ଏହି ସମୟରେ ବେଦମାନେ ମହାମାୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ କହିଲେ: “ଓ ମହାମାୟେ, ଓ ଶୁଭା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ଗୁଣରହିତ ତଥା ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁଙ୍କର ଶାସିକା, ମାତୃରୂପେ ଥିବା ଆପଣ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭୂମି, ଏବଂ ଚେତନାଧାରୀଙ୍କର ପ୍ରାଣ; ଆପଣ ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୀ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଜ୍ଞାନ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ମୃତିର ମୂଳ। ଆପଣ ଉଦ୍ଗୀଥର ଅର୍ଧାକ୍ଷର, ଗାୟତ୍ରୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଆପଣ ବିଜୟ, ସଫଳତା, ଧାରକ, ଲଜ୍ଜା, କୀର୍ତ୍ତି, ଆକାଂକ୍ଷା ଏବଂ କରୁଣାର ଅବତାର। ଓ ମା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ତିନି ଲୋକର ବ୍ୟବସ୍ଥାପନାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କରୁଣାର ସାରସ୍ୱତୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମାତା, ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ଶୁଭା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶବ୍ଦବୀଜର ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଭୟନାଶିନୀ। ବ୍ରହ୍ମା, ହର, ଶୌରି, ସହସ୍ରନେତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଣୀର ନାଥ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ—ଏହା ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେମାନେ ପ୍ରମୁଖ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା। ଓ ମା, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ କରାନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି ଆପଣ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ; ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ସାମ୍ସାରିକ ବନ୍ଧନ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କିଏ ଆପଣଙ୍କର ରୂପକୁ ଜାଣିପାରିବ? କିଏ ଆପଣଙ୍କର ଅନେକ ନାମ ଗଣନା କରିପାରିବ? ଯଦି କେହି ଏକ ଅନ୍ଶ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ କିପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ମନରେ ମାପିପାରିବ? ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର ଅସୀମ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନଥିବା ବେଳେ, ଆପଣ ଏକାଇ ଜଗତର ମାତା। ଆପଣ ଏକା ଥିଲେ କିପରି ସମସ୍ତ ମାୟାମୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଲେ? ଏହାର ପ୍ରମାଣ ବେଦମାନେ ଦେଉଛନ୍ତି। ଆପଣ ନିଜେ ଅକାମ, ତଥାପି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ; ଆପଣଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ, ଆମେ ଚିନ୍ତିତ ନୁହଁ। ଆପଣଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ଶକ୍ତି ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଓ ମା, ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଖସିଯିବା ଆପଣ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ କି? କିମ୍ବା ଜାଣି ବି, ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି? କିମ୍ବା ଏହି ଅପଶକୁନ ହରିଙ୍କୁ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି? ଏହି ଦେବସଭା ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କର ଅନାସକ୍ତି ଏତେ କଠୋର କାହିଁକି? ହରିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନାଶ ଆମ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା। ଓ ମା, ଆପଣ ଜନ୍ମର ଡୋର କାଟିବାରେ ଦକ୍ଷ, ତଥାପି ଏହା ମହାଦୁଃଖର କାରଣ। ଓ ଦେବୀ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କୌଣସି ପାପ ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧର ଅତି ଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି? ଓ ମା, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଲୀଳାର ଭିତରେ ଆମେ କିଛି ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ଜିତିବା, କିମ୍ବା ଶୁଭ ଭୂମିରେ ତୀର୍ଥ—ଏହାର କଣ ଉପକାର, ଯେଉଁମାନେ ଭବାନୀଙ୍କର କୠପାରେ ତପସ୍ୟା କରି ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ? ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନାହିଁ—ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ କି, କିମ୍ବା ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ହୀନ ଦେଖିବାରେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ଆପଣଙ୍କୁ ମିଳୁଛି? ଓ ସାଗର କନ୍ୟେ, ଆପଣ କାହିଁକି କ୍ରୋଧିତ? ଏବଂ ସେ ମୂଳ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଏବେ ଅନାଥ, କାହିଁକି ଏମିତି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି? ନିଜ ଅଂଶର ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ। ଏହି ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ଓ ଦେବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଦୁଃଖସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତୁ। ମା, ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ ହରିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କେଉଁଠି ଗଲା। ଆଜି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଯେପରି ଅମୃତ ଜୀବନ ଓ କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ଦେଉଛି, ସେପରି ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଜଗତକୁ ଜୀବନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ବେଦମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ସାମଗମାନେ ଯାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ଗୁଣାତୀତ, ମହାମାୟା, ପରାଶକ୍ତି ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏବେ ଆକାଶରୁ ଦେହବିହୀନ ଧ୍ୱନି ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ଦେବମାନେକୁ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା: “ଦେବମାନେ, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଅମରମାନେ ସ୍ଥିର ରୁହନ୍ତୁ। ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଚାହିଁଥିଲେ, ତେପରି ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛ; ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ। ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଏହି ସ୍ତୁତି ଭକ୍ତିସହିତ ସଦା ଗାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ। ଯେଉଁଠି ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ତିନିଥର ସ୍ରବଣ କରିବ, ସେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ ଓ ସୁଖୀ ହେବ; ବେଦରେ ଏହି ଘୋଷିତ, ଏହା ବେଦ ସମାନ। ଏବେ ଶୁଣ, କାହିଁକି ହରିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଖସିଲା; କାରଣ ବିନା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିବା ସାଗରକନ୍ୟା ଶ୍ରୀମୁଖକୁ ଦେଖି ହସିଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବିଲେ: ‘ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖି କାହିଁକି ହସିଲେ? କିପାଇଁ ମୋ ମୁଖକୁ କୁବିକୃତ ଭାବେ ଦେଖିଲେ?’ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ଆଜି କାରଣ ବିନା ହସି କିପରି ଆସିଲା? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନେଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ସହଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।’ ଏପରି ଭାବି, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାମସିକ ଶକ୍ତି ସେ ଖ୍ଷଣରେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହା ଦେବମାନେଙ୍କର କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ସମୟର ଯୋଗେ ହେଲା। ତାମସିକ ଶକ୍ତିରେ ଅଧିକୃତ ହୋଇ, ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ଦୀରେ-ଦୀରେ କହିଲେ: ‘ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଖସିଯାଉ!’ ନାରୀସ୍ୱଭାବ ଏବଂ ତାତ୍କାଳିକ ଅବସ୍ଥାରେ, ଚିନ୍ତା ବିନା ଏହି ଶାପ ଦେଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ହରାଇଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, ସହଭାର୍ଯ୍ୟାର ଦୁଃଖ ବିଧବା ହେବାଠାରୁ ବଡ଼।