ସତ୍ରାଜିତ୍ ତାଙ୍କର ଅତିମୂଲ୍ୟ ମଣିଟିଏ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରସେନ ଏହି ଦ୍ୟୁତିମାନ ମଣି ପାଇଁ ଖୁସିରେ ଖେଳୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରସେନ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି ସତ୍ରାଜିତ୍ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ—"ମୁଁ ଜାଣେନି କିଏ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ମାରିଲେ, ଏହି ମଣି ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ।" ସହରରେ ଏକ ଗପ ଚାଲିଗଲା—"ଏହି ମଣିର ଲୋଭରେ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିଛନ୍ତି।" ଏହି ଅଭିଯୋଗ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼ିଲା। ନିଜ ମାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ସେ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ସହିତ ନିଜେ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ଏକ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ରକ୍ତର ଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି, ସିଂହର ଖୋଜରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ—ଗୁହା ଦ୍ୱାରରେ ସିଂହ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଛି। ସେ ସହରବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରୁହ, ମୁଁ ଏହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ମଣିକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି।" ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ "ଯଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ଗୁହା ଦ୍ୱାରେ ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠାରେ ଜାମ୍ବବାନ୍କ ଘର ଥିଲା। ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ପୁଅ ମଣିଟିଏ ଧରିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏହି ମଣି ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦାୟିକା ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଆବାଜ ଶୁଣି ଜାମ୍ବବାନ୍ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି ଏକୋଇଶି ଦିନ ଦିଘଳା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ସହରବାସୀ ଗୁହା ଦ୍ୱାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଫେରିବା ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବାର ଦିନ ପରେ ଭୟରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରି ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସବୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ ଏବଂ ସତ୍ରାଜିତ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାସୁଦେବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଅତିବ୍ୟକୁଳ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ମନରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ—କିପରି ନିଜ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ କିଛି ପାଇପାରିବି? ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରୁ ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ ଆସିଲେ। ବାସୁଦେବ ଉଠି ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନାରଦ ତାଙ୍କର କୁଶଳକୁ ଜାଣିବା ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ?" ବାସୁଦେବ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ସେ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ନେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ କୃଷ୍ଣ ଗୁହାଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଦିନ ଦିନ ହେଉଛି, ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରି ଆସିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ବିକଳ। ହେ ମୁନି, କୃପାକରି କହ, କିପରି ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଫେରାଇପାରିବି?" ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ବାସୁଦେବ, ତୁମେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ତାଙ୍କର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇପାରିବ।" ବାସୁଦେବ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଦେବୀ କିଏ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କଣ? ଏବଂ କିପରି ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଯାଏ?" ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ବାସୁଦେବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ, ଶୁଣ। ଦେବୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ମହିମା କେ ଏକାଥରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ସେ ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ ଓ ସତ୍ତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ସଦା ଶୁଭା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିତ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏହି ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସଂସାରକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୟାଦୃଷ୍ଟିରେ ସଂହାର କରନ୍ତି। ସେ ମୋକ୍ଷ ଓ ବନ୍ଧନର କାରଣ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନବରାତ୍ର ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଜଗଦ୍ମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏବଂ ନଉ ଦିନ ଦେବୀ ଭାଗବତ ଶୁଣିଲେ, ମାତ୍ର ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇଯିବ। ଯେଉଁମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଇଥାନ୍ତି।" ନାରଦଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ ବାସୁଦେବ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଆଦରପୂର୍ବକ କହିଲେ, "ତୁମର କଥା ଶୁଣି ମୋ ଜୀବନର ଘଟଣା ମୋତେ ମନେ ପଡ଼ିଲା। ଏବେ ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କ ମହିମାର ଆରମ୍ଭ କଥା କହୁଛି।" "ପୂର୍ବେ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ କମ୍ସ ଜାଣିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦେବକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ହେବ। ଭୟରେ ସେ ମୋତେ ଓ ଦେବକୀଙ୍କୁ କାରାଗାରରେ ରଖିଲେ। ମୁଁ ଓ ଦେବକୀ କାରାଗାରରେ ବସୁଥିଲୁ, କମ୍ସ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅକୁ ମାରୁଥିଲେ। ଛଅ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହାରେ ଦେବକୀ ଦୁଃଖରେ ଦିନ ରାତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ।" "ତାପରେ ମୁଁ ଋଷି ଗର୍ଗଙ୍କୁ ଡାକି ନମସ୍କାର କଲି, ଏବଂ ଦେବକୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଉପାୟ ପଚାରିଲି। ତାଙ୍କ ଦୟା ଦେଖି ଗର୍ଗ କହିଲେ, 'ହେ ବାସୁଦେବ, ତୁମେ ଶୁଣ। ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଦୁର୍ଗା ପୂଜାରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।'" "ଏପରି କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଓ ଦେବକୀ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲୁ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡ଼ି କହିଲି, 'ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଦୟା କରନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ।