ସୁଦର୍ଶନ ଏକ ରାତିରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଲେ—ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମାତା, ଅପ୍ରକଟ ରୂପେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦାନ କରନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ ଶୃଙ୍ଗବେରପୁରର ନିଷାଦମୁଖ୍ୟ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଆସି ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ଥିବା ରଥ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏହି ରଥଟି ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏଉଁଠିଥିଲା, ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତାକା ଲଗାଇଥିଲେ; ନିଷାଦମୁଖ୍ୟ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ରାଜପୁତ୍ର ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ଏହି ମହାମୂଲ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ। ସୁଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରେ ଏହି ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଶମ୍ବରାଙ୍କୁ ବନଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନିଷାଦମୁଖ୍ୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସି, ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପରେ, ତାପସମାନେ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଆଲୋଚନା କଲେ—"ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାଜ୍ୟ ପାଇବ; ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ତୁମର ପ୍ରଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହେବ।" "ଅମ୍ବିକା ଦେବୀ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରି ବର ଦେଇଥାନ୍ତି। ତୁମର ମିତ୍ର ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ; ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ତାପସମାନେ ମନୋରମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିଲେ—"ଆଜି ତୁମର ପୁଅ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ଭୂମିର ନାଥ ହେବେ।" ମନୋରମା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଏହି ଶୁଭ କଥା ସଫଳ ହେଉ। ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କର ଦାସୀ; ସତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଯାହା ହୁଏ, ତାହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ମୋର ପୁଅ ପାଖରେ କୌଣସି ସେନା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଧନ, କିମ୍ବା ସହାୟ ନାହିଁ—କିପରି ସେ ଏଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଲାୟକ ହେବ?" "ନିଶ୍ଚିତ, ଆପଣମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୋର ପୁଅ ରାଜା ହେବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଆପଣମାନେ ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।" ଏଭଳି, ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ସୁଦର୍ଶନ ରଥ ଉପରେ ଚଢି ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ସେ ଏକ ଦଳ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲେ। ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରବୀଜର ଶକ୍ତି ପରି କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ଭକ୍ତିସହିତ ଜପ କରିବାରୁ ଏପରି ଫଳ ମିଳିଲା। ଯେ କେହି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟ ରେ ଗୁରୁଠାରୁ ମିଳିଥିବା କାମରାଜ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରିପାରେ। ଶିବ ଓ ଦେବୀଙ୍କର କୃପା ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଅଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ମାତୃଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ଅନାସ୍ଥା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଭାଗା ଓ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଦିମାତା, ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆଦିଶକ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ବୁଦ୍ଧି, ଖ୍ୟାତି, ଧୈର୍ୟ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ବିବେକ ଓ ସ୍ମୃତି—ଏସବୁ ରୂପେ ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ବସୁ, ବରୁଣ, ଯମ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, କୁବେର, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପୂଷଣ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଭଗ; ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ, ମାରୁତଗଣ—ସମସ୍ତେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ସେବା କରିବେ ନାହିଁ? ସୁଦର୍ଶନ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଥିଲେ—ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ମୁକ୍ତିକାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା। ତାଙ୍କ ବିନା କିଏ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିପାରିବ? ସେ ସୃଷ୍ଟି କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ସୁଦର୍ଶନ ମନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଲେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଚାଉଁଥିବାରୁ ଅଧିକ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏଉଁଠି, ଶଶିକଳା ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୋଭାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, କାମବାଣରେ ବିଧୁର ହୋଇ, ଦିନ ରାତି ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ଜାଣିଲେ ଯେ ଝିଅ ଏକ ଉତ୍ତମ ବର ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ଏକ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କଲେ। ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂବର ତିନି ପ୍ରକାର, କିନ୍ତୁ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକାରକୁ ଅନୁସୂଚିତ କରନ୍ତି—ଏକ ହେଉଛି ଇଚ୍ଛାସ୍ୱୟଂବର, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ପରୀକ୍ଷାମୂଲ୍ୟ, ଯେପରି ରାମ ତ୍ରୟମ୍ବକ ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ତୃତୀୟ ଯାହାକୁ ବୀର୍ୟଶୁଳ୍କ କୁହାଯାଏ। ଏଠି ରାଜା ଇଚ୍ଛାସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କଲେ। କାରିଗରମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଞ୍ଚ ତିଆରି କଲେ, ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ଅନେକ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି ହେଲା। ଏପରି ବିବାହ ଆୟୋଜନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଦୁଃଖିତ ଶଶିକଳା ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ କହିଲେ—"ମୋର ପ୍ରିୟ ବର ହେଉଛନ୍ତି ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଅ ସୁଦର୍ଶନ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବର ଭାବେ ଚୟନ କରିବି ନାହିଁ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।" ସଖୀ ଏହି କଥା ତୁରନ୍ତ ମାତାଙ୍କୁ ଗୋପନ ଭାବରେ ଯାଇ କହିଲେ—"ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ଦୁଃଖିତ, ମୋ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ସେ ମୋ ହୃଦୟର ଚୟିତ ବର।" ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ରାଣୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପତି ଘରକୁ ଫେରିଲେ ପରେ, ଝିଅଙ୍କର କଥା ନିଷ୍ଠାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ହସି କହିଲେ—"ସୁବାହୁଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ।" "ହେ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ, ତୁମେ ଜାଣ, ସେ ପିଲା ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ମାଆ ସହିତ ଏକାକୀ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଛନ୍ତି।