ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର କଠିନ ପଥ ଅନୁଷ୍ଠାନ କେମିତି କରିବି, ଏହି ଭାବନାରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଶରୀରବତୀ ଘୃତାଚୀ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରା ରୂପେ ଆକାଶରେ ଉଭୟ ନିକଟରେ ଦେଖାଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଶରୀର ତୁରନ୍ତ କାମଦେବଙ୍କ ପଞ୍ଚଶରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲା, ଯଦିଓ ସେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ଏହି ବିପଦରେ ଏବେ କଣ କରିବି, ଏହି ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ମନରେ ଆସିଲା। ତେଣୁ ଭାବିଲେ, ଧର୍ମର ସମ୍ନିଧାନରେ ଏପରି ଅତିଦୁର୍ଜୟ କାମବାସନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯଦି ଏହି ମୋହିନୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି, ଯିଏ ମୋତେ ମୋହିତ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ତେବେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ମୋତେ ଦେଖି ହସିବେ, କାରଣ ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଛି। "ଏହି ମହାତପସ୍ବୀ ଏକ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ଦେଖି କିପରି ଅଶକ୍ତ ହେଲେ?" ଏହିପରି ଅପବାଦ ହେବ, ଯଦିଓ ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ। ତେବେ ଭାବିଲେ, "ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ ଶୁଖ ଦେଇଥାଏ, ପୁଅ ଦେଇଥାଏ, ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।" କିନ୍ତୁ, ଏହି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସହ କିଛି ହେବ ନାହିଁ; କାରଣ ମୁଁ ଏହି କଥା ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଛି, କିପରି ରାଜା ପୁରୁରବା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ ଦାସ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠିରେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ: "ଏହି ପୁରୁରବା କିଏ? ଉର୍ବଶୀ କିଏ? ସେଉଁଠି କଣ ଦୁଃଖ ଘଟିଥିଲା?" "ହେ ଲୋମହର୍ଷଣପୁତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କୁହ, ଆମେ ତୁମ ମୁଖରୁ ଏହି ଅମୃତମୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" "ତୁମର ଉପଦେଶ ଅମୃତ ଭଳି, ଆମେ କେବେ ବି ତାହାରେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବୁ ନକରୁ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତରେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବୁ ନକରନ୍ତି।" ସୂତଜୀ କହିଲେ: "ହେ ମୁନିମାନେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ମହାନ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କଠାରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ସେପରି କହିବି।" ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାରା, ଯିଏ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଯୌବନ ଓ କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କ ଶ୍ୱଳାୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଯୌବନ ଓ ଶୋଭାରେ ଧନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନେ ଅତିବ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏବଂ ତାରା ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋହିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଉଁଠି ରହି, ପ୍ରେମ ଓ କାମନାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଅନେକ ଦିନ ଏକାଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରି ରହିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ବୃହସ୍ପତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟକୁ ତାରାକୁ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋହିତ ହୋଇଁଥିବାରୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ଶିଷ୍ୟ ବାରମ୍ବାର ଫେରି ଆସିଲେ ବି, ବୃହସ୍ପତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବୃହସ୍ପତି, କ୍ରୋଧ ଓ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ଭର୍ପୂର, ହସୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏହି କିପରି କୁକର୍ମ କଲା? ମୁଁ ତୁମର ଗୁରୁ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ତେବେ କିପରି ତୁମେ ତୁମର ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲା? ଏହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ। ଗୁରୁପତ୍ନୀର ଅପହରଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାପ; ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ରହିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ଏହି କଳାନେତ୍ରୀ ମହିଳାକୁ ମୋତେ ଦେଅ, ନାହିଁଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଚୋର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଦେବି।" ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର; ତେଣୁ ସେମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ତାରା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠାରେ ରହିଛନ୍ତି, ସେ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା କରିବେ ତୁମ ଘରକୁ ଫେରିଯିବେ। ସେ ଏଠାରେ କିଛି ଦିନ ରହିବେ, ପଛରେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ତେପରି ଫେରିଯିବେ। ତୁମେ ନିଜେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲ, ଯେ ନାରୀ ଚଳିଯିବାରେ ଦୌଷ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଜ୍ଞ କରିବାରେ।" ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ତୃତୀୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଔଷଧିପତିଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ବାହାରକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ବୃହସ୍ପତି ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ତେଣୁ କ୍ରୋଧରେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ଦେଖାଇ କହିଲେ, "ଏହି ମୋ ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଚୋରି କରିଛି, ଯିଏ ମୋର ମାତା, ଏହି ଅଧର୍ମୀକୁ ମୁଁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବି। ତୁମେ ଘର ଭିତରେ କାହିଁକି ରହିଛ, ମୂର୍ଖ, ଦୁଷ୍ଟ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ?" "ମୋ ପ୍ରିୟା ମହିଳାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଅ, ନାହିଁଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇ ଭସ୍ମ କରିଦେବି।" ଏପରି କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଭୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଘର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ଏତେ କାହିଁକି କହୁଛ? ଏହି କଳାନେତ୍ରୀ ସୁନ୍ଦରୀ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହଁ। ତୁମେ ତୁମ ମତିର ଅନୁସାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀକୁ ନିଅ, ଏପରି ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଭିକ୍ଷୁକ ଘରକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।" "ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏକ ସମାନ ପ୍ରେମିକ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ତୁମେ ଏହି କାମଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ ବୁଝୁନାହଁ।" ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଓ ଗୁହ୍ୟ କଥା ମୁନିମାନେ ଶ୍ରବଣ କଲେ।