କିଛି ସମୟ ପରେ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ସ୍ଵଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଦାନସ୍ୱରୂପ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଇଥିଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଏହି ମଣିଟି ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି, ସହରବାସୀମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ସୁଧର୍ମା ସଭାରେ ବସିଥିଲେ, ଯାଇ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସୁଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ହସି ସଭାରେ କହିଲେ, “ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଏହା ସତ୍ରାଜିତ, ଯିଏ ଭାସ୍ୱାନ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।” ଏପରେ, ସତ୍ରାଜିତ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦେବୋଚିତ୍ତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଯେଉଁଠି ଏହି ମଣି ଥାଏ, ସେଠାରେ ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଘଟନାର କେହି ଭୟ ନାହିଁ; ଏହି ମଣି ପ୍ରତିଦିନ ଅଷ୍ଟ ଭାରୀ ସୁନା ଉତ୍ପାଦନ କରେ। ଏକ ଦିନ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଭାଇ ପ୍ରସେନା ଏହି ମଣିଟି ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ସିନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଶିକାର କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରସେନା ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମଣିଟି ନେଇନେଲା। ପରେ, ଭଲୁଆଙ୍କ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନ୍, ସିଂହକୁ ଗୁହାର ମୁହଁରେ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଇଲେ। ସେ ଏହି ମଣି ନିଜ ପୁଅକୁ ଖେଳିବାକୁ ଦେଇଦେଲେ, ଛୁଆ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣି ନେଇ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ପ୍ରସେନା ଘରକୁ ଫେରିନଥିବାରୁ, ସତ୍ରାଜିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ—“କିଏ ମଣିର ଲୋଭରେ ପ୍ରସେନାକୁ ମାରିଦେଲା, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ।” ଏହି ଘଟଣା ସହରରେ ଗୋସାଇଁ ହେଲା: “ନିଶ୍ଚୟ କୃଷ୍ଣ ମଣି ପାଇଁ ପ୍ରସେନାକୁ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି।” କୃଷ୍ଣ ଏହି ଅପବାଦ ଶୁଣି, ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅପବିତ୍ର ହେଉଥିବାରୁ, ଏହି ଅପବାଦ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ସହ ତାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ରକ୍ତର ଚିହ୍ନ ଅନୁସରି, ସିଂହକୁ ଖୋଜିଲେ। ଗୁହା ମୁହଁରେ, ସିଂହ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ସହରବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଏହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚୋରଙ୍କୁ ଠାରୁ ମଣି ଆଣିବି।” ସହରବାସୀମାନେ “ଯଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି ରହିଗଲେ, କୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ଗୁହା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ଭଲୁଆର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ମଣି ଧରି ଖେଳୁଥିବାକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଏହା ନେବାକୁ ଚାହିଲେ। ଦାୟିକା ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବାନ୍ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ନିଜ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଦିନ ରାତି ନିରନ୍ତର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଏଭଳି, ଏକୋଇଶି ଦିନ ଧରି ଦୁଇଝଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ସହରବାସୀମାନେ ଗୁହା ମୁହଁରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ଫେରିବେ ବୋଲି ଆଶା କରୁଥିଲେ। ବାର ଦିନ ପରେ, ଭୟରେ ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ଆରମ୍ଭରୁ କହିଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡି, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାସୁଦେବ, ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଭାବିଲେ, କିପରି ନିଜ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ ମିଳିପାରିବ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ନାରଦ ଆସିଲେ। ବାସୁଦେବ ଉଠି, ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ନାରଦ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଖବର ନେଇ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କ’ଣ ଭାବୁଛ? ମୋତେ କହ।” ବାସୁଦେବ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ସହରବାସୀଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରସେନାଙ୍କ ଖୋଜରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖିଲେ। ଗୁହା ମୁହଁରେ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ସହରବାସୀ ବାହାରେ ରହି, ସେ ନିଜେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବହୁ ଦିନ ହେଲା, ମୋ ପୁଅ ଫେରିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଦୁଃଖିତ; ହେ ମୁନି, କେମିତି ମୋ ପୁଅକୁ ଫେରାଇପାରିବି, କୃପାକରି କହ।” ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ୟାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯଦି ତୁମ ପୁଅକୁ ଫେରାଇବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ତାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସତ୍ୟସନ୍ଦ ଲାଭ କରିପାରିବ।” ବାସୁଦେବ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦେବୀ କିଏ? ତାଙ୍କର କି ସ୍ୱରୂପ? କିପରି ତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ? ଦୟାକରି ମୋତେ କହ।” ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ବାସୁଦେବ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ମହିମାକୁ କିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ସେ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପା, ଶାଶ୍ୱତା, ଆନନ୍ଦମୟୀ; ସେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଚରାଚର ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ମଧୁ କୈଟଭ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରୁଦ୍ର ସଂହାର କରନ୍ତି। ସେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ମୁକ୍ତି ଦାତ୍ରୀ, ପରାବିଦ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନବରାତ୍ରି ବ୍ରତ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପୁରାତନ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ପୁଅ ପାଇପାରିବ। ଯେଉଁମାନେ ଏହା ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୂର ନୁହଁନ୍ତି।” ନାରଦଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବାସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଘଟଣାମାନେ ମୋ ମନେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବୀଙ୍କ ମହିମାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି, ଦୟାକରି ଶୁଣ।