ଯାଵନ୍ମନୋ ଲଯଂ ଯାତି ଦେଵ୍ଯାଂ ସଂଵିଦି ପର୍ଵତ । ତାଵଦିଷ୍ଟମନୁଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଜପହୋମୈଃ ସମଭ୍ଯସେତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଦେବୀଙ୍କର ଚେତନାରେ ଲୟ ହୁଏନି, ହେ ପାହାଡ଼, ମନ୍ତ୍ରୀ ଇଚ୍ଛିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଜପ ଓ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ମନ୍ତ୍ରାଭ୍ଯାସେନ ଯୋଗେନ ଜ୍ଞେଯଜ୍ଞାନାଯ କଲ୍ପତେ । ନ ଯୋଗେନ ଵିନା ମନ୍ତ୍ରୋ ନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଵିନା ହି ସଃ
ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞେୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତା ହୁଏ; ଯୋଗ ବିନା ମନ୍ତ୍ର, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
ଦ୍ଵଯୋରଭ୍ଯାସଯୋଗୋ ହି ବ୍ରହ୍ମସଂସିଦ୍ଧିକାରଣମ୍ । ତମଃ ପରିଵୃତେ ଗେହେ ଘଟୋ ଦୀପେନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯୋଗ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଦୁହିଁର ଅଭ୍ୟାସ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତିର କାରଣ। ଯେପରି ଅନ୍ଧାରରେ ଘରରେ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଘଟ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି।
ଏଵଂ ମାଯାଵୃତୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ମନୁନା ଗୋଚରୀକୃତଃ । ଇତି ଯୋଗଵିଧିଃ କୃତ୍ସ୍ନଃ ସାଙ୍ଗଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମଯାଽଧୁନା
ଏହିପରି ମାୟାରେ ଢାକା ଆତ୍ମାକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଯୋଗ ପଦ୍ଧତି ସହିତ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି।
ଗୁରୂପଦେଶତୋ ଜ୍ଞେଯୋ ନାନ୍ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରକୋଟିଭିଃ
ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରାଯିବ; ଅନ୍ୟଥା ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନ ମିଳେନାହିଁ।
ଦେଵୀଗୀତାଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯୋପଦେଶଵର୍ଣନମ୍ ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ଇତ୍ଯାଦିଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଧ୍ଯାଯେନ୍ମାଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣୀମ୍ । ଭକ୍ତ୍ଯା ନିର୍ଵ୍ଯାଜଯା ରାଜନ୍ନାସନେ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: ରାଜା, ଏପରି ଯୋଗ ଯୁକ୍ତ ମନ ଦ୍ୱାରା, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଠିକ୍ ଆସନରେ ବସି, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କର।
ଆଵିଃ ସନ୍ନିହିତଂ ଗୁହାଚରଂ ନାମ ମହତ୍ପଦମ୍ । ଅତ୍ରୈତତ୍ସର୍ଵମର୍ପିତମେଜତ୍ପ୍ରାଣମିଷଚ୍ଚ ଯତ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ମହାପଦ ନାମକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରକାଶିତ ଓ ସନ୍ନିହିତ ଅଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଚଳିତ, ଶ୍ୱାସ ଓ ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତ କିଛି ଅର୍ପିତ।
ଏତଜ୍ଜାନଥ ସଦସଦ୍ଵରେଣ୍ଯଂ ପରଂ ଵିଜ୍ଞାନାଦ୍ଯଦ୍ଵରିଷ୍ଠଂ ପ୍ରଜାନାମ୍ । ଯଦର୍ଚିମଦ୍ଯଦଣୁଭ୍ଯୋଽଣୁ ଚ ଯସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକା ନିହିତା ଲୋକିନଶ୍ଚ
ଏହିଠିକୁ ସଦାସଦ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଜାଣ। ଏହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ବାସିନ୍ଦା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ତଦେତଦକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ ପ୍ରାଣସ୍ତଦୁ ଵାଙ୍ମନଃ । ତଦେତତ୍ସତ୍ଯମମୃତଂ ତଦ୍ଵେଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ସୌମ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି
ଏହିଠି ଅକ୍ଷୟ ବ୍ରହ୍ମ, ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରାଣ, ଏହି ହେଉଛି କଥା ଓ ମନ। ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ଅମୃତତ୍ୱ; ଏହିକୁ ଜାଣ, ମୃଦୁ ମନେ ଧର।
ଧନୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵୌପନିଷଦଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ଶରଂ ହ୍ଯୁପାସାନିଶିତଂ ସନ୍ଧଯୀତ । ଆଯମ୍ଯ ତଦ୍ଭାଵଗତେନ ଚେତସା ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ତଦେଵାକ୍ଷରଂ ସୌମ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି
ଉପନିଷଦ ର ଧନୁଷ ନେଇ, ଧ୍ୟାନ ର ତୀରକୁ ତିକ୍ତ କରି, ଏହି ଅକ୍ଷୟ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧରି ନିଶାନା କର; ଏହି ଅକ୍ଷୟ ହେଉଛି ତୁମର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଏହିକୁ ଜାଣ।
ପ୍ରଣଵୋ ଧନୁଃ ଶରୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ତଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଯମୁଚ୍ଯତେ । ଅପ୍ରମତ୍ତେନ ଵେଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଶରଵତ୍ତନ୍ମଯୋ ଭଵେତ୍
ଓଁ ହେଉଛି ଧନୁଷ, ଆତ୍ମା ହେଉଛି ତୀର, ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି ଲକ୍ଷ୍ୟ। ସଚେତନ ଭାବେ ଏହିକୁ ବେଧିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତୀର ଭଳି ଏହା ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହେବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ପୃଥିଵୀ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷ- ମୋତଂ ମନଃ ସହ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଃ । ତମେଵୈକଂ ଜାନଥାତ୍ମାନଂ ଅନ୍ଯା ଵାଚୋ ଵିମୁଞ୍ଚଥାମୃତସ୍ଯୈଷ ସେତୁଃ
ଯାହାରେ ଦିବ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ମନ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ ଏକାତ୍ମକ ଭାବେ ଅଛି, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣ; ଅନ୍ୟ କଥାକୁ ଛାଡିଦେ, କାରଣ ଏହିଠି ଅମୃତତ୍ୱର ସେତୁ।
ଅରା ଇଵ ରଥନାଭୌ ସଂହତା ଯତ୍ର ନାଡ୍ଯଃ । ସ ଏଷୋଽନ୍ତଶ୍ଚରତେ ବହୁଧା ଜାଯମାନଃ
ଯେପରି ଚକାର ମଧ୍ୟରେ ଆରାଗୁଡ଼ିକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥାଏ, ସେପରି ନାଡ଼ୀମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ। ଏହି ଆତ୍ମା ଅନ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଓମିତ୍ଯେଵଂ ଧ୍ଯାଯଥାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଵଃ ପାରାଯ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍ । ଦିଵ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମପୁରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଆତ୍ମା ସମ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ଓଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କର; ତୁମେ ଅନ୍ଧକାର ଛାଡି ଶୁଭତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ। ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମପୁରର ଆକାଶରେ ଆତ୍ମା ବସିଛି।
ମନୋମଯଃ ପ୍ରାଣଶରୀରନେତା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋଽନ୍ନେ ହୃଦଯଂ ସନ୍ନିଧାଯ । ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାନେନ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ଧୀରା ଆନନ୍ଦରୂପମମୃତଂ ଯଦ୍ଵିଭାତି
ମନରୁ ଗଠିତ, ପ୍ରାଣ ଶରୀରର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ଅନ୍ନରେ ବସିଥିବା, ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହିକୁ ଜାଣିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଆନନ୍ଦ ରୂପ ଅମୃତକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଭିଦ୍ଯତେ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥିଶ୍ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵସଂଶଯାଃ । କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଚାସ୍ଯ କର୍ମାଣି ତସ୍ମିନ୍ଦୃଷ୍ଟେ ପରାଵରେ
ହୃଦୟର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଅପସାରିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରାପର ବ୍ରହ୍ମକୁ ଦେଖେ।
ହିରଣ୍ମଯେ ପରେ କୋଶେ ଵିରାଜଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିଷ୍କଲମ୍ । ତଚ୍ଛୁଭ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତଦ୍ଯଦାତ୍ମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୋଶରେ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ବସିଛି। ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ୟୋତି, ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ନ ତତ୍ର ସୂର୍ଯୋ ଭାତି ନ ଚନ୍ଦ୍ରତାରକଂ ନେମା ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଭାନ୍ତି କୁତୋଽଯମଗ୍ନିଃ । ତମେଵ ଭାନ୍ତମନୁଭାତି ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ଭାସା ସର୍ଵମିଦଂ ଵିଭାତି
ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ କରେନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ବିଦ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ଅଗ୍ନି କିପରି? ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକିତ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦମମୃତଂ ପୁରସ୍ତାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପଶ୍ଚାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଦକ୍ଷିଣତଶ୍ଚୋତ୍ତରେଣ । ଅଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରସୃତଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵରିଷ୍ଠମ୍
ପୂର୍ବରେ ବ୍ରହ୍ମ, ପଛରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ୟାପିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ।
ଏତାଦୃଗନୁଭଵୋ ଯସ୍ଯ ସ କୃତାର୍ଥୋ ନରୋତ୍ତମଃ । ବ୍ରହ୍ମଭୂତଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ନ ଶୋଚତି ନ କାଙ୍କ୍ଷତି
ଯାହାଙ୍କର ଏପରି ଅନୁଭବ ଅଛି, ସେଇ ମହାନ ମନୁଷ୍ୟ ସଫଳ। ବ୍ରହ୍ମ ଭାବ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ, ସେ ଦୁଃଖ କରେନାହିଁ, ଆଶା କରେନାହିଁ।
ଦ୍ଵିତୀଯାଦ୍ଵୈ ଭଯଂ ରାଜଂସ୍ତଦଭାଵାଦ୍ ବିଭେତି ନ । ନ ତଦ୍ଵିଯୋଗୋ ମେଽପ୍ଯସ୍ତି ମଦ୍ଵିଯୋଗୋଽପି ତସ୍ଯ ନ
ଦ୍ୱିତୀୟତାରୁ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ରାଜାନ୍, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କେବେ ଅଲଗା ହେଉନି, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଛାଡ଼ି କେବେ ଅଲଗା ହୁଅନି।
ଅହମେଵ ସ ସୋଽହଂ ଵୈ ନିଶ୍ଚିତଂ ଵିଦ୍ଧି ପର୍ଵତ । ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ ତୁ ତତ୍ର ସ୍ଯାଦ୍ଯତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ସେଉଁଠି, ସେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ; ଏହି କଥାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜାଣ, ପାର୍ବତ। ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଜ୍ଞାନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ରହିଥାଏ।
ନାହଂ ତୀର୍ଥେ ନ କୈଲାସେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଵା ନ କର୍ହିଚିତ୍ । ଵସାମି କିନ୍ତୁ ମଜ୍ଜ୍ଞାନିହୃଦଯାମ୍ଭୋଜମଧ୍ଯମେ
ମୁଁ କେବେ ତୀର୍ଥରେ, କେବେ କୈଳାସରେ, କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସୁନି। ମୁଁ ମୋ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ହୃଦୟର କମଳ ମଧ୍ୟରେ ବସେ।
ମତ୍ପୂଜାକୋଟିଫଲଦଂ ସକୃନ୍ମଜ୍ଜ୍ଞାନିନୋଽର୍ଚନମ୍ । କୁଲଂ ପଵିତ୍ରଂ ତସ୍ଯାସ୍ତି ଜନନୀ କୃତକୃତ୍ଯକା
ମୋ ଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁଠି ଏକଥର ମୋର ଉପାସନା କରେ, ସେଥିରେ କୋଟି କୋଟି ଉପାସନାର ଫଳ ମିଳେ। ତାଙ୍କର କୁଳ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ତାଙ୍କର ମାଆ ଜୀବନ ସଫଳ କରିଥାନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵମ୍ଭରା ପୁଣ୍ଯଵତୀ ଚିଲ୍ଲଯୋ ଯସ୍ଯ ଚେତସଃ । ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନଂ ତୁ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯା ପର୍ଵତସତ୍ତମ
ଯେଉଁଠାରେ ଏମିତି ମନ ରହିଛି, ସେ ଭୂମି ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର। ହେ ପାର୍ବତ, ତୁମେ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ, ସେଇ ଅଟୁଟ।
କଥିତଂ ତନ୍ମଯା ସର୍ଵଂ ନାତୋ ଵକ୍ତଵ୍ଯମସ୍ତି ହି । ଇଦଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ପୁତ୍ରାଯ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଯ ଶୀଲିନେ
ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିଦେଇଛି, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଅଛିନାହିଁ। ଏହି ଉପଦେଶ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ଶିଳ୍ବାନ୍ ବଡ଼ ପୁଅକୁ କହିବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଯାଯ ଚ ଯଥୋକ୍ତାଯ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଥା କ୍ଵଚିତ୍ । ଯସ୍ଯ ଦେଵେ ପରା ଭକ୍ତିର୍ଯଥା ଦେଵେ ତଥା ଗୁରୌ
ଏହି ଉପଦେଶ ଏମିତି ଶିଷ୍ୟକୁ କହିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରେ କାମ କରେ; ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ। ଯାହାଙ୍କର ଦେବତା ପ୍ରତି ଯେପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସେପରି ଗୁରୁ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ତସ୍ଯୈତେ କଥିତା ହ୍ଯର୍ଥାଃ ପ୍ରକାଶନ୍ତେ ମହାତ୍ମନଃ । ଯେନୋପଦିଷ୍ଟା ଵିଦ୍ଯେଯଂ ସ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଏମିତି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଏହି ଅର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି ବିଦ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ପରମେଶ୍ୱର।
ଯସ୍ଯାଯଂ ସୁକୃତଂ କର୍ତୁମସମର୍ଥସ୍ତତୋ ଋଣୀ । ପିତ୍ରୋରପ୍ଯଧିକଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଜନ୍ମପ୍ରଦାଯକଃ
ଏହି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନୁହେଁ, ସେ ଋଣୀ ହୁଏ। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପିତାମାତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼।
ପିତୃଜାତଂ ଜନ୍ମ ନଷ୍ଟଂ ନେତ୍ଥଂ ଜାତଂ କଦାଚନ । ତସ୍ମୈ ନ ଦ୍ରୁହ୍ଯେଦିତ୍ଯାଦି ନିଗମୋଽପ୍ଯଵଦନ୍ନଗ
ପିତାମାତାଠାରୁ ମିଳିଥିବା ଜନ୍ମ ଶେଷ ହୁଏ, ସେପରି ଜନ୍ମ ପୁନି କେବେ ହୁଏନାହିଁ। ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି, ପାର୍ବତ।