ଶ୍ରୀଦୁର୍ଗାଦେଵ୍ଯୈ ନମଃ ଶ୍ରୀମଦ୍ଦେଵୀଭାଗଵତମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ସୃଷ୍ଟୀ ଯା ସର୍ଗରୂପା ଜଗଦଵନଵିଧୌ ପାଲିନୀ ଯା ଚ ରୌଦ୍ରୀ ସଂହାରେ ଚାପି ଯସ୍ଯା ଜଗଦିଦମଖିଲଂ କ୍ରୀଡନଂ ଯାଽପରାଖ୍ଯା । ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ମଧ୍ଯମାଽଥୋ ତଦନୁ ଭଗଵତୀ ଵୈଖରୀଵର୍ଣରୂପା ସାଽସ୍ମଦ୍ଵାଚଂ ପ୍ରସନ୍ନା ଵିଧିହରିଗିରିଶାରାଧିତାଽଲଙ୍କରୋତୁ
ଶ୍ରୀ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ଆକାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ରକ୍ଷା କାଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସଂହାର ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯାଁ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଖେଳ ମାତ୍ର, ଯିଏ ଅପରା ନାମରେ ଜଣାଶୁନା, ଯିଏ ପଶ୍ୟନ୍ତୀ, ମଧ୍ୟମା ଏବଂ ଶବ୍ଦର ରୂପରେ ବ୍ୟକ୍ତିତା ହୁଅନ୍ତି—ସେଇ ଭଗବତୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଆମର କଥାକୁ କୃପା କରି ଶୋଭିତ କରୁନ୍ତୁ।
ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍ । ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଵ୍ଯାସଂ ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ନରଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପରେ ବିଜୟର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ। ସୂତ ଜୀଵ ସମା ବହ୍ଵୀର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଶ୍ରାଵଯସୀହ ନଃ । କଥା ମନୋହରାଃ ପୁଣ୍ଯା ଵ୍ଯାସଶିଷ୍ଯ ମହାମତେ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ସୂତ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବଳଶାଳୀ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଓ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆମକୁ ଏଠାରେ ମନୋହର ଓ ପବିତ୍ର କଥାମାନେ ଶୁଣା।
ସର୍ଵପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚରିତମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଅଵତାର କଥୋପେତମସ୍ମାଭିର୍ଭକ୍ତିତଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଆମେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପବିତ୍ର କାହାଣୀ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଅବତାର କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଣିଛୁ।
ଶିଵସ୍ଯ ଚରିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଭସ୍ମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଯୋସ୍ତଥା । ସେତିହାସଂ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତଂ ତଵ ମୁଖାମ୍ବୁଜାତ୍
ତୁମର କମଳମୁଖରୁ ଆମେ ଶିବଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଚରିତ୍ର, ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ମହିମା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଇତିହାସ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଛୁ।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମଃ ପାଵନାତ୍ପାଵନଂ ପରମ୍ । ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ନୄଣାମନାଯାସେନ ସର୍ଵଶଃ
ଏବେ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ସହଜରେ ଲାଭ ହେଉଥିବା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ମହାଭାଗ ଯେନ ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ । କଲାଵପି ଵରଂ ତ୍ଵତ୍ତୋ ନ ଵିଦ୍ଯଃ ସଂଶଯଚ୍ଛିଦମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏମିତି ତତ୍ତ୍ୱ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି; ଏହି କଳିଯୁଗରେ, ତୁମଠାରୁ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଯାହା ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରେ।
ସୂତ ଉଵାଚ। ସାଧୁ ପୃଷ୍ଟଂ ମହାଭାଗା ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା । ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ସାରଂ ତୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଶେଷତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ତୁମେ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ; ମୁଁ ଏବେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର ତୁମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି।
ତାଵଦ୍ଗର୍ଜନ୍ତି ତୀର୍ଥାନି ପୁରାଣାନି ଵ୍ରତାନି ଚ । ଯାଵନ୍ନ ଶ୍ରୂଯତେ ସମ୍ଯଗ୍ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ନରୈଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେବୀଭାଗବତ ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ପୁରାଣ ଓ ବ୍ରତମାନେ କେବଳ ଅର୍ଥହୀନ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ତାଵତ୍ପାପାଟଵୀ ନୄଣାଂ କ୍ଲେଶଦାଽଦଭ୍ରକଣ୍ଟକା । ଯାଵନ୍ନ ପରଶୁଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵୀଭାଗଵତାଭିଧଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବୀଭାଗବତ ନାମକ କୁହାଡ଼ି ମିଳିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖର କାଂଟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାପର ଜଙ୍ଗଲ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥାଏ।
ତାଵତ୍କ୍ଲେଶାଵହଂ ନୄଣାମୁପସର୍ଗମହାତମଃ । ଯାଵନ୍ନୈଵୋଦଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵୀଭାଗଵତୋଷ୍ଣଗୁଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବୀଭାଗବତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ରହିଯାଏ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ। ସୂତ ସୂତ ମହାଭାଗ ଵଦ ନୋ ଵଦତାଂଵର । କୀଦୃଶଂ ତତ୍ପୁରାଯଣଂ ହି ଵିଧିସ୍ତଚ୍ଛ୍ରଵଣେ ଚ କଃ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ସୂତ, ସୂତ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ କହ, ସେଇ ପାଠ କଣ ଏବଂ ତାହା ଶୁଣିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା କଣ?
କତିଭିର୍ଵାସରୈରେତଚ୍ଛ୍ରୋତଵ୍ଯଂ କିଂ ଚ ପୂଜନମ୍ । କୈର୍ମାନଵୈଃ ଶ୍ରୁତଂ ପୂର୍ଵଂ କାନ୍କାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୁଯୁଃ
କେତେ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଶୁଣିବା ଉଚିତ? କେଉଁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର? କେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ?
ସୂତ ଉଵାଚ। ଵିଷ୍ଣୋରଂଶୋ ମୁନିର୍ଜାତଃ ସତ୍ଯଵତ୍ଯାଂ ପରାଶରାତ୍ । ଵିଭଜ୍ଯ ଵେଦାଂଶ୍ଚତୁରଃ ଶିଷ୍ଯାନଧ୍ଯାପଯତ୍ପୁରା
ସୂତ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ଏକ ମୁନି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପରାଶରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ସେ ବେଦକୁ ଚାରି ଭାଗ କରି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପାଖରେ ପୂର୍ବେ ପଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଵ୍ରାତ୍ଯାନାଂ ଦ୍ଵିଜବନ୍ଧୂନାଂ ଵେଦେଷ୍ଵନଧିକାରିଣାମ୍ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଦୁର୍ମେଧସାଂ ନୄଣାଂ ଧର୍ମଜ୍ଞାନଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବାହ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବେଦ ପାଠରେ ଅଯୋଗ୍ୟ, ନାରୀମାନେ, ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ଓ ସାଧାରଣ ପୁରୁଷମାନେ—ସେମାନେ କିପରି ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ପାଇପାରିବେ?
ଵିଚାର୍ଯୈତତ୍ତୁ ମନସା ଭଗଵାନ୍ବାଦରାଯଣଃ । ପୁରାଣଂ ସଂହିତାଂ ଦଧ୍ଯୌ ତେଷାଂ ଧର୍ମଵିଧିତ୍ସଯା
ଏହି କଥା ମନରେ ଭାବି, ପୂଜ୍ୟ ବାଦରାୟଣ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ପୁରାଣ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶ ପୁରାଣାନି ସ କୃତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ମୁନିଃ । ମାମେଵାଧ୍ଯାପଯାମାସ ଭାରତାଖ୍ଯାନମେଵ ଚ
ସେ ଭଗବାନ ମୁନି ଅଠାରୋଟି ପୁରାଣ ରଚନା କରି, ମୋତେ ଏବଂ ଭାରତ ନାମକ ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ତତ୍ର ପୁରାଣଂ ଭୋଗମୋକ୍ଷଦମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ତୁ ଶ୍ରାଵଯାମାସ ଜନମେଜଯଭୂପତିମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଦେବୀଭାଗବତ ପୁରାଣକୁ, ସେ ନିଜେ ଜନମେଜୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଥିଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ଯସ୍ଯ ପିତା ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ୍ତକ୍ଷକାହିନା । ସଂଦଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯ ସଂଶୁଦ୍ଧ୍ଯୈ ରାଜ୍ଞା ଭାଗଵତଂ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପିତା ପୂର୍ବରୁ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ଦଂଶନ କରିଥିଲା। ସେହି ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ, ରାଜା ଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ।
ନଵଭିର୍ଦିଵସୈ: ଶ୍ରୀମଦ୍ଵେଦଵ୍ଯାସମୁଖାମ୍ବୁଜାତ୍ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମାତରଂ ଦେଵୀଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ
ନଉ ଦିନ ଧରି, ତିନି ଜଗତର ମାଆ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ମୁଖରୁ କଥା ଶୁଣିଥିଲେ।
ନଵାହ ଯଜ୍ଞେ ସମ୍ପୂର୍ଣେ ପରୀକ୍ଷିଦପି ଭୂପତିଃ । ଦିଵ୍ଯରୂପଧରୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ସାଲୋକ୍ଯଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦଗାତ୍
ନବାହ ୟଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ପିତୁର୍ଦିଵ୍ଯାଂ ଗତି ରାଜା ଵିଲୋକ୍ଯ ଜନମେଜଯଃ । ଵ୍ଯାସଂ ମୁନିଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପରାଂ ମୁଦମଵାପ ହ
ପିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗତି ଦେଖି, ରାଜା ଜନମେଜୟ ବ୍ୟାସ ମୁନିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶପୁରାଣାନାଂ ମଧ୍ଯେ ସର୍ଵୋତ୍ତମଂ ପରମ୍ । ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ନାମ ଧର୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷଦମ୍
ଅଠାରଟି ପୁରାଣ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି ଦେବୀଭାଗବତ, ଯାହା ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ସଦା ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ଭାଗଵତୀଂ କଥାମ୍ । ତେଷାଂ ସିଦ୍ଧିର୍ନ ଦୂରସ୍ଥା ତସ୍ମାତ୍ସେଵ୍ଯା ସଦା ନୃଭିଃ
ଯେମାନେ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବୀ ଭାଗବତୀ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି କେବେ ଦୂର ନୁହେଁ। ଏହିକାରଣରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ଏହାକୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦିନମର୍ଦ୍ଧଂ ତଦର୍ଧଂ ଵା ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣମେଵ ଵା । ଯେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ନରା ଭକ୍ତ୍ଯା ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଗତିଃ କ୍ଵଚିତ୍ ॥ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵଦାନେଷୁ ଯତ୍ଫଲମ୍ । ସକୃତ୍ପୁରାଣଶ୍ରଵଣାତ୍ତତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ
ଅଧା ଦିନ, ତାହାର ଅଧା, କିମ୍ବା କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କିମ୍ବା ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣ ଭିତରେ ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କେବେ ଦୁର୍ଗତି ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥ ଓ ଦାନର ଫଳ ଯେତେ ମିଳେ, ପୁରାଣ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ସେଉଁଠି ମିଳିଯାଏ।
କୃତା ଦୋ ବହଵୋ ଧର୍ମାଃ କଲୌ ଧର୍ମସ୍ତୁ କେଵଲମ୍ । ପୁରାଣଶ୍ରଵଣାଦନ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ନାପରୋ ନୃଣାମ୍
ପୂର୍ବରୁ ବହୁତ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହିଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଧର୍ମାଚାରଵିହୀନାନାଂ କଲାଵଲ୍ପାଯୁଷାଂ ନୃଣାମ୍ । ଵ୍ଯାସୋ ହିତାଯ ଵିଦଧେ ପୁରାଣାଖ୍ଯଂ ସୁଧାରସମ୍
ଯେମାନେ ଧର୍ମାଚରଣରେ ଅଭାବ ଓ କଳିରେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବ୍ୟାସଦେବ ଅମୃତ ସମାନ ପୁରାଣ ରଚନା କରିଛନ୍ତି।
ସୁଧାଂ ପିବନ୍ନେକ ଏଵ ନରଃ ସ୍ଯାଦଜରାମରଃ । ଦେଵ୍ଯାଃ କଥାମୃତଂ କୁର୍ଯାତ୍କୁଲମେଵାଜରାମରମ୍
ଅମୃତ ପିଇଲେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଅଜର ଓ ଅମର ହୁଏ, ଦେବୀଙ୍କ କଥାମୃତ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳ ଅଜର ଅମର ହୁଏ।
ମାସାନାଂ ନିଯମୋ ନାତ୍ର ଦିନାନାଂ ନିଯମୋଽପି ନ । ସଦା ସେଵ୍ଯଂ ସଦା ସେଵ୍ଯଂ ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ନରୈଃ
ଏଠାରେ କୌଣସି ମାସର ନିୟମ ନାହିଁ, ଦିନର ମଧ୍ୟ ନିୟମ ନାହିଁ। ଦେବୀଭାଗବତକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଶ୍ଵିନେ ମଧୁମାସେ ଵା ତପୋମାସେ ଶୁଚୌ ତଥା । ଚତୁର୍ଷୁ ନଵରାତ୍ରେଷୁ ଵିଶେଷାତ୍ଫଲଦାଯକମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ମାସ, ମଧୁ ମାସ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ତପୋମାସରେ, ବିଶେଷ କରି ଚାରିଟି ନବରାତ୍ରିରେ, ଏହା ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଫଳଦାୟକ।