ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ସମଯେ ତତ୍ର ଶଙ୍କରଃ ପ୍ରମଦାଯୁତଃ । କ୍ରୀଡାସକ୍ତୋ ମହାଦେଵୋ ଵିଵସ୍ତ୍ରା କାମିନୀ ଶିଵା
ସେ ସମୟରେ ଶିବ ମହାଦେବ ଅନେକ ଜନାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ନେହବତୀ ଶିବା ଅବସ୍ତ୍ରା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଥିଲେ।
ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ସଂସ୍ଥିତା ଭର୍ତୂ ରମମାଣା ମନୋରମା । ତାନ୍ଵିଲୋକ୍ଯାମ୍ବିକା ଦେଵୀ ଵିଵସ୍ତ୍ରା ଵ୍ରୀଡିତା ଭୃଶମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଙ୍କରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଋଷିମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି ଅବସ୍ତ୍ରା ଥିବାରୁ ବହୁତ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଭର୍ତୁରଙ୍କାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ଵସ୍ତ୍ରମାଦାଯ ପର୍ଯଧାତ୍ । ଲଜ୍ଜାଵିଷ୍ଟା ସ୍ଥିତା ତତ୍ର ଵେପମାନାତିମାନିନୀ
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଙ୍କରୁ ଉଠି, ବସ୍ତ୍ର ନେଇ ଗାଁ ଢାକିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଯାଇ, କମ୍ପିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଋଷଯୋଽପି ତଯୋର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରସଙ୍ଗଂ ରମମାଣଯୋଃ । ପରିଵୃତ୍ଯ ଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ନରନାରାଯଣାଶ୍ରମମ୍
ଋଷିମାନେ ଦୁହେଁର ସ୍ନେହ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ପଛୁଆ ହୋଇ ନରନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ।
ହ୍ରୀଯୁତାଂ କାମିନୀଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ହରଃ । କଥଂ ଲଜ୍ଜାତୁରାସି ତ୍ଵଂ ସୁଖଂ ତେ ପ୍ରକରୋମ୍ଯହମ୍
ଲଜ୍ଜା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ ହର କହିଲେ: 'ତୁମେ କିଏଁ ଏତେ ଲଜ୍ଜା ପାଉଛ? ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେଇବି।'
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଯୋ ମୋହାତ୍ପୁମାନ୍କୋଽପି ଵରାନନେ । ଵନଂ ଚ ପ୍ରଵିଶେଦେତତ୍ସ ଵୈ ଯୋଷିଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଭ୍ରମରେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜନାଣୀ ହେଇଯିବ।
ଇତି ଶପ୍ତଂ ଵନଂ ତେନ ଯେ ଜାନନ୍ତି ଜନାଃ କ୍ଵଚିତ୍ । ଵର୍ଜଯନ୍ତୀହ ତେ କାମଂ ଵନଂ ଦୋଷସମୃଦ୍ଧିମତ୍
ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଏଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ତୁ ତଦଜ୍ଞାନାତ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସଚିଵୈଃ ସହ । ତଥୈଵ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵମାପନ୍ନସ୍ତୈଃ ସହେତି ନ ସଂଶଯଃ
କିନ୍ତୁ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏହି କଥା ଅଜଣା ଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ସଚିବମାନେ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସହିତ ସେ ମଧ୍ୟ ଜନାଣୀ ହୋଇଯିଲେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଚିନ୍ତାଵିଷ୍ଟଃ ସ ରାଜର୍ଷିର୍ନ ଜଗାମ ଗୃହଂ ହ୍ରିଯା । ଵିଚଚାର ବହିସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵନଦେଶାଦିତସ୍ତତଃ
ସେ ରାଜା ଋଷି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ, ବାହାରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଶରେ ଏଠାଉଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ଇଲେତି ନାମ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵେ ତେନ ମହାତ୍ମନା । ଵିଚରଂସ୍ତତ୍ର ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ବୁଧଃ ସୋମସୁତୋ ଯୁଵା
ସେ ମହାତ୍ମା ଜନାଣୀ ହେବା ପରେ ଇଳା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବୁଧ ଯୁବକ ଆସିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ପରିଵୃତାଂ ତାଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାନ୍ତାଂ ମନୋରମାମ୍ । ହାଵଭାଵକଲାଯୁକ୍ତାଂ ଚକମେ ଭଗଵାମ୍ବୁଧଃ
ସେ ଜଣାଣୀ ଅନ୍ୟ ଜଣାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ହାଭଭାବ ଓ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ଭଗବାନ ବୁଧ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସାପି ତଂ ଚକମେ କାନ୍ତଂ ବୁଧଂ ସୋମସୁତଂ ପତିମ୍ । ସଂଯୋଗସ୍ତତ୍ର ସଞ୍ଜାତସ୍ତଯୋଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ବୁଧ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସେଠାରେ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମରେ ଏକତା ହେଲା।
ସ ତସ୍ଯାଂ ଜନଯାମାସ ପୁରୂରଵସମାତ୍ମଜମ୍ । ଇଲାଯାଂ ସୋମପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଚକ୍ରଵର୍ତିନମୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କ ଉପରେ ବୁଧ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏକ ପୁଅ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ।
ସା ପ୍ରାସୂତ ସୁତଂ ବାଲା ଚିନ୍ତାଵିଷ୍ଟା ଵନେ ସ୍ଥିତା । ସସ୍ମାର ସ୍ଵକୁଲାଚାର୍ଯଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ମୁନିସତ୍ତମମ୍
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହି, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବାବେଳେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବସିଷ୍ଠ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସ ତଦାସ୍ଯ ଦଶାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ କୃପାନ୍ଵିତଃ । ଅତୋଷଯନ୍ମହାଦେଵଂ ଶଙ୍କରଂ ଲୋକଶଙ୍କରମ୍
ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ଦୁଃଖଦାୟକ ସ୍ଥିତି ଦେଖି, ସେ କରୁଣାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ । ଏହିପରି ଦୟାରୁ, ସେ ଲୋକମଙ୍ଗଳକାରୀ ମହାଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ତସ୍ମୈ ସ ଭଗଵାଂସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରଦଦୌ ଵାଞ୍ଛିତଂ ଵରମ୍ । ଵସିଷ୍ଠଃ ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ପୁଂସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଚ
ଭଗବାନ୍ ସେଥିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । ବସିଷ୍ଠ ମୁନି ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଯେ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅ ପୁନି ପୁରୁଷ ହେଉ ।
ଶଙ୍କରସ୍ତୁ ନିଜାଂ ଵାଚମୃତାଂ କୁର୍ଵନ୍ନୁଵାଚ ହ । ମାସଂ ପୁମାଂସ୍ତୁ ଭଵିତା ମାସଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଭୂପତିଃ କିଲ
ଶଙ୍କର ନିଜ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, "ରାଜା ଏକ ମାସ ପୁରୁଷ ରହିବେ, ଏକ ମାସ ଜଣେ ଜନାଣୀ ହେଇ ରହିବେ ।"
ଇତ୍ଥଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵରଂ ରାଜା ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ପୁନଃ । ଚକ୍ରେ ରାଜ୍ଯଂ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାପ୍ଯନୁଗ୍ରହାତ୍
ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ । ବସିଷ୍ଠଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ ।
ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵେ ତିଷ୍ଠତି ହର୍ମ୍ଯେଷୁ ପୁଂସ୍ତ୍ଵେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଶାସ୍ତି ଚ । ପ୍ରଜାସ୍ତସ୍ମିନ୍ସମୁଦ୍ଵିଗ୍ନା ନାଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ମହୀପତିମ୍
ସେ ଯେତେବେଳେ ଜନାଣୀ ରୂପେ ଥାଏ, ରାଜପାଳିସରେ ରହେ; ପୁରୁଷ ହେଲେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରେ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ ।
କାଲେ ତୁ ଯୌଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପୁତ୍ରଃ ପୁରୂରଵାସ୍ତଦା । ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ନୃପତିସ୍ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଵନଂ ଯଯୌ
ସମୟ ଯିବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ପୁରୁରବାସ ଯୁବକ ହେଲେ । ରାଜା ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ନିଜେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଗତ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ରମ୍ଯେ ନାନାଦ୍ରୁମସମାକୁଲେ । ନାରଦାନ୍ମନ୍ତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ନଵାକ୍ଷରମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଥିଲା, ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ପାଇଲେ ।
ଜଜାପ ମନ୍ତ୍ରମତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରେମପୂରିତମାନସଃ । ପରିତୁଷ୍ଟା ତଦା ଦେଵୀ ସଗୁଣା ତାରିଣୀ ଶିଵା
ସେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜପ କଲେ, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା । ତାହାରେ ଗୁଣମୟୀ, ତାରିଣୀ, ଶିବା ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ସିଂହାରୂଢା ସ୍ଥିତା ଚାଗ୍ରେ ଦିଵ୍ଯରୂପା ମନୋରମା । ଵାରୁଣୀପାନସମ୍ମତ୍ତା ମଦାଘୂର୍ଣିତଲୋଚନା
ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ମନୋହରା, ଭାରୁଣୀ ପାନରେ ମତ୍ତ, ମଦରେ ଚଞ୍ଚଳ ନୟନ ନେଇ, ସେ ଦେବୀ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପାଂ ଚ ପ୍ରେମାକୁଲିତଲୋଚନଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ପ୍ରୀତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦମ୍ବିକାମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଇଲୋଵାଚ ଦିଵ୍ଯଂ ଚ ତେ ଭଗଵତି ପ୍ରଥିତଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ସକଲଲୋକହିତାନୁରୂପମ୍ । ଵନ୍ଦେ ତ୍ଵଦଂଘ୍ରିକମଲଂ ସୁରସଙ୍ଘସେଵ୍ଯଂ କାମପ୍ରଦଂ ଜନନି ଚାପି ଵିମୁକ୍ତିଦଂ ଚ
ଇଳା କହିଲେ: ହେ ଭଗବତୀ, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ମୁଁ ଦେଖିଛି । ଦେବତାମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଜନନୀ, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛ ।
କୋ ଵେତ୍ତି ତେଽମ୍ବ ଭୁଵି ମର୍ତ୍ଯତନୁର୍ନିକାମଂ ମୁହ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ମୁନଯଶ୍ଚ ସୁରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ । ଐଶ୍ଵର୍ଯମେତଦଖିଲଂ କୃପଣେ ଦଯାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଦେଵି ସକଲଂ କିଲ ଵିସ୍ମଯୋ ମେ
ହେ ମା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ମୁନିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେଠାରେ ମୁହଁ ହୋଇଯାନ୍ତି । ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏଇ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖି, ମୁଁ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି ।
ଶମ୍ଭୁର୍ହରିଃ କମଲଜୋ ମଘଵା ରଵିଶ୍ଚ ଵିତ୍ତେଶଵହ୍ନିଵରୁଣାଃ ପଵନଶ୍ଚ ସୋମଃ । ଜାନନ୍ତି ନୈଵ ଵସଵୋଽପି ହି ତେ ପ୍ରଭାଵଂ ବୁଧ୍ଯେତ୍କଥଂ ତଵ ଗୁଣାନଗୁଣୋ ମନୁଷ୍ଯଃ
ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, କମଳାସନ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଓ ସୋମ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ଏମିତି ହେଲେ ଏକ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ତୁମର ଗୁଣ ବୁଝିପାରିବ?
ଜାନାତି ଵିଷ୍ଣୁରମିତଦ୍ଯୁତିରମ୍ବ ସାକ୍ଷା- ତ୍ତ୍ଵାଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକୀମୁଦଧିଜାଂ ସକଲାର୍ଥଦାଂ ଚ । କୋ ରାଜସୀଂ ହର ଉମାଂ କିଲ ତାମସୀଂ ତ୍ଵାଂ ଵେଦାମ୍ବିକେ ନ ତୁ ପୁନଃ ଖଲୁ ନିର୍ଗୁଣାଂ ତ୍ଵାମ୍
ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ସାତ୍ତ୍ୱିକୀ, ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଦାତ୍ରୀ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି । କିଏ ତୁମର ରାଜସୀ ଉମା ଓ ତାମସୀ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରିବ, ହେ ବେଦମାତା? କିନ୍ତୁ ନିର୍ଗୁଣ ରୂପକୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି ।
କ୍ଵାହଂ ସୁମନ୍ଦମତିରପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ କ୍ଵାଯଂ ତଵାତିନିପୁଣୋ ମଯି ସୁପ୍ରସାଦଃ । ଜାନେ ଭଵାନି ଚରିତଂ କରୁଣାସମେତଂ ଯତ୍ସେଵକାଂଶ୍ଚ ଦଯସେ ତ୍ଵଯି ଭାଵଯୁକ୍ତାନ୍
ମୋତେ ଦେଖ, ମୁଁ ଅତି ମନ୍ଦମତି, ତୁମର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି; ଏମିତି ମୋପରେ ତୁମର ଅତି ଦୟା କିପରି? ମୁଁ ଜାଣେ, ହେ ଭବାନୀ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେ ତୁମକୁ ସେବା କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୟା କର ।
ଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ହରିରସୌ ଵନଜେଶଯାପି ନୈଵାଚରତ୍ଯପି ମୁଦଂ ମଧୁସୂଦନଶ୍ଚ । ପାଦୌ ତଵାଦିପୁରୁଷଃ କିଲ ପାଵକେନ କୃତ୍ଵା କରୋତି ଚ କରେଣ ଶୁଭୌ ପଵିତ୍ରୌ
ତୁମକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସେବା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମଧୁସୂଦନ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ । ଆଦିପୁରୁଷ ତୁମର ପାଦକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର କରି, ହାତରେ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ।