ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ମନୋରମା ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁଦର୍ଶନା ରହୁଥିଲେ। ଏଥିରେ ଏକ ଦିନ, ଯୁଧାଜିତ ରାଜା ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷି ମନୋରମାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ପଠାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ମନୋରମା କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋ ପୁଅ ସହିତ ଏଠାରେ ରହିବି, ଜାନକୀ ପରି।" ଏହା ଶୁଣି, ଋଷି ଯୁଧାଜିତଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ରାଜା, ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ନିଜ ସହରକୁ ଯାଉ, ମନୋରମା ଏଠାରୁ ଯିବେନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ ଦୁଃଖିତ।" ଯୁଧାଜିତ ରାଜା ଉତ୍ତର କଲେ, "ଋଷି, ତୁମେ ଏହି ଜିଦ ଛାଡ଼; ମୁଁ ମନୋରମାକୁ ନିଅଉଅ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେବି ନାହିଁ।" ଋଷି ଉତ୍ତର କଲେ, "ଯଦି ଚାହିଁଲେ ଆଜି ଆଶ୍ରମରୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେଉ, ଯେପରି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏକଦିନ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଗୋଉକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧାଜିତ ତାଙ୍କର ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନୋରମା ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ନେବି; କଣ କରିବା ଉଚିତ?" ରାଜା କହିଲେ, "ଏଠାରେ କୌଣସି ସେନା ବା ଯୋଦ୍ଧା ନାହିଁ ଯେ ମୋତେ ରୋକିପାରିବ; ମୁଁ ସୁଦର୍ଶନାଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦେବି, ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ନିରାପଦ ହେବ।" ମନ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ତର କଲେ, "ରାଜା, ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉନାହିଁ; ଋଷି ଯେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଉଦାହରଣ ଦେଲେ, ତାହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କର।" ତାପରେ, ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏବଂ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଗଳ୍ପ କହିଲେ: ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏକଦିନ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଲେ ଏବଂ ଭୋଜନ ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ନନ୍ଦିନୀ ଗୋଉ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଏବଂ ସେନାକୁ ଭଲ ଭୋଜନ ମିଳିଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନନ୍ଦିନୀ ଗୋଉର ଶକ୍ତି ଦେଖି ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଗୋଉ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ହଜାର ଦୁଧ ଦେଇପାରିବି; ମୋତେ ନନ୍ଦିନୀ ଦିଅ।" ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ଏହା ମୋ ଯଜ୍ନ ଗୋଉ; ମୁଁ ଏହାକୁ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆଉ ଅଧିକ ଗୋଉ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବସିଷ୍ଠ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦିନୀକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ନନ୍ଦିନୀକୁ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଏହା ଦେଖି, ନନ୍ଦିନୀ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, "ମୁଁ ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଟାଣାଯାଉଛି, ଆପଣ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି କି?" ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେଉଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ନନ୍ଦିନୀ ରୋଷରେ ଗର୍ଜନ କଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଭୟଙ୍କର ଦେମନ୍ଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେମାନେ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ଏବଂ ନନ୍ଦିନୀକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏକା ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଚାଲିଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତିର ମହାତ୍ୱ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଶତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଅନୁତାପ କଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରି, ଶେଷରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ ଏହି ଉଦାହରଣ ଦେଇ ଯୁଧାଜିତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହାର ଫଳ ବଂଶର ନଷ୍ଟି। ତୁମେ ଋଷିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ସୁଦର୍ଶନା ଏଠାରେ ରହିଲେ କିଛି ହାନି ନାହିଁ। ଏହି ଦୟାହୀନ ପିଲା ପାଇଁ ତୁମର ଦ୍ୱେଷ ଅନବଶ୍ୟକ। ବିଶ୍ୱରେ ସବୁଠି ଦୟା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ; ଭାଗ୍ୟ ଏଠି ଶାସନ କରେ। ଇର୍ଷ୍ୟାର ଅର୍ଥ କି? ଯାହା ଲିଖାଯାଇଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ।" "ଭାଗ୍ୟର ଖେଳରେ, ବିଦ୍ୟୁତ ତୁଳନାରେ ତୂଳ ହେଇଯାଏ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ତୂଳ ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛି। ଏକ ଖରା ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଘକୁ ମାରିଦେଉଛି, ଏକ ମାଛି ହାତୀକୁ ମାରିପାରିଥାଏ। ଅତି ଉତ୍ସାହ ଛାଡ଼, ମୋ ଉପକୃତ ବିଚାର ଅନୁସରଣ କର।" ଏହି ସମ୍ବୋଧନ ଶୁଣି, ଯୁଧାଜିତ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ମନୋରମା ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁଦର୍ଶନାଙ୍କୁ ଦୟାରେ ରଖିଲେ। ଦିନକୁ ଦିନ ସୁଦର୍ଶନା ବଢ଼ିଲେ, ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଖେଳି, ସେ ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଶୁଭ ସ୍ୱଭାବରେ ବଢ଼ିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଏଠାରେ ଏକ ଖରା ଆସିଲା; ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ ତାକୁ 'ନିର୍ବଳ' କହି ଡାକିଲେ। ସୁଦର୍ଶନା ଏହା ଶୁଣି, ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏକ ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ତାହାର ନାସିକା ଧ୍ୱନି ସହିତ, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଏହି ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ।