ମନୋରମା ରାଣୀ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ, ଶୋକରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଜହ୍ନବୀ ନଦୀର କୂଳରେ ତାଙ୍କ ଦାସୀଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ଭୟରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ନୌକା ଚଢ଼ି, ପବିତ୍ର ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତିନିଟି ପାହାଡ଼ ଅର୍ଥାତ୍ ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ। ତିନିଟି ପାହାଡ଼ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଭୟ ଦୂର ହେଲା। ତାପରେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷି ମନୋରମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କାହାର ସ୍ତ୍ରୀ? ଏତେ କଷ୍ଟ ଭୋଗି ଏଠାକୁ କିପରି ଆସିଲେ? ସତ୍ୟ କହ, ଶୁଭ ସ୍ମିତାଳୁ।" ଏହା ସହ ସେ ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ ଦେବୀ କିମ୍ବା ମାନବୀ? ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ତୁମ ପୁଅ ସହ ବସୁଛ? କମଳନୟନେ, ମଧୁର ଜଘନ୍ଧରିଣୀ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ମନେହେଉଛ କାହିଁକି?" ଋଷିଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ମନୋରମା ଦୁଃଖେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଅଙ୍କିତ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ବିଦଲ୍ଲାଙ୍କୁ ଇଶାରା କଲେ। ବିଦଲ୍ଲା ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ମହାନ ରାଘବବଂଶୀ ଧ୍ରୁବସନ୍ଧି ରାଜାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ମନୋରମା। ରାଘବବଂଶର ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଛୁଆ ସୁଦର୍ଶନ ତାଙ୍କ ପୁଅ। ତାଙ୍କ ପିତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଥିଲେ, ନାତି ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯୁଧାଜିତଙ୍କ ଭୟରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ସହ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ମହାଭାଗ ଋଷି, ଦୟାକରି ଏହାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଯଜ୍ଞଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଭୟଭୀତ ଓ ନିର୍ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ।" ଏହିପରି ବିନୟ ପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷି କହିଲେ, "ଶୁଭେ, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ରହ, ତୁମ ପୁଅକୁ ଲାଡ଼ି ସମ୍ଭାଳ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭୟରୁ ସୁରକ୍ଷିତ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟ ଦେଖିବେନାହିଁ। ତୁମ ପୁଅ ଏକ ଦିନ ରାଜା ହେବେ।" ବ୍ୟାସଦେବ କହନ୍ତି, ଏଭଳି ଋଷିଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମନୋରମା ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଋଷି ଦିଆ କୁଟିରରେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଦାସୀମାନେ ଓ ବିଦଲ୍ଲା ସହିତ ସେ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଲାଡ଼ି ସମ୍ଭାଳ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୁଧାଜିତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରି ଆଯୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇ, ମନୋରମା ଓ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖୋଜାଖୋଜି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କାରଣ ସେ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେ ବାରମ୍ବାର ଦାସମାନେ ପଠାଇ, ମନୋରମା କେଉଁଠି ଗଲେ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହାପରେ ଏକ ଶୁଭ ଦିନେ, ସେ ତାଙ୍କ ନାତିଙ୍କୁ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ, ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରାଗଲା। ସହରରେ ଢୋଲ, ଶଂଖ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରାଚାରକମାନେ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଚାରିପାଖ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ଶୁଭ ନାଦ ହେଉଥିଲା। ଆଯୋଧ୍ୟା ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନୂତନ ରାଜା ସହ ସହର ନୂତନ ମନେହେଉଥିଲା। ତଥାପି, କିଛି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଘରେ ରହି, ଦୁଃଖରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, "ଆଜି ସୁଦର୍ଶନ କେଉଁଠି ଗଲେ? ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୋରମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ତାଙ୍କ ପିତା ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଶତ୍ରୁଜିତଙ୍କ ଆଧିନରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ। ଯୁଧାଜିତ ତାଙ୍କ ନାତିଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହାତରେ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ, ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ସୁଦର୍ଶନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତକୁ ତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଅପନ ଶୈନ୍ୟର ଆଗରେ ନିଷାଦ ରାଜାଙ୍କୁ ରଖି, ସେ ଦୁର୍ଦର୍ଶ, ଶୃଙ୍ଗବେରପୁର ନାୟକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ମନୋରମା ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଭୟ କରି, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ କ’ଉଁଠି ଯିବି? ଯୁଧାଜିତ ଆସିଯାଇଛନ୍ତି। ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ସେ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାତିଙ୍କୁ ରାଜା କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" "ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶୁଣିଥିଲି ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପାଞ୍ଚାଳୀ ସହ ଅରଣ୍ୟବାସ କରିବା ବେଳେ ତପୋବନରେ ରହିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଧୌମ୍ୟ, ଅତ୍ରି, ଗାଳବ, ପୈଳ, ଜାବାଲି, ଗୌତମ, ଭୃଗୁ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ୱ, ଜଟୁ, କ୍ରତୁ, ବୀତିହୋତ୍ର, ସୁମନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞଦତ୍ତ, ବତ୍ସଳ, ରାଶାସନ, କହୋଡ, ଯବକ୍ରୀ, ଯଜ୍ଞକୃତ, କ୍ରତୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଋଷିମାନେ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଦି, ଅତିବେଦଗ୍ୟ ଥିଲେ।" "ସେଠାରେ ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କ ଦାସୀମାନେ ସହ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିଲେ। ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଧନୁର୍ବାଣ ଧାରଣ କରି ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ତପୋବନ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ, ଶୁଭ ଚାନ୍ତ ଶୁଣି। ବେଦ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଅବତରି, ଦୁଇ ଉପରିଚାରକ ସହ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ବେଦାଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଋଷିମାନେ ଦେଖିଲେ।