ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ବିଶେଷତଃ ଯେଉଁଠି ଅତି ଦୁଃଖୀ ଓ ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କୁ ସହାୟତା ମିଳେ, ଏହା ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦିଏ । ଏହି ପରମ ଧର୍ମକଥାକୁ ମନେ ରଖି, ଏକ ମହାମୁନି କହିଲେ, "ଶୁଭେ, ଏଠାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ବସ, ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ଦୟାରେ ଦେଖ, ହେ ସୁଶୀଳା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଶତୃମାନଙ୍କ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ରୁହ।" ମୁନି ପୁନି କହିଲେ, "ତୁମ ପ୍ରିୟ ପୁଅଙ୍କୁ ଦୟାରେ ଦେଖ, ସେ ଏଠିରେ ରାଜା ହେବେ । ଏଠି ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ବିପଦରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ ।" ଏପରି ଶାନ୍ତିମୟ ଶବ୍ଦରେ ମୁନିଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ରାଣୀ ମନୋରମା ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିଲେ । ସେ ମୁନି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଛାଉଣୀରେ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଓ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ । ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସେବିକାମାନେ ଓ ବିଦଲ୍ଲା ସହିତ ମନୋରମା ନିଜ ପୁଅ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ସ୍ନେହରେ ଦେଖୁଥିଲେ । ଏଉଁ ସମୟରେ ଯୁଧାଜିତ୍, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରି ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇ ମନୋରମାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖୋଜ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ । ସେ ଆବାର ଆବାର ଦାସମାନଙ୍କୁ ପଠାଇ, ମନୋରମା କେଉଁଠି ଗଲେ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ପରେ ଏକ ଶୁଭ ଦିନେ, ସେ ନିଜ ନାତିଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ । ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ରରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ । ତାଳ, ଶଂଖ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗର ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲା । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସୂତମାଗଧମାନେ ଗୁଣଗାନ କରି, ସମସ୍ତେ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ଶୁଭ ନାଦରେ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଉଲ୍ଲାସିତ କରିଦେଲେ । ନୂତନ ରାଜାଙ୍କ ଅଭିଷେକରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗର ନୂତନ ଚେହେରା ପାଇଲା । ତଥାପି, କିଛି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ନିଜ ଘରେ ବସି, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ସୁଦର୍ଶନ କେଉଁଠି ଗଲେ? ମହାଧର୍ମିକ ମନୋରମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଦୁଃଖ, କାରଣ ତାଙ୍କ ପିତା ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ଶତୃଜିତ୍ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସେମାନେ ଶତୃଜିତ୍ ର ଅଧୀନ ରହି, ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ଏହିଭଳି, ଯୁଧାଜିତ୍ ନିଜ ନାତିଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଦେଇ, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ । କିନ୍ତୁ ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ସୁଦର୍ଶନ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି । ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ଦିଗରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ । ନିଷାଦ ରାଜାଙ୍କୁ ସେନାର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ରଖି, ଦୁର୍ଦର୍ଶ ଶୃଙ୍ଗବେରପୁର ନାଥଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ । ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ମନୋରମା ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭାସିଗଲେ । ତାଙ୍କ ନବୀନ ପୁଅ ପାଇଁ ଭୟରେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ଭରିଗଲା । ସେ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏବେ କେଉଁଠି ଯିବି? ଯୁଧାଜିତ୍ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ!" "ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ସେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବେ ନିଜ ନାତିଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏବେ ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଏଠିକୁ ଆସି, ମୋ ପୁଅକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ।" "ଓ ସ୍ୱାମୀ, ମୁଁ ଶୁଣିଥିଲି ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ପାଞ୍ଚାଳୀ ତାଙ୍କ ବନବାସ ସମୟରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଥିଲେ ।" "ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଭାଇ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କ ଦାସୀମାନେ ସହ ଏହି ଶୁଭ ମୁନିଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥିଲେ ।" "ସେଠି ଧୌମ୍ୟ, ଅତ୍ରି, ଗାଳବ, ପୈଲ, ଜାୱାଲି, ଗୌତମ, ଭୃଗୁ, ଚ୍ୟବନ, ଅତ୍ରିପୁତ୍ର, କଣ୍ବ, ଜତୁ, କ୍ରତୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଥିଲେ ।" "ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଦି ଶୁଭ ମୁନିମାନେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେଠି ବସୁଥିଲେ ।" "ସେଠି ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କ ଦାସୀମାନେ ସହ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ରହୁଥିଲେ ।" "ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଧନୁଷ ବାଣ ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରୁଥିଲେ ।" "ସେଠି, ସିନ୍ଧୁପତି ଜୟଦ୍ରଥ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, କାରଣ ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ବେଦପାଠ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥିଲେ ।" "ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ରାଜା ଚାରିଅଟ୍ ଛାଡ଼ି ଦୁଇ ଦାସ ସହ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।" "ସେଠି ଦେଖିଲେ ମୁନିମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ । ଜୟଦ୍ରଥ ହାତ ଜୋଡି ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ।" "ସେଠି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁନିପତ୍ନୀମାନେ ଏଗିଆସି, 'ଏହି କିଏ?' ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।" "ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭାମୟୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ଆସିଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଜୟଦ୍ରଥ ମନେ କଲେ ଯେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିବାସ କରିଛନ୍ତି ।" "ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜୟଦ୍ରଥ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଶ୍ୟାମାବରଣ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ନାରୀ କିଏ? କାହାର ସ୍ତ୍ରୀ, କାହାର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କ ନାମ କ’ଣ?'" "ସେ ଏଠି ଦେଖ, ରମ୍ଭା ପରି ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି, ଏହି ଯୁବତୀ କାହା ସ୍ନେହିତା? ସେ କୌଣସି ମୁନିନୀ ନୁହଁନ୍ତି, ରାଜପତ୍ନୀ ଲାଗିଛନ୍ତି ।" ଧୌମ୍ୟ କହିଲେ, "ଏହି ଦ୍ରୌପଦୀ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣର ଧାରିଣୀ; ସେ ପାଞ୍ଚାଳୀ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ବସୁଛନ୍ତି ।" ଏପରି ଶୁଣି, ଜୟଦ୍ରଥ ପଚାରିଲେ, "ପାଞ୍ଚ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବ କେଉଁଠି ଗଲେ? ସେମାନେ ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ବସୁଛନ୍ତି କି?" ଧୌମ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ରଥ ଚଢ଼ି ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ; ଦିନ ମଝିରେ ସେମାନେ ଶିକାର ନେଇ ଫେରିବେ, ହେ ରାଜନ୍ ।