ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଇ କହିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ମୋର ଦୂତକୁ ପଠାଇବା ପରେ ସେ ଅହଂକାରୀ ସୋମ ତାଙ୍କ ଜଣେ ଭାର୍ୟାକୁ ଫେରାଇ ନଦେଇ, ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା ଘେରି ମୁଁ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।” ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଶକ୍ର ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ଚତୁର୍ ଦୂତକୁ ସୋମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୂତିୟା ପଠାଇଲେ। ସେ ଦୂତ ତ୍ୱରିତ ଚଳି ସୋମଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ରୋହିଣୀପତି ସୋମଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ, “ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତ ହୋଇ ଆସିଛି। ଯାହା କହିବାକୁ ଆସିଛି, ତାହା ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆପଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନୀତି ଜାଣନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରତ ଦୃଢ଼। ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଅତ୍ରି ମଧ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ଅପବାଦ ହେବା ଭଳି କିଛି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଜଣେ ନାରୀକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଦାୟିତ୍ୱ ରଖନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ବିବାଦ ହେବା ସମ୍ଭବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେପରି ଆପଣ ନିଜ ଭାର୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ଭାବନ୍ତୁ, ହେ ଅମୃତର ଧାମ। ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ୨୮ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସଂଗୀନୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ଏପରି ଅମୃତର ଧାମ ହୋଇ, ଆପଣ କିପରି ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ୟା ପ୍ରତି ଆକୂଳ ହେଲେ? ଏହି ମେନକା ଭଳି ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣ ସେମାନେ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ରମଣ କରନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ। ଯଦି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଅପକୀର୍ତ୍ତିକର କାମ କରିବେ, ତେବେ ମୂର୍ଖମାନେ ସେହି କଥା ଅନୁସରିବେ, ତାହାରେ ଧର୍ମ ଅବନତି ପାଇବ। ଏହିପରି ଅପବାଦ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିବା ଆଗରୁ, ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ।” ଦୂତଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୋମ କିଛି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଡାହା ହସି ସହ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାମୀ। ତୁମର ପୁରୋହିତ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଧର୍ମପରାୟଣ। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେବାରେ ବହୁତେ ପ୍ରବୀଣ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ବୟଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ କେତେ ଲୋକ ଆଗୁଆ ହୁଅନ୍ତି? ଲୋକେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ରଚିତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ମାନନ୍ତି। ଦେବେଶ, ଏଠାରେ ଜେଉଁ ନାରୀକୁ ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ, ତାଙ୍କ ସଂଗ କରାରେ କଣ ଦୋଷ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜର, ଦୁର୍ବଳ ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ। ନିଜ-ପର ଭେଦ ମୂର୍ଖମାନେ ମାତ୍ର ଭାବନ୍ତି। ତାରା ମୋତେ ଆସକ୍ତ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ରହିଛି, ଧର୍ମ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟ କେମିତି ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ? ଯେଉଁଠି ଅନୁରାଗ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେବ? ତାରା ମୋପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହେଲାବେଳେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବିନାହିଁ। ଏହି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ିବିନାହିଁ, ଦୂତ, ତୁମେ ଯାଅ ଏହି କଥା ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହ। ତୁମେ ଦେବେଶ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, କର।" ଦୂତ ସୋମଙ୍କ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗିଅ ନିବେଦନ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ତୁରାଷାଡ଼ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏ ସମୟରେ ଶୁକ୍ର ଏହି ବିବାଦ ଶୁଣି, ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷରୁ ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଭାର୍ୟାକୁ ଦିଅନି, ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।” ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏହି ଅପରାଧ ଶୁଣି, ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଗୁରୁବିରୋଧୀ ଭାବି ସହଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଏଭଳି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁପରି ତାରକାସୁରଙ୍କ ସମୟରେ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ହଂସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦ୍ରୁତ ଏଠାରେ ଆସି, ଦୁଃଖ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଡାକି ବିନାଶ କରିଦେବି।” ବ୍ରହ୍ମା ଭୃଗୁଙ୍କୁ ନିବାରଣ କରି କହିଲେ, “ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଭାବ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ସଙ୍ଗ ଦୋଷରୁ ଏହା ହେଲା କି?” ପରେ ଭୃଗୁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, “ଆଜି ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆସିଛି।” ଭୃଗୁଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜରାଜ ସୋମ ଗୁରୁଙ୍କ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଗର୍ଭିଣୀ ଭାର୍ୟାକୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଫେରାଇ, ବୃହସ୍ପତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ଶଙ୍କର କୈଳାସକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ଭାର୍ୟାକୁ ପୁନଃ ପାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାରା ଏକ ଶୁଭ ତିଥିରେ ଏବଂ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାର ଗୁଣ ତାଙ୍କ ପତି ସମାନ ଥିଲା। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି ଭଳି ଶିକ୍ଷକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ କ୍ରିୟା କଲେ। ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଦ୍ୱାରା ମୁନିମାନେ ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦୂତକୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପଠାଇ କହିଲେ, “ଏହି ତୁମର ପୁଅ ନୁହେଁ, ମୋର ଶୁକ୍ର ରୂପରୁ ଜନ୍ମିଛି। ତୁମେ କିପରି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନାମକରଣ କଲେ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, “ସେ ମୋର ପୁଅ, ମୋ ସମାନ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହି ନେଇ ପୁନି ଦ୍ୱନ୍ଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଭା ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତି ଚାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମଗ୍ନ ଲୋକମାନେ ଆଗରୁ ତାଙ୍କୁ ନିବାରଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବେ ତାରାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଶୁଭେ, ଏହି ପୁଅ କାହାର? ସତ୍ୟ କହ, ଏହି ବିବାଦ ଶେଷ ହେଉ।