ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଜନାନା ତାରାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୃଢ଼ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମୂର୍ଖ, ଯେଉଁଠାକୁ ଚାହଁ, ସେଠାକୁ ଯା। ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ କରିବ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ଜନାନାକୁ ମୁଁ ଦେବିନି। ତୁମର ଅଭିଚ୍ଛାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶାପ ମୋତେ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ମୋର ପ୍ରିୟାକୁ ମୁଁ ଦେବିନି, ଗୁରୁଦେବ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଚାହଁ, କର।” ଏପରି କଠୋର ଉତ୍ତର ସୁଣି ବୃହସ୍ପତି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଦହିଯିବା ପରି ହେଲା ଓ ସେ ସିଘ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ। ସତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ମାନର ସହିତ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ମଧୁପାର୍କ ଦେଇ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ସମ୍ମାନର ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଭଗବନ୍, କ’ଣ ଆପଣ ଏପରି ଦୁଃଖିତ? କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଲା? ଆପଣ ମୋର ଅଧ୍ୟାପକ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ଓ ଲୋକପାଳ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗୀ। କ’ଣ ଆପଣଙ୍କ ଚିନ୍ତା?” ବୃହସ୍ପତି ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ମୋର ଜନାନା ତାରା, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ସୁନ୍ଦର, ସେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ର ହରଣ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଅନୁରୋଧ କଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, ଦେବତାମନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଧର୍ମଜ୍ଞ ବୃହସ୍ପତି, ଆପଣ ଶୋକ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ସେବକ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ଜନାନାକୁ ଫେରାଇ ଦେବି। ଯଦି ମୁଁ ଦୂତ ପଠାଇ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ନଦେଲେ, ମୁଁ ଦେବସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।” ଏପରି ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ କୁଶଳ ଦୂତକୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଦୂତ ଶୀଘ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଇ, ରୋହିଣୀପତି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାଭାଗ! ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ଦୂତ। ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିଜ ଉକ୍ତି। ଆପଣ ଧର୍ମପରାୟଣ, ନୀତିଜ୍ଞ ଓ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ। ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଅତ୍ରି ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ। ଏପରି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଜନାନାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଏହି କାରଣରୁ ବିରୋଧ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ। ନିଜ ଜନାନାକୁ ଯେମିତି ରକ୍ଷା କରିବେ, ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତେମିତି କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ଭାବନ୍ତୁ, ଓ ଅମୃତର ଧାମ। ଆପଣଙ୍କ ଦକ୍ଷପୁତ୍ରୀ ୨୮ ଜନାନା ଅଛନ୍ତି। ଏମିତି ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀ ମେନକା ଆଦି ଦେବଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ, ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ। ଯଦି ମହାନ ଲୋକେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୂଢ଼ ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଧର୍ମ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ। ଏହି କାରଣରୁ ଆଜି ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ।” ଦୂତଙ୍କ ଉକ୍ତି ସୁଣି ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅଳ୍ପ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ ଓ ବାକ୍ରହାସ୍ୟ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମର ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ନୀତିବାନ୍। ଅନେକ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ କମ୍। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତେ ମାନନ୍ତି, ତେବେ ଯେଉଁ ଜନାନାକୁ ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ, ତାହାରେ ଭୋଗ କରିବାରେ କଣ ଦୋଷ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜ, ଦୁର୍ବଳ ପାଇଁ କିଛି ନୁହେଁ। ନିଜ ଓ ପରର ଭେଦ ମୂଢ଼ମତିଙ୍କ ଭ୍ରମ। ତାରା ମୋତେ ଆସକ୍ତ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁକୁ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ତ୍ୟାଗ କିପରି? ଯେଉଁଠାରେ ଅନାସକ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କିପରି? ତାରା ମୋତେ ଭଲପାଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବିନି। ଯା, ଦୂତ, ଏହି କଥା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହ। ତୁମେ ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ଅଧିପତି, ଯେଉଁ ଚାହଁ, କର।” ଦୂତ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଫେରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ତୁରାଷାଡ଼ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗୁଆ ହେଲେ। ଏହି ବିରୋଧର ଖବର ଶୁଣି ଶୁକ୍ର, ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତାରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି, ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ।” ଶିବ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଭାବି ସମର୍ଥନ କଲେ। ଏହିପରି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାରକାସୁର ଯୁଦ୍ଧ ପରି ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ହଂସ ଚଢ଼ି ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଗଲେ ଓ ଦୁଃଖ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନାକୁ ଛାଡ଼; ନହେଲେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଣି ସଂହାର କରିବି।” ବ୍ରହ୍ମା ଭୃଗୁଙ୍କୁ ନିୟମ କଲେ, “ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଏହା ସଙ୍ଗଦୋଷରୁ ହେଉଛି।” ତେବେ ଭୃଗୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନାକୁ ଆଜି ଛାଡ଼; ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରେରିତ।” ସୂତ କହିଲେ, ଭୃଗୁଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଚନ୍ଦ୍ର ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶୁଭ ଓ ଗର୍ଭବତୀ ତାରାକୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ।