ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି କ୍ରୋଧ ଓ ବିୟୋଗରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏହି କର୍ମ କେମିତି କଲ? ଧର୍ମରେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିନ୍ଦିତ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଜନୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲି, ତାକୁ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ନେଇଗଲ?” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଗୁରୁ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଦେବତା। ତେବେ, ମୂଢ଼, କେମିତି ତୁମେ ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲ, କିମ୍ବା ସେ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲ?” ଏହା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି ଅଧିକ କଠୋରତାରେ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ସୁନା ଚୋର, ମଦ୍ୟପାନୀ, ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଭୋଗ କରୁଥିବା—ଏହେଁ ଚାରିଜଣ ମହାପାପୀ, ଏମାନେ ସହିତ ମିଶିବା ପଞ୍ଚମ ପାପୀ। ତୁମେ ଏକ ମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ, ଅଧର୍ମ ଓ ନିନ୍ଦିତ କର୍ମ କରିଛ। ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହିବାକୁ ତୁମେ ଅଯୋଗ୍ୟ, ଯଦି ଏହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଭୋଗ କରିଛ। ଏହି କଳାନୟନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ମୁଁ ତାକୁ ମୋ ଘରକୁ ନେବି; ନହେଲେ, ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମକୁ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଚୋର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଦେବି।” ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ରୋହିଣୀନାଥ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଓ ବିୟୋଗରେ ବିହ୍ୱଳ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଦୁର୍ଲଭ, ପୂଜ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟଥା କରିଲେ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ତୁମ ଘରକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଯିବେ; ସେ ଏଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ଏଯାଁ ତୁମେ କ’ଣ କ୍ଷତି ଦେଖୁଛ? ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠାରେ ରହିଛନ୍ତି, କିଛିଦିନ ପରେ ଚାହିଲେ ଫେରିଯିବେ। ତୁମେ ଏହି ଧର୍ମ ନୀତି ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲ—ସ୍ତ୍ରୀ ଘୁରିବାରେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏନି।” ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭାସି, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। କିଛିଦିନ ଘରେ ରହି, ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ଔଷଧୀନାଥଙ୍କ ଘରକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବାରଣ କଲେ; ଚନ୍ଦ୍ର ବାହାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହାଦେଖି ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଶିଷ୍ୟ ହୋଇ, ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ମୋ ମାତାଙ୍କୁ ଦଳି ନେଇଯାଇଛ; ଏହି ଅଧର୍ମକୁ ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ଶାସନ କରିବି।” ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ, ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ମୂଢ଼, ଦୁଷ୍ଟ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନତମ, ଘରଭିତରେ କାହିଁକି ରହିଛ? ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଇଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବି; ଦେଉନାହିଁ ହେଲେ, ତୁମକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବି।” ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତିଙ୍କ ଏହି କଠିନ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜନାଥ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଘରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଗଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ହସି କହିଲେ, “ଏତେ କଥା କାହିଁକି କହୁଛ? ସେ କଳାନୟନୀ ସୁନ୍ଦରୀ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ତୁମ ପରି ଅପସରା ଓ କୁରୂପା ସ୍ତ୍ରୀ ନେଇଯାଅ, ଏଭଳି ସୁନ୍ଦରୀ ତୁମ ଭିକ୍ଷୁକ ଘର ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଆନନ୍ଦ ସମାନ ସ୍ନେହିତା ସହିତ ହୁଏ; ତୁମେ କାମଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍ପତ୍ତି ବୁଝିନାହଁ, ମୂଢ଼। ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା, ସେଠାକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ ଦେବିନି। ଯାହା ଚାହଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବିନି। ତୁମ ଶାପ ମୋତେ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ; ମୁଁ ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେବିନି, ଗୁରୁ, ଯାହା ଚାହଁ କର।” ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭାସି, ତୁରନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦରରେ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଭଗବନ, କ’ଣ ଦୁଃଖ ଆପଣଙ୍କୁ ବ୍ୟାକୁଳ କରିଛି? ଆପଣଙ୍କୁ କିଏ ଅପମାନ କଲେ? ଏହି ସମସ୍ତ ସେନା, ଲୋକପାଳମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କ ସହାୟ; ଆପଣଙ୍କ ଚିନ୍ତା କ’ଣ? କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି କହିଲେ, “ମୋ ପତ୍ନୀ ତାରାକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ତାକୁ ଫେରାଇ ଦେଉନାହିଁ। ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, ଦେବେଶ? ଆପଣ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଶତକ୍ରତୁ।” ତାହାରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଧର୍ମଜ୍ଞ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ। ଆପଣଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଫେରାଇ ଦେବି। ଯଦି ମୋ ଦୂତକୁ ପଠାଇବା ପରେ ସେ ଅହଙ୍କାରୀ ତାକୁ ଫେରାଇ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ଦେବସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।” ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଦୂତ ପଠାଇଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ କହିଲେ, “ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତ। ଯାହା ଶତକ୍ରତୁ କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣ। ତୁମେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ନୀତି ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ପିତା ଅତ୍ରି ଧର୍ମିକ; ତେଣୁ ନିନ୍ଦିତ କର୍ମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ଏହିଥିରେ ବିରୋଧ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ। ଯେପରି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ; ସମସ୍ତକୁ ନିଜ ପରି ଭାବିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ୨୮ ଝିଅଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇଛ; ତେବେ ତୁମେ କିପରି ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମେନକା ଭଳି ଅନେକ ଅପ୍ସରା ତୁମ ସହ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କର, ଗୁରୁପତ୍ନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଯଦି ମହାନ୍ତମାନେ ଅପରାଧ କରିବେ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ, ତେବେ ଧର୍ମ ନଶ୍ୱର ହେବ।