ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍ । ତତ୍ତ୍ଵାନାମାଦିଭୂତଂ ଚ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦଵିଗ୍ରହମ୍
ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଳ, ଏବଂ ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦର ଆକାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵକର୍ମଘନୀଭୂତମିଚ୍ଛାଜ୍ଞାନକ୍ରିଯାଶ୍ରଯମ୍ । ହ୍ରୀଙ୍କାରମନ୍ତ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ତଦାଦିତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦୁଚ୍ଯତେ
ଏହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଇଚ୍ଛା, ଜ୍ଞାନ ଓ କ୍ରିୟାର ଆଧାର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକତା ହୋଇ ରହିଛି। ସେଇ ଆଦିତତ୍ତ୍ୱକୁ 'ହ୍ରୀଂ' ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତ କରାଯାଏ।
ତସ୍ମାଦାକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନଃ ଶବ୍ଦତନ୍ମାତ୍ରରୂପକଃ । ଭଵେତ୍ସ୍ପର୍ଶାତ୍ମକୋ ଵାଯୁସ୍ତେଜୋରୂପାତ୍ମକଂ ପୁନଃ
ସେଠାରୁ ଆକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଶବ୍ଦର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ। ପରେ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହାର ଗୁଣ ସ୍ପର୍ଶ; ପୁନି ତାପ, ଯାହାର ଗୁଣ ରୂପ।
ଜଲଂ ରସାତ୍ମକଂ ପଶ୍ଚାତ୍ତତୋ ଗନ୍ଧାତ୍ମିକା ଧରା । ଶବ୍ଦୈକଗୁଣ ଆକାଶୋ ଵାଯୁଃ ସ୍ପର୍ଶରଵାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହାର ମୂଳ ରସ; ତାପରେ ପୃଥିବୀ, ଯାହାର ମୂଳ ଗନ୍ଧ। ଆକାଶର ଏକମାତ୍ର ଗୁଣ ହେଉଛି ଶବ୍ଦ, ବାୟୁରେ ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଦୁଇଟି ଗୁଣ ଅଛି।
ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶରୂପଗୁଣଂ ତେଜ ଇତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ । ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶରୂପରସୈରାପୋ ଵେଦଗୁଣାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ପ୍ରଜ୍ଞାନୀୟମାନେ କହନ୍ତି, ତାପରେ ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ରୂପ ଗୁଣ ଅଛି। ଜଳରେ ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ ଓ ରସ ଏହି ଚାରିଟି ଗୁଣ ଅଛି।
ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶରୂପରସଗନ୍ଧୈଃ ପଞ୍ଚଗୁଣା ଧରା । ତେଭ୍ଯୋଽଭଵନ୍ମହତ୍ସୂତ୍ରଂ ଯଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ପରିଚକ୍ଷତେ
ପୃଥିବୀରେ ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଗୁଣ ଅଛି। ଏମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ, ଯାହାକୁ ଲିଙ୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ତତ୍ସମ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହୋଽଯମାତ୍ମନଃ । ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ କାରଣୋ ଦେହଃ ସ ଚୋକ୍ତଃ ପୂର୍ଵମେଵ ହି
ଏହାକୁ ସମସ୍ତର ସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ଆତ୍ମାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ। ଅବ୍ୟକ୍ତ ହେଉଛି କାରଣ ଦେହ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି।
ଯସ୍ମିଞ୍ଜଗଦ୍ବୀଜରୂପଂ ସ୍ଥିତଂ ଲିଙ୍ଗୋଦ୍ଭଵୋ ଯତଃ । ତତଃ ସ୍ଥୂଲାନି ଭୂତାନି ପଞ୍ଚୀକରଣମାର୍ଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ବୀଜ ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯାହାଠାରୁ ଲିଙ୍ଗଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେଠାରୁ ପଞ୍ଚୀକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ମୂଳ ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପଞ୍ଚସଂଖ୍ଯାନି ଜାଯନ୍ତେ ତତ୍ପ୍ରକାରସ୍ତ୍ଵଥୋଚ୍ଯତେ । ପୂର୍ଵୋକ୍ତାନି ଚ ଭୂତାନି ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଵିଭଜେଦ୍ ଦ୍ଵିଧା
ଏମାନେ ପାଞ୍ଚଟି ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ଏବେ ଏହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା କୁହାଯିବ। ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭୂତକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିବାକୁ ହୁଏ।
ଏକୈକଂ ଭାଗମେକସ୍ଯ ଚତୁର୍ଧା ଵିଭଜେଦ୍ ଗିରେ । ସ୍ଵସ୍ଵେତରଦ୍ଵିତୀଯାଂଶେ ଯୋଜନାତ୍ପଞ୍ଚ ପଞ୍ଚ ତେ
ହେ ପାହାଡ଼, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗର ଏକଟିକୁ ଚାରି ଭାଗ କରିବାକୁ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ଅନ୍ୟ ଚାରିଟି ସହିତ ମିଶାଇଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ପାଞ୍ଚଟି ହୁଏ।
ତତ୍କାର୍ଯଂ ଚ ଵିରାଡ୍ଦେହଃ ସ୍ଥୂଲଦେହୋଽଯମାତ୍ମନଃ । ପଞ୍ଚଭୂତସ୍ଥସତ୍ତ୍ଵାଂଶୈଃ ଶ୍ରୋତ୍ରାଦୀନାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଏହାର ଫଳ ହେଉଛି ବିରାଟ୍ ଦେହ, ଯାହା ଆତ୍ମାର ସ୍ଥୂଳ ଦେହ। ପଞ୍ଚ ଭୂତର ସତ୍ତ୍ୱ ଅଂଶରୁ ଶ୍ରବଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ମିଲିତୈସ୍ତୁ ତୈଃ । ଅନ୍ତଃକରଣମେକଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଵୃତ୍ତିଭେଦାଚ୍ଚତୁର୍ଵିଧମ୍
ହେ ରାଜା, ପଞ୍ଚ ଭୂତ ସହିତ ଏମାନଙ୍କର ଯୋଗରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଅନ୍ତଃକରଣ ଏକ, କିନ୍ତୁ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଥିବାରୁ ଚାରି ପ୍ରକାର ହୁଏ।
ଯଦା ତୁ ସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପକୃତ୍ଯଂ ତଦା ଭଵେତ୍ତନ୍ମନ ଇତ୍ଯଭିଖ୍ଯମ୍ । ସ୍ଯାଦ୍ ବୁଦ୍ଧିସଂଜ୍ଞଂ ଚ ଯଦା ପ୍ରଵେତ୍ତି ସୁନିଶ୍ଚିତଂ ସଂଶଯହୀନରୂପମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନେ ଇଚ୍ଛା ଓ ସନ୍ଦେହର କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତାକୁ 'ମନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ସନ୍ଦେହ ନଥିବା ବୁଝିବା କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତାକୁ 'ବୁଦ୍ଧି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନୁସନ୍ଧାନରୂପଂ ତଚ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ । ଅହଙ୍କୃତ୍ଯାତ୍ମଵୃତ୍ତ୍ଯା ତୁ ତଦହଙ୍କାରତାଂ ଗତମ୍
ଯାହା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ରୂପ ଧରେ, ତାହାକୁ 'ଚିତ୍ତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଚିତ୍ତ ଆତ୍ମବୁଧି ଧରେ, ସେତେବେଳେ ତାହା 'ଅହଂକାର' ହୋଇଯାଏ।
ତେଷାଂ ରଜୋଂଶୈର୍ଜାତାନି କ୍ରମାତ୍କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ । ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ମିଲିତୈସ୍ତୈତୁ ପ୍ରାଣୋ ଭଵତି ପଞ୍ଚଧା
ଏହି ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଚିତ୍ତ ଓ ଅହଂକାରର ରଜୋ ଗୁଣରୁ କ୍ରମେ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମିଶି ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ପାଞ୍ଚଭାବରେ ହୁଏ।
ହୃଦି ପ୍ରାଣୋ ଗୁଦେଽପାନୋ ନାଭିସ୍ଥସ୍ତୁ ସମାନକଃ । କଣ୍ଠଦେଶେଽପ୍ଯୁଦାନଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଵ୍ଯାନଃ ସର୍ଵଶରୀରଗଃ
ପ୍ରାଣ ହୃଦୟରେ ରହେ, ଅପାନ ଗୁଦରେ, ସମାନ ନାଭିରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଉଦାନ କଣ୍ଠରେ ରହେ, ଓ ବ୍ୟାନ ସମସ୍ତ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ପଞ୍ଚୈଵ ପଞ୍ଚକର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ । ପ୍ରାଣାଦିପଞ୍ଚକଂ ଚୈଵ ଧିଯା ଚ ସହିତଂ ମନଃ
ପାଞ୍ଚ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ, ପାଞ୍ଚ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ, ପାଞ୍ଚ ପ୍ରାଣବାୟୁ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନ—
ଏତତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମଶରୀରଂ ସ୍ଯାନ୍ମମ ଲିଙ୍ଗଂ ଯଦୁଚ୍ଯତେ । ତତ୍ର ଯା ପ୍ରକୃତିଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ସା ରାଜନ୍ଦ୍ଵିଵିଧା ସ୍ମୃତା
—ଏହି ସବୁକୁ ମୋର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଲିଙ୍ଗ ଶରୀର କୁହନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେ ପ୍ରକୃତି ଅଛି, ରାଜା, ସେ ଦୁଇପ୍ରକାରର ହୋଇଥାଏ।
ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ମିକା ତୁ ମାଯା ସ୍ଯାଦଵିଦ୍ଯା ଗୁଣମିଶ୍ରିତା । ସ୍ଵାଶ୍ରଯଂ ଯା ତୁ ସଂରକ୍ଷେତ୍ସା ମାଯେତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ମୂଳରେ ଯେ ମାୟା ଅଛି, ତାହାକୁ 'ମାୟା' ବୋଲନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଅବିଦ୍ୟା ତିନି ଗୁଣରେ ମିଶିଛି, ତାହା ଅପର ଅଂଶ। ଯାହା ନିଜ ଆଧାରକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେଇ ମାୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତସ୍ଯାଂ ଯତ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ସ୍ଯାଦ୍ବିମ୍ବଭୂତସ୍ଯ ଚେଶିତୁଃ । ସ ଈଶ୍ଵରଃ ସମାଖ୍ଯାତଃ ସ୍ଵାଶ୍ରଯଜ୍ଞାନଵାନ୍ପରଃ
ଏହି ମାୟାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମୂଳ ସତ୍ୟର ହୁଏ, ସେଇ ଇଶ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ, ଯିଏ ନିଜ ଆଧାରକୁ ଜାଣିଥାଏ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵକର୍ତା ଚ ସର୍ଵାନୁଗ୍ରହକାରକଃ । ଅଵିଦ୍ଯାଯାଂ ତୁ ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ନଗାଧିପ
ସେଇ ଇଶ୍ୱର ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସବୁ କାମ କରୁଥିବା ଓ ସବୁ ଉପକାର କରୁଥିବା। ହେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା, ଅବିଦ୍ୟାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ—
ତଦେଵ ଜୀଵସଂଜ୍ଞଂ ସ୍ଯାତ୍ସର୍ଵଦୁଃଖାଶ୍ରଯଂ ପୁନଃ । ଦ୍ଵଯୋରପୀହ ସମ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେହତ୍ରଯମଵିଦ୍ଯଯା
—ସେଇ ଜୀବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଆଧାର। ଏହି ଦୁଇଁ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଶରୀର ବିବେଚିତ।
ଦେହତ୍ରଯାଭିମାନାଚ୍ଚାପ୍ଯଭୂନ୍ନାମତ୍ରଯଂ ପୁନଃ । ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ କାରଣାତ୍ମା ସ୍ଯାତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହୀ ତୁ ତୈଜସଃ
ତିନି ପ୍ରକାର ଶରୀରକୁ ନିଜ ବୋଲି ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ନାମ ମଧ୍ୟ ହୁଏ। କାରଣ ଶରୀରର ଅଧିକାରୀ 'ପ୍ରାଜ୍ଞ', ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀରର ଅଧିକାରୀ 'ତୈଜସ'।
ସ୍ଥୂଲଦେହୀ ତୁ ଵିଶ୍ଵାଖ୍ଯସ୍ତ୍ରିଵିଧଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ । ଏଵମୀଶୋଽପି ସମ୍ପ୍ରୋକ୍ତ ଈଶସୂତ୍ରଵିରାଟ୍ପଦୈଃ
ସ୍ଥୂଳ ଶରୀରର ଅଧିକାରୀକୁ 'ବିଶ୍ୱ' ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଏଭଳି ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ 'ଇଶ', 'ସୂତ୍ର', 'ବିରାଟ' ନାମରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ପ୍ରଥମୋ ଵ୍ଯଷ୍ଟିରୂପସ୍ତୁ ସମଷ୍ଟ୍ଯାତ୍ମା ପରଃ ସ୍ମୃତଃ । ସ ହି ସର୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସାକ୍ଷାଜ୍ଜୀଵାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା
ପ୍ରଥମ ଅଂଶଟି ହେଉଛି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ରୂପ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ମିଶିଥାଏ, ସେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନାଯାଏ। ସେଇ ସର୍ବେଶ୍ୱର, ସିଧାସଳଖ ଭାବେ, ଜୀବମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଚାହେ।
କରୋତି ଵିଵିଧଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନାନାଭୋଗାଶ୍ରଯଂ ପୁନଃ । ମଚ୍ଛକ୍ତିପ୍ରେରିତୋ ନିତ୍ଯଂ ମଯି ରାଜନ୍ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜଗତ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯାହା ନାନା ଭୋଗର ଆଧାର। ସେ ସଦା ମୋ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ମୋରେ ନିର୍ମିତ।
ଶ୍ରୀଦେଵୀଵିରାଡ୍ରୂପଦର୍ଶନସହିତଂ ଦେଵକୃତତତ୍ସ୍ତଵଵର୍ଣନମ୍ ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ମନ୍ମାଯାଶକ୍ତିସଂକ୍ଲୃପ୍ତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଚରାଚରମ୍ । ସାପି ମତ୍ତଃ ପୃଥଙ୍ମାଯା ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ପରମାର୍ଥତଃ
ମୋର ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ତିଆରି ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ମୋଠାରୁ ଅଲଗା ମାୟା ପ୍ରକୃତରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଵ୍ଯଵହାରଦୃଶା ସେଯଂ ଵିଦ୍ଯା ମାଯେତି ଵିଶ୍ରୁତା । ତତ୍ତ୍ଵଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ତତ୍ତ୍ଵମେଵାସ୍ତି କେଵଲମ୍
ସାଧାରଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନ ବା ମାୟା ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ନାହିଁ, କେବଳ ସତ୍ୟ ମାତ୍ର ଅଛି।
ସାହଂ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦନ୍ତଃ ପ୍ରଵିଶାମ୍ଯହମ୍ । ମାଯାକର୍ମାଦିସହିତା ଗିରେ ପ୍ରାଣପୁରଃସରା
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରି, ପରେ ତାହାର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ମାୟା, କର୍ମ ଓ ପ୍ରାଣ ଆଦି ସହିତ, ହେ ପାହାଡ଼, ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଲୋକାନ୍ତରଗତିର୍ନୋଚେତ୍କଥଂ ସ୍ଯାଦିତି ହେତୁନା । ଯଥା ଯଥା ଭଵନ୍ତ୍ଯେଵ ମାଯାଭେଦାସ୍ତଥା ତଥା
ନହେଲେ କିପରି ଲୋକମାନେ ଏକ ଲୋକରୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବେ? ଯେପରି ମାୟାର ଭିନ୍ନତା ହୁଏ, ସେପରି ତାହାର ପ୍ରଭାବ ମଧ୍ୟ ଘଟେ।