ଗତ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ରମ୍ଯେ ନାନାଦ୍ରୁମସମାକୁଲେ । ନାରଦାନ୍ମନ୍ତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ନଵାକ୍ଷରମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଥିଲା, ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ପାଇଲେ ।
ଜଜାପ ମନ୍ତ୍ରମତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରେମପୂରିତମାନସଃ । ପରିତୁଷ୍ଟା ତଦା ଦେଵୀ ସଗୁଣା ତାରିଣୀ ଶିଵା
ସେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜପ କଲେ, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା । ତାହାରେ ଗୁଣମୟୀ, ତାରିଣୀ, ଶିବା ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ସିଂହାରୂଢା ସ୍ଥିତା ଚାଗ୍ରେ ଦିଵ୍ଯରୂପା ମନୋରମା । ଵାରୁଣୀପାନସମ୍ମତ୍ତା ମଦାଘୂର୍ଣିତଲୋଚନା
ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ମନୋହରା, ଭାରୁଣୀ ପାନରେ ମତ୍ତ, ମଦରେ ଚଞ୍ଚଳ ନୟନ ନେଇ, ସେ ଦେବୀ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପାଂ ଚ ପ୍ରେମାକୁଲିତଲୋଚନଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ପ୍ରୀତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦମ୍ବିକାମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଇଲୋଵାଚ ଦିଵ୍ଯଂ ଚ ତେ ଭଗଵତି ପ୍ରଥିତଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ସକଲଲୋକହିତାନୁରୂପମ୍ । ଵନ୍ଦେ ତ୍ଵଦଂଘ୍ରିକମଲଂ ସୁରସଙ୍ଘସେଵ୍ଯଂ କାମପ୍ରଦଂ ଜନନି ଚାପି ଵିମୁକ୍ତିଦଂ ଚ
ଇଳା କହିଲେ: ହେ ଭଗବତୀ, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ମୁଁ ଦେଖିଛି । ଦେବତାମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଜନନୀ, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛ ।
କୋ ଵେତ୍ତି ତେଽମ୍ବ ଭୁଵି ମର୍ତ୍ଯତନୁର୍ନିକାମଂ ମୁହ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ମୁନଯଶ୍ଚ ସୁରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ । ଐଶ୍ଵର୍ଯମେତଦଖିଲଂ କୃପଣେ ଦଯାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଦେଵି ସକଲଂ କିଲ ଵିସ୍ମଯୋ ମେ
ହେ ମା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ମୁନିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେଠାରେ ମୁହଁ ହୋଇଯାନ୍ତି । ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏଇ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖି, ମୁଁ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି ।
ଶମ୍ଭୁର୍ହରିଃ କମଲଜୋ ମଘଵା ରଵିଶ୍ଚ ଵିତ୍ତେଶଵହ୍ନିଵରୁଣାଃ ପଵନଶ୍ଚ ସୋମଃ । ଜାନନ୍ତି ନୈଵ ଵସଵୋଽପି ହି ତେ ପ୍ରଭାଵଂ ବୁଧ୍ଯେତ୍କଥଂ ତଵ ଗୁଣାନଗୁଣୋ ମନୁଷ୍ଯଃ
ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, କମଳାସନ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଓ ସୋମ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ଏମିତି ହେଲେ ଏକ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ତୁମର ଗୁଣ ବୁଝିପାରିବ?
ଜାନାତି ଵିଷ୍ଣୁରମିତଦ୍ଯୁତିରମ୍ବ ସାକ୍ଷା- ତ୍ତ୍ଵାଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକୀମୁଦଧିଜାଂ ସକଲାର୍ଥଦାଂ ଚ । କୋ ରାଜସୀଂ ହର ଉମାଂ କିଲ ତାମସୀଂ ତ୍ଵାଂ ଵେଦାମ୍ବିକେ ନ ତୁ ପୁନଃ ଖଲୁ ନିର୍ଗୁଣାଂ ତ୍ଵାମ୍
ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ସାତ୍ତ୍ୱିକୀ, ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଦାତ୍ରୀ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି । କିଏ ତୁମର ରାଜସୀ ଉମା ଓ ତାମସୀ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରିବ, ହେ ବେଦମାତା? କିନ୍ତୁ ନିର୍ଗୁଣ ରୂପକୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି ।
କ୍ଵାହଂ ସୁମନ୍ଦମତିରପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ କ୍ଵାଯଂ ତଵାତିନିପୁଣୋ ମଯି ସୁପ୍ରସାଦଃ । ଜାନେ ଭଵାନି ଚରିତଂ କରୁଣାସମେତଂ ଯତ୍ସେଵକାଂଶ୍ଚ ଦଯସେ ତ୍ଵଯି ଭାଵଯୁକ୍ତାନ୍
ମୋତେ ଦେଖ, ମୁଁ ଅତି ମନ୍ଦମତି, ତୁମର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି; ଏମିତି ମୋପରେ ତୁମର ଅତି ଦୟା କିପରି? ମୁଁ ଜାଣେ, ହେ ଭବାନୀ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେ ତୁମକୁ ସେବା କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୟା କର ।
ଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ହରିରସୌ ଵନଜେଶଯାପି ନୈଵାଚରତ୍ଯପି ମୁଦଂ ମଧୁସୂଦନଶ୍ଚ । ପାଦୌ ତଵାଦିପୁରୁଷଃ କିଲ ପାଵକେନ କୃତ୍ଵା କରୋତି ଚ କରେଣ ଶୁଭୌ ପଵିତ୍ରୌ
ତୁମକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସେବା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମଧୁସୂଦନ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ । ଆଦିପୁରୁଷ ତୁମର ପାଦକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର କରି, ହାତରେ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ।
ଵାଞ୍ଛତ୍ଯହୋ ହରିରଶୋକ ଇଵାତିକାମଂ ପାଦାହତିଂ ପ୍ରମୁଦିତଃ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣଃ । ତାଂ ତ୍ଵଂ କରୋଷି ରୁଷିତା ପ୍ରଣତଂ ଚ ପାଦେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିଂ ସକଲଦେଵନୁତଂ ସ୍ମରାର୍ତମ୍
ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଅତି ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମର ପାଦସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଚାହେ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ । କିନ୍ତୁ ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତୁମର ପାଦେ ଶରଣ ନେଇଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଉଛ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ ପତି, କାମବେଦନାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲେ ଵସସି ଦେଵି ସଦୈଵ ତସ୍ଯ ପର୍ଯଙ୍କଵତ୍ସୁଚରିତେ ଵିପୁଲେଽତିଶାନ୍ତେ । ସୌଦାମିନୀଵ ସୁଘନେ ସୁଵିଭୂଷିତେ ଚ କିଂ ତେ ନ ଵାହନମସୌ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୋଽପି
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ଛାତିରେ ପର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ବସିଥାଅ, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଛ । ସେ ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର, ତଥାପି କି ସେ ତୁମର ବାହନ ନୁହେଁ କି?
ତ୍ଵଂ ଚେଜ୍ଜହାସି ମଧୁସୂଦନମମ୍ବ କୋପା- ନ୍ନୈଵାର୍ଚିତୋଽପି ସ ଭଵେତ୍କିଲ ଶକ୍ତିହୀନଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵ ପୁରୁଷଂ ସ୍ଵଜନାସ୍ତ୍ଵଜନ୍ତି ଶାନ୍ତଂ ଶ୍ରିଯୋଜ୍ଝିତମତୀଵ ଗୁଣୈର୍ଵିଯୁକ୍ତମ୍
ମାଆ, ଯଦି ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଉଥାଅ, ତେବେ ସେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଯିବେ। ଯେପରି ନିଜ ଲୋକମାନେ ମଧୁର ଶାନ୍ତ, ଧନ ହୀନ ଓ ଗୁଣ ଶୂନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରଗଣା ନ ତୁ କିଂ ଯୁଵତ୍ଯୋ ଯେ ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମହର୍ନିଶମାଶ୍ରଯନ୍ତି । ମନ୍ଯେ ତ୍ଵଯୈଵ ଵିହିତାଃ ଖଲୁ ତେ ପୁମାଂସଃ କିଂ ଵର୍ଣଯାମି ତଵ ଶକ୍ତିମନନ୍ତଵୀର୍ଯେ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କ’ଣ, ଯେମାନେ ଦିନ ରାତି ତୁମ ପଦପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମ ଅସୀମ ଶକ୍ତିକୁ କ’ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି!
ତ୍ଵଂ ନାପୁମାନ୍ନ ଚ ପୁମାନିତି ମେ ଵିକଲ୍ପୋ ଯାକାସି ଦେଵି ସଗୁଣା ନନୁ ନିର୍ଗୁଣା ଵା । ତାଂ ତ୍ଵାଂ ନମାମି ସତତଂ କିଲ ଭାଵଯୁକ୍ତୋ ଵାଞ୍ଛାମି ଭକ୍ତିମଚଲାଂ ତ୍ଵଯି ମାତରଂ ତୁ
ମୋର ମନରେ ସନ୍ଦେହ ହେଉଛି, ତୁମେ ପୁରୁଷ ନୁହେଁ, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମାଆ, ତୁମେ ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଭାବେ ଦେଖାଦିଅ। ମୁଁ ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦିଅ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ମହୀପାଲୋ ଜଗାମ ଶରଣଂ ତଦା । ପରିତୁଷ୍ଟା ଦଦୌ ଦେଵୀ ତତ୍ର ସାଯୁଜ୍ଯମାତ୍ମନି
ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, ରାଜା ସେତିରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ।
ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ତୁ ତତଃ ପ୍ରାପ ପଦଂ ପରମକଂ ସ୍ଥିରମ୍ । ତସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ ମୁନୀନାମପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଅଚଳ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ପୁରୂରଵସ ଉର୍ଵଶ୍ଯାଶ୍ଚ ଚରିତ୍ରଵର୍ଣନମ୍ ସୂତ ଉଵାଚ ସୁଦ୍ଯୁନେ ତୁ ଦିଵଂ ଯାତେ ରାଜ୍ଯଂ ଚକ୍ରେ ପୁରୂରଵାଃ । ସଗୁଣଶ୍ଚ ସୁରୂପଶ୍ଚ ପ୍ରଜାରଞ୍ଜନତତ୍ପରଃ
ସୂତ କହିଲେ: ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପରେ, ପୁରୁରବା ରାଜ୍ୟ କଲେ। ସେ ଗୁଣବାନ, ସୁନ୍ଦର ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ପ୍ରତିଷ୍ଠାନେ ପୁରେ ରମ୍ଯେ ରାଜ୍ଯଂ ସର୍ଵନମସ୍କୃତମ୍ । ଚକାର ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜାରକ୍ଷଣତତ୍ପରଃ
ସେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଲାଗି ରାଜ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣି, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଲେ।
ମନ୍ତ୍ରଃ ସୁଗୁପ୍ତସ୍ତସ୍ଯାସୀତ୍ପରତ୍ରାଭିଜ୍ଞତା ତଥା । ସଦୈଵୋତ୍ସାହଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପ୍ରଭୁଶକ୍ତିସ୍ତଥୋତ୍ତମା
ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଭଲଭାବେ ଗୁପ୍ତ ଥିଲା, ପରଲୋକ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଥିଲା, ସଦା ଉତ୍ସାହ ଓ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରାଜଶକ୍ତି ଥିଲା।
ସାମଦାନାଦଯଃ ସର୍ଵେ ଵଶଗାସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ । ଵର୍ଣାଶ୍ରମାନ୍ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଥାନ୍କୁର୍ଵନ୍ ରାଜ୍ଯଂ ଶଶାସ ହ
ସମସ୍ତ ସାମ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲା। ସେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ରୁହନ୍ତି ବୋଲି ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଂଶ୍ଚକ୍ରେ ସ ରାଜା ବହୁଦକ୍ଷିଣାନ୍ । ଦାନାନି ଚ ପଵିତ୍ରାଣି ଦଦାଵଥ ନରାଧିପଃ
ସେ ରାଜା ବହୁ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କଲେ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ରୂପଗୁଣୌଦାର୍ଯଶୀଲଦ୍ରଵିଣଵିକ୍ରମାନ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵୋର୍ଵଶୀ ଵଶୀଭୂତା ଚକମେ ତଂ ନରାଧିପମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ, ଗୁଣ, ଦାୟା, ଚରିତ୍ର, ଧନ ଓ ପ୍ରତାପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇଲେ ଓ ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଶାପାଭିତପ୍ତା ସା ମାନୁଷଂ ଲୋକମାସ୍ଥିତା । ଗୁଣିନଂ ତଂ ନୃପଂ ମତ୍ଵା ଵରଯାମାସ ମାନିନୀ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗୁଣବାନ ଦେଖି, ଗର୍ବିତ ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ।
ସମଯଂ ଚେଦୃଶଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଥିତା ତତ୍ର ଵରାଙ୍ଗନା । ଏତାଵୁରଣକୌ ରାଜନ୍ନ୍ଯସ୍ତୌ ରକ୍ଷସ୍ଵ ମାନଦ
ଏପରି ଚୁକ୍ତି କରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ସେଠାରେ ରହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଏହି ଦୁଇଟି ଛୋଟ ମେମଣାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।'
ଘୃତଂ ମେ ଭକ୍ଷଣଂ ନିତ୍ଯଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିନ୍ନୃପାଶନମ୍ । ନେକ୍ଷେ ତ୍ଵାଂ ଚ ମହାରାଜ ନଗ୍ନମନ୍ଯତ୍ର ମୈଥୁନାତ୍
'ମୋର ଖାଦ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଘିଅ ହେବ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମୁଁ ଖାଇବିନାହିଁ। ଏବଂ, ମହାରାଜା, ମିଳନ ବେଳା ବ୍ୟତୀତ ତୁମେ ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିବା ନାହିଁ।'
ଭାଷାବନ୍ଧସ୍ତ୍ଵଯଂ ରାଜନ୍ ଯଦି ଭଗ୍ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ତଦା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗମିଷ୍ଯାମି ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମ୍ଯହମ୍
'ହେ ରାଜା, ଏହି ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯିବି। ଏହା ସତ୍ୟ କହୁଛି।'
ଅଙ୍ଗୀକୃତଂ ଚ ତଦ୍ରାଜ୍ଞା କାମିନ୍ଯା ଭାଷିତଂ ତୁ ଯତ୍ । ସ୍ଥିତା ଭାଷଣବନ୍ଧେନ ଶାପାନୁଗହକାମ୍ଯଯା
ସେ କାମନାବାନ୍ଚ୍ଛିନୀ ନାରୀ ଯାହା କହିଥିଲେ, ରାଜା ତାହା ମନୋମନେ ମାନିଲେ। ଶାପର ପ୍ରଭାବ ହେବା ପାଇଁ ସେ ଚୁକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ରେମେ ତଦା ସ ଭୂପାଲୋ ଲୀନୋ ଵର୍ଷଗଣାନ୍ବହୂନ୍ । ଧର୍ମକର୍ମାଦିକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚୋର୍ଵଶ୍ଯା ମଦମୋହିତଃ
ତାପରେ ସେ ଭୂପତି ଉର୍ବଶୀ ସହିତ ମନ ଲଗାଇ ବର୍ଷର ପରେ ବର୍ଷ ମଜା କଲେ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି ଦେଲେ, ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଏକଚିତ୍ତସ୍ତୁ ସଞ୍ଜାତସ୍ତନ୍ମନସ୍କୋ ମହୀପତିଃ । ନ ଶଶାକ ତଯା ହୀନଃ କ୍ଷଣମପ୍ଯତିମୋହିତଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କର ମନ ଏକମାତ୍ର ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲାଗି ରହିଲା। ଉର୍ବଶୀ ବିନା ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିପାରୁନଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋହିତ ହୋଇଯାଏ।