ତୁରାଷାଡ଼ ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସଂଘର୍ଷର କଥା ଶୁଣି, ଶୁକ୍ର ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷରୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରେ ଯାଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦିଅ ନାହିଁ। ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ମୁଁ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି, ହେ ଚନ୍ଦ୍ର।" ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶୁଣି, ଶଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଭାବିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମର୍ଥନ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାରକାସୁର ସମୟର ଭଳି ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ହଂସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦ୍ରୁତ ତାହାଠାରେ ଆସିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାହାପରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଡାକି ନାଶ କରିଦେବି।" ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, ଭୃଗୁଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଇଚ୍ଛା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଏହା ସଙ୍ଗ ଦୋଷରୁ।" ତାପରେ ଭୃଗୁ ଔଷଧର ଦେବତାକୁ ନିଷେଧ କରି କହିଲେ, "ଆଜି ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ ଦିଅ, ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଆସିଛି।" ଏଭଳି ଭୃଗୁଙ୍କ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜତିମାନଙ୍କ ରାଜା ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଗର୍ଭବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଫେରାଇଲେ। ଗୁରୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ପୁନଃ ପାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ଏହାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଲୋକକୁ, ଶଙ୍କର କୈଳାସକୁ, ଓ ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦମୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ନେଇ ଖୁସି ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ତାରା ଏକ ଶୁଭ ଦିନ ଏବଂ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଏକ ସୁସଂସ୍କାରିତ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାର ଗୁଣ ତାରାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସମାନ ଥିଲା। ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତି ଆନନ୍ଦରେ ଜନ୍ମାଦି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଋଷିମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଏହି ପୁଅ ଜନ୍ମର କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ଚନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦୂତକୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କଠାରେ ପଠାଇଲେ। ଦୂତ କହିଲା, "ଏହି ତୁମର ପୁଅ ନୁହେଁ, ମୋର ଶୁକ୍ରରୁ ଜନ୍ମ; ତୁମେ କିପରି ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ?" ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ସେ ମୋର ପୁଅ, ମୋତେ ସମାନ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏହିପରେ ଆଉ ଏକ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏକଠା ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଭା ବସିଗଲା। ଏବେ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତି ଆଣିବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଦରେ ମସଗ୍ରସ୍ତ ଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆଟକାଇଲେ। ତିନି ତାରାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏହି ପୁଅ କାହାର? ସତ୍ୟ କହ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେଉ।" ତାରା ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ଏହା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ," ଏବଂ ଶୋଭାମୟୀ ଗୃହଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୋମ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ରଖିଲେ "ବୁଧ" ଏବଂ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସହିତ ଯେମିତି ଆସିଥିଲେ, ସେମିତି ଚାଲିଗଲେ। ଏଭଳି ଗୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ସୋମଙ୍କଠାରୁ ବୁଧଙ୍କ ଜନ୍ମ ଘଟଣା ବ୍ୟାସଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଥିବା ପ୍ରକାରେ ମୁଁ ଏଠି କହିଲି। ଏହା ପରେ ବୁଧଙ୍କ ପୁଅ ଇଳାଠାରୁ ପୁରୁରବା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହା ମୁଁ ଏଠି କହିବି। ବୁଧଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ରାଜା ଥିଲେ। ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମକ ଏକ ରାଜା, ସତ୍ୟବାନ ଓ ଆତ୍ମସଂୟମୀ, ସିନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। କିଛି ମନ୍ତ୍ରୀ ସହିତ, ସୁନ୍ଦର କଣ୍ଠା ଧାରଣ କରି, ଶିଙ୍ଗର ଧନୁଷ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବାଣ ନେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ହରିଣ, ଶଶକ, ବନଶୁକର, ଗଣ୍ଡବୃଷ, ଓ ବନ ଗାୟକୁ ମାରିଲେ। ସରଭ, ମହିଷ, ସାମ୍ବର ଓ ବନପକ୍ଷୀ ମାରି, ଯଜ୍ଞୀୟ ପଶୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାଜା ଯୁବକମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମେରୁ ପର୍ବତ ତଳେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ମନ୍ଦାର ଗଛ, ଅଶୋକ ଲତା, ବକୁଳ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା। ସେଠି ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ, ଚମ୍ପକ, କଠଳ, ଆମ୍ବ, ନୀପ ଓ ମଧୁକ ଗଛ ଛାୟା ଦେଉଥିଲେ, ମଧାବୀ ଲତାର ଛାତା ରହିଥିଲା। ସେଠି ଦାଡିମ୍ବ, ନଡ଼ିଆ, କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ ଥିଲା, ଚମ୍ପା, ମଲତୀ ଓ କୁନ୍ଦ ଫୁଲର ଲତା ରହିଥିଲା। ହଂସ, କୁଞ୍ଚ, କିଚକ ପକ୍ଷୀ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଧ୍ୱନିରେ ଅରଣ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସହଚରମାନେ ସହିତ ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଓ କୋଇଲି ର ଗୀତ ଦେଖିଲେ। ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରି ରାଜା ହଠାତ୍ ଜଣେ ଜନାଣୀ ହେଇଗଲେ, ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ମାଦିନୀ ହେଲା, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ସେ ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି କଣ ହେଲା?" ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ଲଜ୍ଜାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏହି ନାରୀ ଦେହରେ ଘରକୁ କିପରି ଫେରିବି? କିପରି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବି? କିଏ ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବେ ଭ୍ରମିତ କଲା?" ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ହେ ସୂତ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲା ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ! ଦେବସମ ରାଜା ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାରୀ ଦେହ ପାଇଲେ। ଏହାର କାରଣ କ'ଣ? ସେହି ମନୋହର ଅରଣ୍ୟରେ କଣ ଘଟିଲା? ସେ ରାଜା କଣ କଲେ? ସବୁ କଥା ଖୋଲାସା କର।" ସୂତ କହିଲେ: ଏକଦା ସନକାଦି ଋଷିମାନେ ପର୍ବତପତିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଦିଗନ୍ତକୁ ଅନ୍ଧକାର ମୁକ୍ତ କରିଦେଉଥିବା ପ୍ରଭାରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।