ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵକନ୍ଯାଭାଂ ଗତ୍ଵା ଚାନ୍ତିକମାଦରାତ୍ । ଊଚତୁଃ ସମଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ନାସତ୍ଯାଵତିମୋହିତୌ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବକନ୍ୟା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେଠି, ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ କଥା କହିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠ ଵରାରୋହେ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵାଂ ଗଜଗାମିନି । ଆଵାଂ ଦେଵସୁତୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ବ୍ରୂହି ସତ୍ଯଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଠିଆ ରୁହ, ହାତୀ ପଦ ଚଳିତା, ଆମେ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମେ ଦେବପୁତ୍ର, ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ—ହେ ପବିତ୍ର ହସିଥିବା, ସତ କଥା କହ।
ପୁତ୍ରୀ କସ୍ଯ ପତିଃ କସ୍ତେ କଥମୁଦ୍ଯାନମାଗତା । ଏକାକିନୀ ତଡାଗେଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ଚାରୁଲୋଚନେ
ତୁମେ କାହାର ଝିଅ? କିଏ ତୁମର ପତି? କିପରି ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଆସିଛ? ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନି, ଏହି ପୋଖରୀରେ ଏକା ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ?
ଦ୍ଵିତୀଯା ଶ୍ରୀରିଵାଭାସି କାନ୍ତ୍ଯା କମଲଲୋଚନେ । ଇଚ୍ଛାମସ୍ତୁ ଵଯଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ତତ୍ତ୍ଵମାଖ୍ଯାହି ଶୋଭନେ
ହେ ପଦ୍ମନୟନି, ତୁମେ ଶ୍ରୀଦେବୀ ପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ଶୋଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଛ; ଆମେ ସତ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁ—ହେ ଶୋଭାମୟୀ, ଆମକୁ କହ।
କୋମଲୌ ଚରଣୌ କାନ୍ତେ ସ୍ଥିତୌ ଭୂମାଵନାଵୃତୌ । ହୃଦାଯେ କୁରୁତଃ ପୀଡାଂ ଚଲନ୍ତୌ ଚଲଲୋଚନେ
ହେ କାନ୍ତା, ତୁମର କମଳ ଚରଣ ମାଟି ଉପରେ ଅନାବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି; ତୁମେ ଚାଲିବାବେଳେ, ହେ ଚଞ୍ଚଳ ନୟନି, ଆମର ହୃଦୟରେ ବେଦନା ହେଉଛି।
ଵିମାନାର୍ହାସି ତନ୍ଵଙ୍ଗି କଥଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଵ୍ରଜସ୍ଯଦଃ । ଅନାଵୃତାତ୍ର ଵିପିନେ କିମର୍ଥଂ ଗମନଂ ତଵ
ହେ ସୁକୁମାର ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ରଥରେ ବସିବାଯୋଗ୍ୟ; ଏଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନାବୃତ ଚରଣରେ କାହିଁକି ଚାଲୁଛ? କି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ଯାତ୍ରା?
ଦାସୀଶତସମାଯୁକ୍ତା କଥଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଵିନିର୍ଗତା । ରାଜପୁତ୍ର୍ଯପ୍ସରା ଵାସି ଵଦ ସତ୍ଯଂ ଵରାନନେ
ଶତଶତ ଦାସୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କିପରି ଏକା ଚାଲିଆସିଛ? ତୁମେ ରାଜକୁମାରୀ କି ଅପ୍ସରା? ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା, ସତ କଥା କହ।
ଧନ୍ଯା ମାତା ଯତୋ ଜାତା ଧନ୍ଯୋଽସୌ ଜନକସ୍ତଵ । ଵକ୍ତୁଂ ତ୍ଵାଂ ନୈଵ ଶକ୍ତୌ ଚ ଭର୍ତୁର୍ଭାଗ୍ଯଂ ତଵାନଘେ
ଧନ୍ୟ ତୁମର ମାଆ, ଯାହା ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଧନ୍ୟ ତୁମର ବାପା; ତୁମର ପତିର ଭାଗ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆମେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ, ହେ ନିର୍ମଳା।
ଦେଵଲିକାଧିକା ଭୂମିରିଯଂ ଚୈଵ ସୁଲୋଚନେ । ପ୍ରଚଲଂଶ୍ଚରଣସ୍ତେଽଦ୍ଯ ସମ୍ପାଵଯତି ଭୂତଲମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନି, ଏହି ଭୂମି ଆଜି ଦେବଲୋକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, କାରଣ ତୁମର ଚଳିତା ଚରଣ ଏହି ମାଟିକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛି।
ସୌଭାଗ୍ଯାଶ୍ଚ ମୃଗାଃ କାମଂ ଯେ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵୈ ଵନେ । ଯେ ଚାନ୍ଯେ ପକ୍ଷିଣଃ ସର୍ଵେ ଭୂରିଯଂ ଚାତିପାଵନା
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁ ମୃଗମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ; ଏହି ଭୂମି ବହୁତ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।
ସ୍ତୁତ୍ଯାଲଂ ତଵ ଚାତ୍ଯର୍ଥଂ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ସୁଲୋଚନେ । ପିତା କସ୍ତେ ପତିଃ କ୍ଵାସୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାସ୍ତି ସାଦରମ୍
ତୁମେ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଯୋଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସତ୍ୟ କଥା କହ, ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନି: କିଏ ତୁମର ବାପା, କିଏ ତୁମର ପତି, ସେ କେଉଁଠି? ଆମେ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ - ତଯୋରିତି ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜକନ୍ଯାତିସୁନ୍ଦରୀ । ତାଵୁଵାଚ ତ୍ରପାକ୍ରାନ୍ତା ଦେଵପୁତ୍ରୀ ନୃପାତ୍ମଜା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ରାଜକୁମାରୀ, ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଯାଇ, ଦେବପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶର୍ଯାତିତନଯାଂ ମାଂ ଵାଂ ଵିତ୍ତଂ ଭାର୍ଯାଂ ମୁନେରିହ । ଚ୍ଯଵନସ୍ଯ ସତୀଂ କାନ୍ତାଂ ପିତ୍ରା ଦତ୍ତାଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ମୋତେ ତୁମେ ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ଝିଅ ବୋଲି ଜାଣ; ଏଠି ମୁନି ଚ୍ୟବନଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ପ୍ରେମିକା ଓ ସତୀ, ଯାହାକୁ ମୋ ବାପା ଇଚ୍ଛାରେ ଦେଇଥିଲେ।
ପତିରନ୍ଧୋଽସ୍ତି ମେ ଦେଵୌ ଵୃଦ୍ଧଶ୍ଚାତୀଵ ତାପସଃ । ତସ୍ଯ ସେଵାମହୋରାତ୍ରଂ କରୋମି ପ୍ରୀତିମାନସା
ମୋର ପତି, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଅନ୍ଧ, ବହୁତ ବୃଦ୍ଧ ଓ ତପସ୍ବୀ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ସେବା କରେ।
କୌ ଯୁଵାଂ କିମିହାଯାତୌ ପତିସ୍ତିଷ୍ଠତି ଚାଶ୍ରମେ । ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ପ୍ରକୁରୁତମାଶ୍ରମଂ ଚାଦ୍ଯ ପାଵନମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କିଏ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛ? ତୁମର ପତି ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଆଜି ଆଶ୍ରମର ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଦସ୍ରାଵୂଚତୁସ୍ତାଂ ନରାଧିପ । କଥଂ ତ୍ଵମପି କଲ୍ଯାଣି ପିତା ଦତ୍ତା ତପସ୍ଵିନେ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବୀ ରାଜାର କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଶୁଭେ, ତୁମ ପିତା କିପରି ତୁମକୁ ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ?'
ଭ୍ରାଜସେଽସ୍ମିନ୍ଵନୋଦ୍ଦେଶେ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୌଦାମିନୀ ଯଥା । ନ ଦେଵେଷ୍ଵପି ତୁଲ୍ଯା ହି ତଵ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତି ଭାମିନି
ଏଇ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ରୂପରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, ରୂପବତୀ।
ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାମ୍ବରଯୋଗ୍ଯାସି ଶୋଭସେ ନାଜିନୈର୍ଵୃତା । ସର୍ଵାଭରଣସଂଯୁକ୍ତା ନୀଲାଲକଵରୂଥିନୀ
ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପୋଷାକ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ପଶୁଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଲେ ତୁମେ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ନୀଳ କେଶ ଧାରିଣୀ, ତୁମେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଅହୋ ଵିଧେର୍ଦୁଷ୍କଲିତଂ ଵିଚେଷ୍ଟିତଂ ଯଦତ୍ର ରମ୍ଭୋରୁ ଵନେ ଵିଷୀଦସି । ଵିଶାଲନେତ୍ରେଽନ୍ଧମିମଂ ପତିଂ ପ୍ରିଯେ ମୁନିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଜରାତୁରଂ ଭୃଶମ୍
ହାୟ, ଭାଗ୍ୟର କଠିନ ଖେଳ! ରମ୍ଭା ଦଣ୍ଡ ପରି ଜଘନ୍ନ ଥିବା ତୁମେ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ପାଉଛ। ବଡ ଆଖି ଥିବା ତୁମେ ଏକ ଅନ୍ଧ, ବୃଦ୍ଧ, ଅଶକ୍ତ ମୁନିଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇଛ।
ଵୃଥା ଵ୍ରତସ୍ତେନ ଭୃଶଂ ନ ଶୋଭସେ ନଵଂ ଵଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁନୃତ୍ଯପଣ୍ଡିତେ । ମନୋଭଵେନାଶୁ ଶରାଃ ସୁସନ୍ଧିତାଃ ପତନ୍ତି କସ୍ମିନ୍ପତିରୀଦୃଶସ୍ତଵ
ତୁମର ବ୍ରତ ଅକାରଣ, ତୁମେ ଯୁବତୀ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ତୁମର ଶୋଭା ନାହିଁ। ମନର ଆକାଂକ୍ଷାର ଶରଗୁଡିକ କାହା ଉପରେ ପଡ଼ିବ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ପତି ଏପରି?
ତ୍ଵମନ୍ଧଭାର୍ଯା ନଵଯୌଵନାନ୍ଵିତା କୃତାସି ଧାତ୍ରା ନନୁ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିନା । ନ ଚୈନମର୍ହସ୍ଯସିତାଯତେକ୍ଷଣେ ପତିଂ ତ୍ଵମନ୍ଯଂ କୁରୁ ଚାରୁଲୋଚନେ
ତୁମେ ଯୁବତୀ ଓ ରୂପବତୀ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅନ୍ଧ ପତି ଦେଇଛନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଶ୍ଚୟ ଅବିବେକୀ। ଦୀର୍ଘ ନୀଳ ଆଖି ଥିବା ତୁମେ ଏପରି ପତି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ଚମକୁଣ୍ଡ ଆଖି ଥିବା ତୁମେ ଅନ୍ୟ ପତି ବାଛ।
ଵୃଥୈଵ ତେ ଜୀଵିତମମ୍ବୁଜେକ୍ଷଣେ ପତିଂ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁନିଂ ଗତେକ୍ଷଣମ୍ । ଵନେ ନିଵାସଂ ଚ ତଥାଜିନାମ୍ବର- ପ୍ରଧାରଣଂ ଯୋଗ୍ଯତରଂ ନ ମନ୍ମହେ
ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ, ତୁମର ଜୀବନ ଅକାରଣ ହେଲା, ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ମୁନିଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇଲେ। ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବା ଓ ପଶୁଚର୍ମ ପିନ୍ଧିବା—ଏସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ।
ଅତୋଽନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗ୍ଯୁଭଯୋସ୍ତ୍ଵମେକଂ ଵରଂ କୁରୁଷାଵହିତା ସୁଲୋଚନେ । କିଂ ଯୌଵନଂ ମାନିନି ସଙ୍କରୋଷି ଵୃଥା ମୁନିଂ ସୁନ୍ଦରି ସେଵମାନା
ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ତୁମେ, ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେକୁ ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ ବାଛ, ସୁନ୍ଦର ଆଖି ଥିବା। ଗର୍ବିତେ, ଯୁବତ୍ୱ ଅକାରଣ କାହିଁକି ଏକ ମୁନିଙ୍କ ସେବାରେ ବ୍ୟୟ କରୁଛ?
କିଂ ସେଵସେ ଭାଗ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଂ ତଂ ସମୁଜ୍ଝିତଂ ପୋଷଣରକ୍ଷଣାଭ୍ଯାମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଂ ସର୍ଵସୁଖାପଵର୍ଜିତଂ ଭଜାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗ୍ଯୁଭଯୋସ୍ତ୍ଵମେକମ୍
ତୁମେ କାହିଁକି ସେ ଅଭାଗା, ପୋଷଣ ଓ ରକ୍ଷା ବିହୀନ ଲୋକଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛ? ଏହି ସମସ୍ତ ସୁଖ ହୀନ ମୁନିକୁ ଛାଡ଼ି, ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେକୁ ବାଛ, ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଥିବା।
ତ୍ଵଂ ନନ୍ଦନେ ଚୈତ୍ରରଥେ ଵନେ ଚ କୁରୁଷ୍ଵ କାନ୍ତେ ପ୍ରଥିତଂ ଵିହାରମ୍ । ଅନ୍ଧେନ ଵୃଦ୍ଧେନ କଥଂ ହି କାଲଂ ଵିନେଷ୍ଯସେ ମାନିନି ମାନହୀନମ୍
ନନ୍ଦନ ବା ଚୈତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟରେ ଆମ ସହିତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ରୂପବତୀ। ଗର୍ବିତେ, ଅନ୍ଧ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ସହ କିପରି ସମୟ କାଟିବୁ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଥିବା?
ଭୂପାତ୍ମଜା ତ୍ଵଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା ଚ ଜାନାସି ସଂସାରଵିହାରଭାଵମ୍ । ଭାଗ୍ଯେନ ହୀନା ଵିଜନେ ଵନେଽତ୍ର କାଲଂ କଥଂ ଵାହଯସେ ଵୃଥା ଚ
ତୁମେ ରାଜାର କନ୍ୟା, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଓ ସଂସାର ଆନନ୍ଦ ଜାଣୁଛ। ଭାଗ୍ୟ ହୀନ ହୋଇ ଏହି ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ କିପରି ଅକାରଣ ସମୟ କାଟୁଛ?
ତସ୍ମାଦ୍ଭଜସ୍ଵ ପିକଭାଷିଣି ଚାରୁଵକ୍ତ୍ରେ ଏଵଂ ଦ୍ଵଯୋସ୍ତଵ ସୁଖାଯ ଵିଶାଲନେତ୍ରେ । ଦେଵାଲଯୁଷେ ଚ କୃଶୋଦରି ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଂ ଜରଠମାଶୁ ନୃପେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରି
ତେଣୁ, ପିକର ଭଳି କଥା କହୁଥିବା ମଧୁର ବକ୍ତା, ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେକୁ ତୁମ ସୁଖ ପାଇଁ ବାଛ, ବଡ ଆଖି ଥିବା। ସ୍ଲିମ୍ ଦେହ ଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ରାଜାର କନ୍ୟା, ଶୀଘ୍ରେ ବୃଦ୍ଧ ମୁନିକୁ ଛାଡ଼।
କିଂ ତେ ସୁଖଂ ଚାତ୍ର ଵନେ ସୁକେଶି ଵୃଦ୍ଧେନ ସାର୍ଧଂ ଵିଜନେ ମୃଗାକ୍ଷି । ସେଵା ତଥାନ୍ଧସ୍ଯ ନଵଂ ଵଯଶ୍ଚ କିଂ ତେ ମତଂ ଭୂପତିପୁତ୍ରି ଦୁଃଖମ୍
ସୁନ୍ଦର କେଶ ଥିବା, ମୃଗନୟନୀ, ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସହ କ'ଣ ସୁଖ ମିଳିବ? ଅନ୍ଧଙ୍କ ସେବା ଓ ତୁମର ଯୁବତ୍ୱ—ରାଜାର କନ୍ୟା, ଏହି ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ତୁମ ମତ କଣ?
ଶଶିମୁଖି ତ୍ଵମତୀଵ ସୁକୋମଲା ଫଲଜଲାହରଣଂ ତଵ ନୋଚିତମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ତୁମେ ଅତି ସୁକୋମଳ। ଫଳ ଓ ପାଣି ଆଣିବା କାମ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।
ଅଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଚ୍ଯଵନଦ୍ଵାରା ସୋମପାନାଯ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ - ତଯୋସ୍ତଦ୍ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵେପମାନା ନୃପାତ୍ମଜା । ଧୈର୍ଯମାଲମ୍ବ୍ଯ ତୌ ତତ୍ର ବଭାଷେ ମିତଭାଷିଣୀ
ବ୍ୟାସ କହୁଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜାର କନ୍ୟା କମ୍ପିଗଲେ। ସାହସ ଧରି, ସେଠି ଅତି କମ୍ କଥା କହିଲେ।