ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଯୁଧାଜିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ବଡ? ସଦା ବଡ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାରୀ ହୁଏ, କେବେ ବଡ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ଛୋଟ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ ନେଇପାରିବ ନାହିଁ।" ଏହା ଶୁଣି ବୀରସେନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହି ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାର ସତୀ ଝିଅର ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ହେବା ଉଚିତ୍—ଏହିପରି ଆମେ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଛୁ, ରାଜନ।" ତେବେ ଯୁଧାଜିତ ପୁଣି କହିଲେ, "ଏହିଠାରେ ମୋ ପକ୍ଷରେ ବଡ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ରାଜଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ରହିଛି; ସୁଦର୍ଶନ ଏପରି ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିନାହାନ୍ତି।" ଏହି ଦୁଇ ଲୋଭୀ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏପରି ଦୁର୍ବୋଧ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହି ସନ୍ଦେହ କିଏ ଦୂର କରିପାରିବ? ଯୁଧାଜିତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନୋଁକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ରେ ଅଛ; ସୁଦର୍ଶନ କୁ ରାଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଧନ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।" "ମୁଁ ତୁମ ଇଙ୍ଗিত ଦେଖି ବୁଝିପାରିଛି; ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ବେଳେ ସେନା ସମ୍ପନ୍ନ ଶତୃଜିତଙ୍କୁ ରାଜସିଂହାସନ ପାଇଁ ଅନୁମୋଦନ କରେ।" "ମୋ ଜୀବନରେ କିଏ ବଡ ପୁଅ କୁ ଛାଡ଼ି ଛୋଟ ପୁଅ କୁ ରାଜା କରିପାରିବ? ଯେଉଁଠି ସେ ବଡ ଓ ଗୁଣବାନ ଓ ସେନା ସମର୍ଥିତ।" "ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି; ତଳୱାର ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଦୁଇ ଭାଗ ହେଇଯିବ—ତୁମେ କଥା ହେଉଛ କାହିଁକି?" ଏହିପରି କଠୋର କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ଝିଅ ପୁଅ ଦୁଇଁଜଣ ଏକେ ସମାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମାନ; ଏଠାରେ କଣ ଭିନ୍ନତା ଅଛି, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ?" ଏଭଳି ଦୁଇ ରାଜା ବିବାଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଲୋକମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ମନରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତ ବାସଲ ରାଜା, ସେନା ସମେତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ପ୍ରତିଯୋଗୀ ହେଇ ଏକଠା ହେଲେ। ଶୃଙ୍ଗବେରପୁରରେ ଥିବା ନିଷାଦମାନେ ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଖବର ଶୁଣି ରାଜ୍ୟ ଧନ ଦଳବଳ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଆସିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଛୋଟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ରହିଛି ବୋଲି ଶୁଣି ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଆସି ଜମା ହେଲେ। ଏଭଳି ଏଠାରେ ଉତ୍ପାତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଯୁଧାଜିତ ଓ ବୀରସେନ, ଦୁଇଁଜଣ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରୁଥିଲେ ଓ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହେଲେ। ଏହି ଅସାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ମଧୁର ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୁଧାଜିତ ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପରିଚାରକ ସମେତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଧନୁଷ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବୀରସେନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ନାତିଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ତେଜ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମାନ ଲାଗୁଥିଲା। କ୍ରୋଧ ଓ ସତ୍ୟ ସୌର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ରାଜା ବୀରସେନ, ଯୁଧାଜିତଙ୍କ ଉପରେ ଅଗଣିତ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଥାଏ। ବୀରସେନ ତୀବ୍ର ଓ ସିଧା ତୀରରେ ଯୁଧାଜିତଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ, ଏବଂ ଯୁଧାଜିତଙ୍କ ତୀରକୁ ତାଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଲେ। ଏଠାରେ ହାତୀ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଋଷିମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଆକାଶ ଏକାଏକି ଶବ ଭୋଜନାଶାୟୀ ଗୃଧ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା। ଏଠାରେ ରକ୍ତର ଏକ ଭୟଙ୍କର ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା, ଯାହାରେ ବୀର ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଭାସୁଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ। ମଣିଷମାନଙ୍କର ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି ଧାରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ତଟରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଯେପରି ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ଖେଳିବାକୁ କୁମ୍ଭୀ ରଖିଥିବା ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏକ ବୀର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରଥରୁ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଗୃଧ୍ର ତାଙ୍କ ଶବ ଉପରେ ଘୁରୁଥିଲା; ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ ଦେଖି ଆଉ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁରାଗ କରୁଥିଲା। ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ, ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ରାଜା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବୀକୁ କହୁଛନ୍ତି, "ମୋ ଦେହ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଛି, ଆହା ଦେଖ, ମୋ ପ୍ରିୟା।" ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇ ଏକାକି ଆକାଶକୁ ଉଠିଲେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ନାରୀ ତାଙ୍କ ସହ ରଥରେ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଦେହ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ଏକାଏକି ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଉଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ; ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ତେବେ ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅପ୍ସରା ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ହେଲେ। ଏକ ଯୁବକ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଧାରିଣୀ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାକୁ ପାଇ ତାଙ୍କ ଗୁଣକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଯୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ ସହ ପ୍ରେମରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଧୂଳି ଦୂରଦୂରନ୍ତି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଆକାଶରେ ରାତି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକି ଦେଲା; ଏହି ଧୂଳି ଏକ ରକ୍ତ ସାଗର ହେଲା, ଯାହାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସାଧାରଣ ତେଜରେ ଦେଖାଗଲା। କିଏ ତ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା, ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍ ହେଲେ—ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ, ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହେବ ବୋଲି ଭୟ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା କଲେ, "ତାଙ୍କ ଭଲ କଥା ମୋ ପାଇଁ ଫଳହୀନ ହେଇଯିବ।" ଏପରି ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାଜା ଯୁଧାଜିତ ଭୟଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ବୀରସେନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ହତ ହୋଇ ବୀରସେନ ମୁଣ୍ଡ କଟା ଅବସ୍ଥାରେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲେ; ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ସବୁଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ମନୋରମା ଏହା ଶୁଣିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ବାପା ବୀରସେନ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ, ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ମନେ ପକାଇଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା, "ଯୁଧାଜିତ ଅପରାଧୀ ମନୋଭାବରେ ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିଦେବେ; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲି।" "ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋ ବାପା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ଆଜି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ପୁଅ ମୋର ଅପରିପକ୍ୱ।