନୁଃ ଶରୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ତଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଯମୁଚ୍ଯତେ । ଅପ୍ରମତ୍ତେନ ଵେଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଶରଵତ୍ତନ୍ମଯୋ ଭଵେତ୍
ଓଁ ହେଉଛି ଧନୁଷ, ଆତ୍ମା ହେଉଛି ତୀର, ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି ଲକ୍ଷ୍ୟ। ସଚେତନ ଭାବେ ଏହିକୁ ବେଧିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତୀର ଭଳି ଏହା ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହେବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ପୃଥିଵୀ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷ- ମୋତଂ ମନଃ ସହ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଃ । ତମେଵୈକଂ ଜାନଥାତ୍ମାନଂ ଅନ୍ଯା ଵାଚୋ ଵିମୁଞ୍ଚଥାମୃତସ୍ଯୈଷ ସେତୁଃ
ଯାହାରେ ଦିବ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ମନ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ ଏକାତ୍ମକ ଭାବେ ଅଛି, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣ; ଅନ୍ୟ କଥାକୁ ଛାଡିଦେ, କାରଣ ଏହିଠି ଅମୃତତ୍ୱର ସେତୁ।
ଅରା ଇଵ ରଥନାଭୌ ସଂହତା ଯତ୍ର ନାଡ୍ଯଃ । ସ ଏଷୋଽନ୍ତଶ୍ଚରତେ ବହୁଧା ଜାଯମାନଃ
ଯେପରି ଚକାର ମଧ୍ୟରେ ଆରାଗୁଡ଼ିକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥାଏ, ସେପରି ନାଡ଼ୀମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ। ଏହି ଆତ୍ମା ଅନ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଓମିତ୍ଯେଵଂ ଧ୍ଯାଯଥାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଵଃ ପାରାଯ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍ । ଦିଵ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମପୁରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଆତ୍ମା ସମ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ଓଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କର; ତୁମେ ଅନ୍ଧକାର ଛାଡି ଶୁଭତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ। ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମପୁରର ଆକାଶରେ ଆତ୍ମା ବସିଛି।
ମନୋମଯଃ ପ୍ରାଣଶରୀରନେତା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋଽନ୍ନେ ହୃଦଯଂ ସନ୍ନିଧାଯ । ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାନେନ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ଧୀରା ଆନନ୍ଦରୂପମମୃତଂ ଯଦ୍ଵିଭାତି
ମନରୁ ଗଠିତ, ପ୍ରାଣ ଶରୀରର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ଅନ୍ନରେ ବସିଥିବା, ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହିକୁ ଜାଣିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଆନନ୍ଦ ରୂପ ଅମୃତକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଭିଦ୍ଯତେ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥିଶ୍ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵସଂଶଯାଃ । କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଚାସ୍ଯ କର୍ମାଣି ତସ୍ମିନ୍ଦୃଷ୍ଟେ ପରାଵରେ
ହୃଦୟର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଅପସାରିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରାପର ବ୍ରହ୍ମକୁ ଦେଖେ।
ହିରଣ୍ମଯେ ପରେ କୋଶେ ଵିରାଜଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିଷ୍କଲମ୍ । ତଚ୍ଛୁଭ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତଦ୍ଯଦାତ୍ମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୋଶରେ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ବସିଛି। ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ୟୋତି, ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ନ ତତ୍ର ସୂର୍ଯୋ ଭାତି ନ ଚନ୍ଦ୍ରତାରକଂ ନେମା ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଭାନ୍ତି କୁତୋଽଯମଗ୍ନିଃ । ତମେଵ ଭାନ୍ତମନୁଭାତି ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ଭାସା ସର୍ଵମିଦଂ ଵିଭାତି
ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ କରେନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ବିଦ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ଅଗ୍ନି କିପରି? ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକିତ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦମମୃତଂ ପୁରସ୍ତାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପଶ୍ଚାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଦକ୍ଷିଣତଶ୍ଚୋତ୍ତରେଣ । ଅଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରସୃତଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵରିଷ୍ଠମ୍
ପୂର୍ବରେ ବ୍ରହ୍ମ, ପଛରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ୟାପିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ।
ଏତାଦୃଗନୁଭଵୋ ଯସ୍ଯ ସ କୃତାର୍ଥୋ ନରୋତ୍ତମଃ । ବ୍ରହ୍ମଭୂତଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ନ ଶୋଚତି ନ କାଙ୍କ୍ଷତି
ଯାହାଙ୍କର ଏପରି ଅନୁଭବ ଅଛି, ସେଇ ମହାନ ମନୁଷ୍ୟ ସଫଳ। ବ୍ରହ୍ମ ଭାବ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ, ସେ ଦୁଃଖ କରେନାହିଁ, ଆଶା କରେନାହିଁ।
ଦ୍ଵିତୀଯାଦ୍ଵୈ ଭଯଂ ରାଜଂସ୍ତଦଭାଵାଦ୍ ବିଭେତି ନ । ନ ତଦ୍ଵିଯୋଗୋ ମେଽପ୍ଯସ୍ତି ମଦ୍ଵିଯୋଗୋଽପି ତସ୍ଯ ନ
ଦ୍ୱିତୀୟତାରୁ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ରାଜାନ୍, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କେବେ ଅଲଗା ହେଉନି, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଛାଡ଼ି କେବେ ଅଲଗା ହୁଅନି।
ଅହମେଵ ସ ସୋଽହଂ ଵୈ ନିଶ୍ଚିତଂ ଵିଦ୍ଧି ପର୍ଵତ । ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ ତୁ ତତ୍ର ସ୍ଯାଦ୍ଯତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ସେଉଁଠି, ସେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ; ଏହି କଥାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜାଣ, ପାର୍ବତ। ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଜ୍ଞାନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ରହିଥାଏ।
ନାହଂ ତୀର୍ଥେ ନ କୈଲାସେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଵା ନ କର୍ହିଚିତ୍ । ଵସାମି କିନ୍ତୁ ମଜ୍ଜ୍ଞାନିହୃଦଯାମ୍ଭୋଜମଧ୍ଯମେ
ମୁଁ କେବେ ତୀର୍ଥରେ, କେବେ କୈଳାସରେ, କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସୁନି। ମୁଁ ମୋ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ହୃଦୟର କମଳ ମଧ୍ୟରେ ବସେ।
ମତ୍ପୂଜାକୋଟିଫଲଦଂ ସକୃନ୍ମଜ୍ଜ୍ଞାନିନୋଽର୍ଚନମ୍ । କୁଲଂ ପଵିତ୍ରଂ ତସ୍ଯାସ୍ତି ଜନନୀ କୃତକୃତ୍ଯକା
ମୋ ଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁଠି ଏକଥର ମୋର ଉପାସନା କରେ, ସେଥିରେ କୋଟି କୋଟି ଉପାସନାର ଫଳ ମିଳେ। ତାଙ୍କର କୁଳ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ତାଙ୍କର ମାଆ ଜୀବନ ସଫଳ କରିଥାନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵମ୍ଭରା ପୁଣ୍ଯଵତୀ ଚିଲ୍ଲଯୋ ଯସ୍ଯ ଚେତସଃ । ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନଂ ତୁ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯା ପର୍ଵତସତ୍ତମ
ଯେଉଁଠାରେ ଏମିତି ମନ ରହିଛି, ସେ ଭୂମି ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର। ହେ ପାର୍ବତ, ତୁମେ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ, ସେଇ ଅଟୁଟ।
କଥିତଂ ତନ୍ମଯା ସର୍ଵଂ ନାତୋ ଵକ୍ତଵ୍ଯମସ୍ତି ହି । ଇଦଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ପୁତ୍ରାଯ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଯ ଶୀଲିନେ
ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିଦେଇଛି, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଅଛିନାହିଁ। ଏହି ଉପଦେଶ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ଶିଳ୍ବାନ୍ ବଡ଼ ପୁଅକୁ କହିବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଯାଯ ଚ ଯଥୋକ୍ତାଯ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଥା କ୍ଵଚିତ୍ । ଯସ୍ଯ ଦେଵେ ପରା ଭକ୍ତିର୍ଯଥା ଦେଵେ ତଥା ଗୁରୌ
ଏହି ଉପଦେଶ ଏମିତି ଶିଷ୍ୟକୁ କହିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରେ କାମ କରେ; ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ। ଯାହାଙ୍କର ଦେବତା ପ୍ରତି ଯେପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସେପରି ଗୁରୁ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ତସ୍ଯୈତେ କଥିତା ହ୍ଯର୍ଥାଃ ପ୍ରକାଶନ୍ତେ ମହାତ୍ମନଃ । ଯେନୋପଦିଷ୍ଟା ଵିଦ୍ଯେଯଂ ସ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଏମିତି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଏହି ଅର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି ବିଦ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ପରମେଶ୍ୱର।
ଯସ୍ଯାଯଂ ସୁକୃତଂ କର୍ତୁମସମର୍ଥସ୍ତତୋ ଋଣୀ । ପିତ୍ରୋରପ୍ଯଧିକଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଜନ୍ମପ୍ରଦାଯକଃ
ଏହି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନୁହେଁ, ସେ ଋଣୀ ହୁଏ। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପିତାମାତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼।
ପିତୃଜାତଂ ଜନ୍ମ ନଷ୍ଟଂ ନେତ୍ଥଂ ଜାତଂ କଦାଚନ । ତସ୍ମୈ ନ ଦ୍ରୁହ୍ଯେଦିତ୍ଯାଦି ନିଗମୋଽପ୍ଯଵଦନ୍ନଗ
ପିତାମାତାଠାରୁ ମିଳିଥିବା ଜନ୍ମ ଶେଷ ହୁଏ, ସେପରି ଜନ୍ମ ପୁନି କେବେ ହୁଏନାହିଁ। ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି, ପାର୍ବତ।
ତସ୍ମାଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ସିଦ୍ଧାନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଦାତା ଗୁରୁଃ ପରଃ । ଶିଵେ ରୁଷ୍ଟେ ଗୁରୁସ୍ତ୍ରାତା ଗୁରୌ ରୁଷ୍ଟେ ନ ଶଙ୍କରଃ
ତେଣୁ, ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ ହେଉଛି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଗୁରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଶିବ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଗୁରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଶିବ ମଧ୍ୟ କିଛି କରନ୍ତିନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ରୀଗୁରୁଂ ତୋଷଯେନ୍ନଗ । କାଯେନ ମନସା ଵାଚା ସର୍ଵଦା ତତ୍ପରୋ ଭଵେତ୍
ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ, ପାର୍ବତ। ଦେହ, ମନ ଓ ଭାଷା ଦ୍ୱାରା ସଦା ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ଯଥା ତୁ କୃତଘ୍ନଃ ସ୍ଯାତ୍କୃତଘ୍ନେ ନାସ୍ତି ନିଷ୍କୃତିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣାଥର୍ଵଣାଯୋକ୍ତା ଶିରଶ୍ଛେଦପ୍ରତିଜ୍ଞଯା
ଅନ୍ୟଥା, ମଣିଷ ଅକୃତଜ୍ଞ ହୁଏ, ଅକୃତଜ୍ଞଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଅଥର୍ବଣଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସହ କହିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ କଥନେ ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ଚ ଵଜ୍ରିଣା । ଅଶ୍ଵୀଯଂ ତଚ୍ଛିରୋ ନଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୈଦ୍ଯୌ ସୁରୋତ୍ତମୌ
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ କଥା କହିବା ସମୟରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଦେଖିଲେ ଯେ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ହରାଇଗଲା, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବ ଚିକିତ୍ସକ।
ପୁନଃ ସଂଯୋଜିତଂ ସ୍ଵୀଯଂ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁନିଶିରସ୍ତଦା । ଇତି ସଙ୍କଟସମ୍ପାଦ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯା ନଗାଧିପ । ଲବ୍ଧା ଯେନ ସ ଧନ୍ଯଃ ସ୍ଯାତ୍କୃତକୃତ୍ଯଶ୍ଚ ଭୂଧର
ତାପରେ, ସେଇ ଦୁଇଝଣେ ମୁନିଙ୍କର ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଯୋଡ଼ିଦେଲେ। ଏଭଳି କଷ୍ଟ ସହି ଥିବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ମିଳିଲା, ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜ। ଯିଏ ଏହା ପାଏ, ସେ ଧନ୍ୟ ଓ ଜୀବନ ସଫଳ।
ଇତି ଶ୍ରୀଦେଵୀଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେଽଷ୍ଟାଦଶସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମସ୍କନ୍ଧେ ଦେଵୀଗୀତାଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯୋପଦେଶଵର୍ଣନଂ ନାମ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଦେବୀଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ସ୍କନ୍ଧର ଦେବୀଗୀତାର 'ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଉପଦେଶ' ନାମକ ଛଅତ୍ରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଦେଵୀଗୀତାଯାଂ ଭକ୍ତିମହିମାଵର୍ଣନମ୍ ହିମାଲଯ ଉଵାଚ ସ୍ଵୀଯାଂ ଭକ୍ତିଂ ଵଦସ୍ଵାମ୍ବ ଯେନ ଜ୍ଞାନଂ ସୁଖେନ ହି । ଜାଯେତ ମନୁଜସ୍ଯାସ୍ଯ ମଧ୍ଯମସ୍ଯାଵିରାଗିଣଃ
ହିମାଳୟ କହିଲେ: ମାଆ, ତୁମର ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟମ ପ୍ରକୃତିର ଏବଂ ରାଗ ନଥିବା ମଣିଷରେ ସହଜରେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ମାର୍ଗାସ୍ତ୍ରଯୋ ମେ ଵିଖ୍ଯାତା ମୋକ୍ଷପ୍ରାପ୍ତୌ ନଗାଧିପ । କର୍ମଯୋଗୋ ଜ୍ଞାନଯୋଗୋ ଭକ୍ତିଯୋଗଶ୍ଚ ସତ୍ତମ
ଦେବୀ କହିଲେ: ମୋକ୍ଷ ପାଇବା ପାଇଁ ତିନିଟି ପଥ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଛି, ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜ। କର୍ମର ପଥ, ଜ୍ଞାନର ପଥ ଓ ଭକ୍ତିର ପଥ, ଏହି ତିନିଟି ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ତ୍ରଯାଣାମପ୍ଯଯଂ ଯୋଗ୍ଯଃ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ଯୋଽସ୍ତି ସର୍ଵଥା । ସୁଲଭତ୍ଵାନ୍ମାନସତ୍ଵାତ୍କାଯଚିତ୍ତାଦ୍ଯପୀଡନାତ୍
ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ସମୟ ସମୟରେ କରିପାରିବା, କାରଣ ଏହା ସହଜ, ମନସିକ ଏବଂ ଦେହ, ମନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଦିଏ ନାହିଁ।
ଗୁଣଭେଦାନ୍ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ସା ଭକ୍ତିସ୍ତ୍ରିଵିଧା ମତା । ପରପୀଡାଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦମ୍ଭଂ କୃତ୍ଵା ପୁରଃସରମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୁଣ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିକୁ ତିନି ପ୍ରକାର ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଦମ୍ଭ ଦେଖାଇ ସମ୍ମୁଖରେ କାମ କରାଯାଏ—