ରାଜା ସେଇ ଉପଦେଶମୂଳକ କଥାଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ଡ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କୁଶଳରେ ଅଛ? ତୁମର ପତିମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ? ଏକାଦଶ ବର୍ଷ ହେଉଛି, ସେମାନେ ଅଟବୀରେ ବ୍ୟତୀତ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଛି।” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ଡ୍ରୌପଦୀ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ଓ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ। ମନ୍ଦିର ନିକଟ ରହ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସିବେ।” ଡ୍ରୌପଦୀ ଏଭଳି କହିଥିବା ସମୟରେ, ରାଜା କାମବଶତଃ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଅବହେଳା କରି ଡ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଧରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଏକ ଉପଦେଶ ମନେ ପଡ଼ିଲା—“ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, କାହା ପ୍ରତି ଅତିଶୟ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବଲିଙ୍କ ଘଟଣା ଏହାର ଉଦାହରଣ। ବିରୋଚନପୁତ୍ର ବଲି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା, ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଥିଲେ। ସେ କେବେ ଅଧର୍ମ କରିନଥିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ନାତି ଥିଲେ, ନବ୍ବେ ନବ୍ବେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସଦା ସାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ୱଭାବରୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜନ୍ତି; ସେ ନିର୍ବିକାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ବାମନ ରୂପ ନେଇ ଚତୁରତାରେ ବଲିଙ୍କ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସମେତ ସମୁଦ୍ର ଅପହରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ମହାପୁରୁଷ ବଲି, ସତ୍ୟବାଦୀ ଥିଲେ; ତଥାପି ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚତୁରତା କରିଥିଲେ। ଏପରି ଧର୍ମମୂର୍ତ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ ବାମନ ରୂପ ନେଇ ଯଦି ଏପରି କରିପାରନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ ଏପରି କରିବେ ନାହିଁ କି? ସେହିପରି, କାହା ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମନରେ ଲୋଭ ଉପଜିଲେ, ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କେତେ ଭୟଙ୍କର ଫଳ ହୁଏ! ଲୋଭରେ ଆବୃତ ଲୋକ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପରଲୋକର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ଲୋଭରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କଥାରେ ପରର ଧନ ଅପହରଣ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି। ଲୋକେ ସଦା ଧନ ଆଶାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଉପକୃତି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସରାସରି ଧନ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ପରର ଧନ ବ୍ୟବସାୟ, ଦାନ, ଚୋରି କିମ୍ବା ବଳପୂର୍ବକ ନେଇ ଦିଆଯାଏ। ବ୍ୟବସାୟୀ ବହୁ ଧାନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ନେଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି ‘ମୋତେ ବଡ଼ ଲାଭ ମିଳୁ’ ବୋଲି ଆଶା କରେ। ବ୍ୟବସାୟରେ ପରର ଧନ ଆଶା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କଣ ଅଛି? ଲାଭ ସମୟରେ, ସେ ଉଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟ ଆଶା କରେ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସଦା ପରର ଧନ ଅପହରଣ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ଏଠାରେ କେଉଁ ବିଶ୍ୱାସ ରହିପାରିବ? ଯେଉଁମାନେ ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଦାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ବ୍ୟର୍ଥ; ଯାହା କରାଯାଏ, ତାହା ଅସାର ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, ଓ ଧନ୍ୟବାନ୍, ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ପଠାଇଦିଅ; ମୁଁ ମୋ ପୁଅ ସହ ଏଠାରେ ରହିବି, ଯେପରି ଜାନକୀ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ରାଜା ଯୁଧାଜିତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଓ ରାଜା, ଚାହିଁଲେ ତୁମ ନଗରକୁ ଯାଅ; ଏହି ମନୋରମା ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ସହ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ସେ ଯିବେନାହିଁ।” ଯୁଧାଜିତ୍ କହିଲେ—“ଓ ମୁନି, ତୁମ ଜିଦ୍ ଛାଡ଼; ମନୋରମାକୁ ପଠାଇଦିଅ। ସେ ନ ଯିବାଏଁ, ମୁଁ ଯିବିନି; ଆଜି ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେବି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।” ମୁନି କହିଲେ—“ଏହି ଆଶ୍ରମରୁ ଯଦି ତୁମେ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇପାର, ତେବେ ନେଇଯାଅ; ଯେପରି ବେଳେ ବେଳେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଗୋମାତାକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।” ଏଠାରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ସାବଧାନତା ସହ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏଠାରେ ଆଜି କ’ଣ କରିବି? ମୁଁ ବଳପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ନେଇଯିବି। ଶତ୍ରୁ କମଜୋର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ରାଜ୍ୟର କଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ବାଧା ଦେଇପାରିବେ; ମୁଁ ଏଠାରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଧରି ମାରିଦେବି। ସୁଦର୍ଶନ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ନିର୍ଭୟ ହେବ।” ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ—“ଓ ରାଜା, ଅତି ଅବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁନିଙ୍କ କଥା ତୁମେ ଶୁଣିଛ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଉଦାହରଣ ସେ କହିଥିଲେ। ପୂର୍ବେ ଗାଧିପୁତ୍ର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଲେ। ବସିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ନନ୍ଦିନୀ ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ରାଜା ଏବଂ ସେନା ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଜନ କଲେ। ଏହି ନନ୍ଦିନୀ ଗାଈର ଶକ୍ତି ଦେଖି, ରାଜା ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଗାଈ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—‘ମୁଁ ତୁମକୁ ହଜାର ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଦେବି; ଏହି ନନ୍ଦିନୀ ଗାଈ ଦିଅ, ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।’ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—‘ଏହି ମୋର ଯଜ୍ଞର ଗାଈ, ମୁଁ କେବେ ଦେଉନି। ହଜାର ଗାଈ ତୁମ ପାଖରେ ରହିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଗାଈ ମୋ ନିକଟେ ରହିବ।’ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ—‘ମୁଁ ଦଶ ହଜାର କିମ୍ବା ଏକ ଲକ୍ଷ ଦେବି, ଯେତେ ଚାହଁ, ଦିଅ; ନହେଲେ, ମୁଁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବି।’ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—‘ଏହି ଗାଈକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଦେଉନି।’” ଏପରି ଚର୍ଚ୍ଚା ଓ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଘଟଣା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା।