ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ପରାମ୍ବାଂ ତାଂ ଶରଣଂ ଯାତ ମା ଚିରମ୍ । ନିର୍ଵ୍ଯାଜଯା ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତ୍ଯା ସା ଵଃ କାର୍ଯଂ ଵିଧାସ୍ଯତି
ସେଠିଏ ତୁମେମାନେ ଶୀଘ୍ର ପରାମ୍ବାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ; ନିର୍ମଳ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଭଜିଲେ, ସେ ତୁମର କାମ ସଫଳ କରିଦେବେ।
ଇତ୍ଯାଦିଶ୍ଯ ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମହାଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଜାଯଯା । ସଂଯୁତୋ ନିର୍ଜଗାମାଶୁ ଦେଵୈଃ ସହ ସୁରାଧିପଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମହାବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସହଧର୍ମିଣୀ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ଆଜଗାମ ମହାଶୈଲଂ ହିମଵନ୍ତଂ ନଗାଧିପମ୍ । ଅଭଵଂଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୁରଶ୍ଚରଣକର୍ମିଣଃ
ସେମାନେ ମହାନ ପାହାଡ଼ ହିମବନ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପର୍ବତଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ। ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଅମ୍ବାଯଜ୍ଞଵିଧାନଜ୍ଞା ଅମ୍ବାଯଜ୍ଞଂ ଚ ଚକ୍ରିରେ । ତୃତୀଯାଦିଵ୍ରତାନ୍ଯାଶୁ ଚକ୍ରୁଃ ସର୍ଵେ ସୁରା ନୃପ
ଅମ୍ବାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅମ୍ବାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ କଲେ। ରାଜା, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୃତୀୟା ଆଦି ବ୍ରତଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
କେଚିତ୍ସମାଧିନିଷ୍ଣାତାଃ କେଚିନ୍ନାମପରାଯଣାଃ । କେଚିତ୍ସୂକ୍ତପରାଃ କେଚିନ୍ନାମପାରାଯଣୋତ୍ସୁକାଃ
କିଛି ଲୋକ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, କିଛି ନାମସ୍ମରଣରେ ଲାଗିଥିଲେ, କିଛି ଶ୍ଲୋକ ପାଠରେ ମନ ଦେଇଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ନାମସ୍ମରଣ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ମନ୍ତ୍ରପାରାଯଣପରାଃ କେଚିତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରାଦିକାରିଣଃ । ଅନ୍ତର୍ଯାଗପରାଃ କେଚିତ୍କେଚିନ୍ନ୍ଯାସପରାଯଣାଃ
କିଛି ମନ୍ତ୍ରପାଠରେ ଲାଗିଥିଲେ, କିଛି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ। କିଛି ଅନ୍ତର୍ୟାଗରେ ମନ ଦେଇଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ନ୍ୟାସ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ହୃଲ୍ଲେଖଯା ପରାଶକ୍ତେଃ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରୁରତନ୍ଦ୍ରିତାଃ । ଇତ୍ଯେଵଂ ବହୁଵର୍ଷାଣି କାଲୋଽଗାଜ୍ଜନମେଜଯ
ସେମାନେ 'ହ୍ରୀଂ' ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ବହୁ ବର୍ଷ କଟିଗଲା, ହେ ଜନମେଜୟ।
ଅକସ୍ମାଚ୍ଚୈତ୍ରମାସୀଯନଵମ୍ଯାଂ ଚ ଭୃଗୋର୍ଦିନେ । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ପୁରତସ୍ତନ୍ମହଃ ଶ୍ରୁତିବୋଧିତମ୍
ଅଚାନକ ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ନବମୀ ଓ ଶୁକ୍ରବାର ଦିନରେ, ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ଚତୁର୍ଵେଦୈର୍ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିରଭିଷ୍ଟୁତମ୍ । କୋଟିସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶଂ ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସୁଶୀତଲମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେହଧାରୀ ଚାରି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ତେଜ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲା। ଏହା କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୀତଳ ମଧୁର ଥିଲା।
ଵିଦ୍ଯୁତ୍କୋଟିସମାନାଭମରୁଣଂ ତତ୍ପରଂ ମହଃ । ନୈଵ ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ନ ତିର୍ଯକ୍ଚ ନ ମଧ୍ଯେ ପରିଜଗ୍ରଭତ୍
ସେଇ ପରମ ତେଜ କୋଟି କୋଟି ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ରକ୍ତିମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହାକୁ ଉପରେ, ଆଢ଼େ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟରେ କେହି ଧରିପାରୁନଥିଲେ।
ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ତତ୍ତୁ ନ ହସ୍ତାଦ୍ଯଙ୍ଗସଂଯୁତମ୍ । ନ ଚ ସ୍ତ୍ରୀରୂପମଥଵା ନ ପୁଂରୂପମଥୋଭଯମ୍
ସେଇ ତେଜର ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ କିଛି ନଥିଲା, ହାତ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ନଥିଲା। ଏହା ନା ଜଣେ ଜିଅ, ନା ପୁରୁଷ, ନା ଉଭୟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦୀପ୍ତ୍ଯା ପିଧାନଂ ନେତ୍ରାଣାଂ ତେଷାମାସୀନ୍ମହୀପତେ । ପୁନଶ୍ଚ ଧୈର୍ଯମାଲମ୍ବ୍ଯ ଯାଵତ୍ତେ ଦଦୃଶୁଃ ସୁରାଃ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ତେଜର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁକୁ ଢାକିଦେଲା। କିନ୍ତୁ ପୁନି ସ୍ଥିର ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ତେଜକୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଵତ୍ତଦେଵ ସ୍ତ୍ରୀରୂପେଣାଭାଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍ । ଅତୀଵ ରମଣୀଯାଙ୍ଗୀଂ କୁମାରୀଂ ନଵଯୌଵନାମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ତେଜ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷକ ଜିଅ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଓ ନବଯୌବନା କୁମାରୀ ଥିଲେ।
ଉଦ୍ଯତ୍ପୀନକୁଚଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵନିନ୍ଦିତାମ୍ଭୋଜକୁଡ୍ମଲାମ୍ । ରଣତ୍କିଙ୍କିଣିକାଜାଲସିଞ୍ଜନ୍ମଞ୍ଜୀରମେଖଲାମ୍
ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଭିଦ୍ କୁଚ ଦଳ ଗୁଡ଼ିକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର କଟିରେ ଝୁଣ୍କାର ଦେଉଥିବା ଘଣ୍ଟି ଓ ମଞ୍ଜିରା ବନ୍ଧା ଥିଲା।
କନକାଙ୍ଗଦକେଯୂରଗ୍ରୈଵେଯକଵିଭୂଷିତାମ୍ । ଅନର୍ଘ୍ଯମଣିସମ୍ଭିନ୍ନଗଲବନ୍ଧଵିରାଜିତାମ୍
ସେ ସୁନାର ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍ଗନ ଓ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଗଳା ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ତନୁକେତକସଂରାଜନ୍ନୀଲଭ୍ରମରକୁନ୍ତଲାମ୍ । ନିତମ୍ବବିମ୍ବସୁଭଗାଂ ରୋମରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ତାଙ୍କର କେଶ ନୀଳ ଭୃଙ୍ଗ ଦଳ ଭଳି ଘନ ଓ କେତକୀ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ମଧୁର ଓ ଦେହରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୋମ ରେଖା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
କର୍ପୂରଶକଲୋନ୍ମିଶ୍ରତାମ୍ବୂଲପୂରିତାନନାମ୍ । କନତ୍କନକତାଟଙ୍କଵିଟଙ୍କଵଦନାମ୍ବୁଜାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଖ କର୍ପୂର ମିଶ୍ରିତ ତାମ୍ବୁଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଚମକୁଥିଲା ସୁନାର ଝୁମକାରେ।
ଅଷ୍ଟମୀଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାଭଲଲାଟାମାଯତଭ୍ରୁଵମ୍ । ରକ୍ତାରଵିନ୍ଦନଯନାମୁନ୍ନସାଂ ମଧୁରାଧରାମ୍
ତାଙ୍କର ଲଳାଟ ଅଷ୍ଟମୀ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଭୃକୁଟି ଲମ୍ବା, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ କମଳ ଭଳି, ନାକ ଉଚ୍ଚ, ଓ ଅଧର ମଧୁର।
କୁନ୍ଦକୁଡ୍ମଲଦନ୍ତାଗ୍ରାଂ ମୁକ୍ତାହାରଵିରାଜିତାମ୍ । ରତ୍ନସମ୍ଭିନ୍ନମୁକୁଟାଂ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖାଵତଂସିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ କୁନ୍ଦ ମୁଖୁଳ ଭଳି, ଗଳାରେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଶୋଭିତ। ମୁଣ୍ଡରେ ରତ୍ନଖଣ୍ଡ ମୁକୁଟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା।
ମଲ୍ଲିକାମାଲତୀମାଲାକେଶପାଶଵିରାଜିତାମ୍ । କାଶ୍ମୀରବିନ୍ଦୁନିଟିଲାଂ ନେତ୍ରତ୍ରଯଵିଲାସିନୀମ୍
ତାଙ୍କର କେଶ ମଲ୍ଲିକା ଓ ମାଲତୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଲଳାଟରେ କାଶ୍ମୀର ତିଳକ ଓ ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ ରହିଥିଲା।
ପାଶାଙ୍କୁଶଵରାଭୀତିଚତୁର୍ବାହୁଂ ତ୍ରିଲୋଚନାମ୍ । ରକ୍ତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନାଂ ଦାଡିମୀକୁସୁମପ୍ରଭାମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଚାରିଟି ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଦାନ ଓ ନିର୍ଭୟତାର ମୁଦ୍ରା ଧରିଥିବା, ତିନୋଟି ଆଖି ଥିବା, ଲାଲ୍ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦାଡିମ୍ବ ଫୁଲ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିବା ମା'ଙ୍କୁ।
ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଵେଷାଢ୍ଯାଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତାମ୍ । ସର୍ଵାଶାପୂରିକାଂ ସର୍ଵମାତରଂ ସର୍ଵମୋହିନୀମ୍
ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ମା'ଙ୍କୁ।
ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୀମମ୍ବାଂ ମନ୍ଦସ୍ମିତମୁଖାମ୍ବୁଜାମ୍ । ଅଵ୍ଯାଜକରୁଣାମୂର୍ତିଂ ଦଦୃଶୁଃ ପୁରତଃ ସୁରାଃ
ଦେବତାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ମା'ଙ୍କୁ, ମୃଦୁ ହସରେ ମନୋହର ପଦ୍ମମୁଖ ଓ ଅନାୟାସ କରୁଣାର ଅବତାର।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ କରୁଣାମୁର୍ତିଂ ପ୍ରଣେମୁଃ ସକଲାଃ ସୁରାଃ । ଵକ୍ତୁଂ ନାଶକ୍ନୁଵନ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵାଷ୍ପସଂରୁଦ୍ଧନିଃସ୍ଵନାଃ
ସେଇ କରୁଣାମୟୀ ରୂପକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିର ନମାଇଲେ; କିଛି କହିପାରିଲେନି, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅଶ୍ରୁରେ ଆଟକିଗଲା।
କଥଞ୍ଚିତ୍ସ୍ଥୈର୍ଯମାଲମ୍ବ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାନତକନ୍ଧରାଃ । ପ୍ରେମାଶ୍ରୁପୂର୍ଣନଯନାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଜଗଦମ୍ବିକାମ୍
କିପରି ହେଉନାହେଉ ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ଧରି, ଭକ୍ତିରେ ଶିର ନମାଇ, ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ, ସେମାନେ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ନମୋ ଦେଵ୍ଯୈ ମହାଦେଵ୍ଯୈ ଶିଵାଯୈ ସତତଂ ନମଃ । ନମଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈ ଭଦ୍ରାଯୈ ନିଯତାଃ ପ୍ରଣତାଃ ସ୍ମ ତାମ୍
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ଦେବୀଙ୍କୁ, ମହାଦେବୀଙ୍କୁ, ଶିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ, ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଆମେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ।
ତାମଗ୍ନିଵର୍ଣାଂ ତପସା ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଵୈରୋଚନୀଂ କର୍ମଫଲେଷୁ ଜୁଷ୍ଟାମ୍ । ଦୁର୍ଗାଂ ଦେଵୀଂ ଶରଣମହଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ସୁତରସି ତରସେ ନମଃ
ଅଗ୍ନିର ରଙ୍ଗର, ତପସ୍ୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବୈରୋଚନୀ, କର୍ମର ଫଳରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି—ତୁମେ ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଦେଵୀଂ ଵାଚମଜନଯନ୍ତ ଦେଵା- ସ୍ତାଂ ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ ପଶଵୋ ଵଦନ୍ତି । ସା ନୋ ମନ୍ଦ୍ରେଷମୂର୍ଜଂ ଦୁହାନା ଧେନୁର୍ଵାଗସ୍ମାନୁପସୁଷ୍ଟୁତୈତୁ
ଦେବତାମାନେ ବାଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ବିଶ୍ୱର ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଡାକନ୍ତି; ସେଇ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ବାଣୀ ଗାଈ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ।
କାଲରାତ୍ରିଂ ବ୍ରହ୍ମସ୍ତୁତାଂ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ସ୍କନ୍ଦମାତରମ୍ । ସରସ୍ଵତୀମଦିତିଂ ଦକ୍ଷଦୁହିତରଂ ନମାମଃ ପାଵନାଂ ଶିଵାମ୍
କାଳରାତ୍ରୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ସ୍କନ୍ଦମାତା, ସରସ୍ୱତୀ, ଅଦିତି, ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା, ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭାଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯୈ ଚ ଵିଦ୍ମହେ ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯୈ ଚ ଧୀମହି । ତନ୍ନୋ ଦେଵୀ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ; ସେଇ ଦେବୀ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।