ସେଠାରେ, ସିଂହ ଓ ରାଜା ଦୁହେଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସେନାନୀମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣାର ଖବର ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପରଲୋକଗମନ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଟବାରେ ଯାଇ ତାଙ୍କର ଶବଦାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ମହାର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ ନିୟମାନୁସାରେ ସମସ୍ତ ପିତୃକ୍ରିୟା କରି, ରାଜାଙ୍କ ପରଲୋକର ଶ୍ରେୟ ନିମିତ୍ତେ ଶୁଭ କାମନା କଲେ। ତାପରେ, ଜନସାଧାରଣ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବଶିଷ୍ଠ ଋଷି ମିଶି ଆଲୋଚନା କରିଲେ—ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ରାଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରମୁଖ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ବୈଧ ପତ୍ନୀର ପୁତ୍ର ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ରାଜସିଂହାସନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।" ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ସମର୍ଥନ କରି କହିଲେ, "ଏହି ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯଦିଓ କିଶୋର, ତଥାପି ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ରାଜସିଂହାସନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।" ଏହିପରି ଦିଗ୍ଗଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ, ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ରାଜା ଯୁଧାଜିତ୍ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ। ଲୀଳାବତୀଙ୍କ ପିତା ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଚଳିଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ନାତିର ଭଲ ଚିନ୍ତାରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ସୁଦର୍ଶନଙ୍କ ଭଲ ଆଶା କରି ବୀରସେନ ଓ କଳିଙ୍ଗର ରାଜା ମନୋରମାଙ୍କ ପିତା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଯୁଧାଜିତ୍ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ କିଏ? ବଡ଼ ପୁତ୍ର ରାଜ୍ୟ ପାଏ, କେବେ ଛୋଟ ନୁହେଁ।" ବୀରସେନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ବୈଧ ପତ୍ନୀର ପୁତ୍ର ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ, ଏହି କଥା ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ କହିଛନ୍ତି।" ଯୁଧାଜିତ୍ ପୁଣି କହିଲେ, "ଏହି ପୁତ୍ର ବଡ଼, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ରାଜଚିହ୍ନ ଅଛି; ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ସେଇପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି।" ଏହାରେ ଦୁଇ ଲୋଭୀ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏପରି ଦୁର୍ବୋଧ ଅବସ୍ଥାରେ ସନ୍ଦେହ କିଏ ଦୂର କରିପାରିବ? ଯୁଧାଜିତ୍ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେମାନେ ସବୁ ନିଜସ୍ୱ ଲାଭ ଚିନ୍ତା କରୁଛ; ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ରାଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଧନ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।" "ମୁଁ ତୁମର ଇଙ୍ଗিত ଦେଖି ବୁଝିଛି; ଏହିଠାରେ ଦଳ ସହିତ ଥିବା ଶତୃଜିତ୍ କୁ ରାଜସିଂହାସନ ପାଇଁ ମନ୍ୟ କରୁଛି।" "ମୋ ଜୀବନ୍ତ ଥିବାବେଳେ, ଗୁଣ ଓ ସେନା ସହିତ ବଡ଼ ପୁତ୍ର କୁ ଛାଡ଼ି, କିଏ ଛୋଟକୁ ରାଜା କରିପାରିବ?" "ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି; ତଳୱାରର ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଯିବ—ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ କଣ ଦରକାର?" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୀରସେନ ଯୁଧାଜିତ୍ କୁ କହିଲେ, "ଦୁଇଁଝଣେ ଜଣେ ଯୁବକ ଓ ସମାନ୍ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ; ଏଠାରେ କଣ ଭିନ୍ନତା, ହେ ଜ୍ଞାନୀ?" ଏପରି ଦୁଇ ରାଜା ବିବାଦ କରୁଥିବାବେଳେ, ଲୋକମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁମାନେ, ସେନା ସହିତ, କଠିନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚେତନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରତିଏକ କ୍ଷଣରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ନଜର ରଖି ଥିଲେ। ଶୃଙ୍ଗବେରପୁରରେ ବସୁଥିବା ନିଷାଦମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ରାଜ୍ୟ ଧନ ଦଳବଳ କରିବା ଆଶାରେ ଆସିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ କିଶୋର ଓ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଚାଲିଛି ବୋଲି ଶୁଣି, ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଇ ରାଜା ଯୁଧାଜିତ୍ ଓ ବୀରସେନ ଯୁଦ୍ଧପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମ ପଥରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୁଧାଜିତ୍ ରାଜା, ତଣ୍ଡ ଭୁଜା, ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ସେନା, ରଥ ଓ ପରିଚାରକମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଲେ। ବୀରସେନ ମଧ୍ୟ ସେନା ର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ରେ ଅଟୁଟ ରହି, ତାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କର ପୁଅଙ୍କ ଭଲ ଆଶାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଳି ତେଜ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ବୀରସେନ, କ୍ରୋଧ ଓ ବୀରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଧାଜିତ୍ ଉପରେ ବର୍ଷାରେ ପଥରରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଥିବା ପର୍ବତ ଭଳି ତୀବ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ବୀରସେନ ତୀବ୍ର, ସିଧା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଯୁଧାଜିତ୍ ର ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ, ତାହା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା। ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଋଷିମାନେ ଦେଖିଲେ। ଆକାଶ ଆକସ୍ମାତ୍ ଗୃଧ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାଂସଭୋଜୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେଠାରେ, ରକ୍ତ ନଦୀ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବହିଲା, ଯୋଦ୍ଧା ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହାକୁ ଚାଲାଇଲେ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏହା ମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗ ଭଳି ଲାଗିଲା। କେତେକ ମଣିଷଙ୍କର କଟା ମୁଣ୍ଡ, କେଶ ଛାଡ଼ି, ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ତଟରେ ଲাউ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି କି ଶିଶୁମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ରଖିଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣେ ତାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି। ଏକ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ତାଙ୍କ ରଥରୁ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଶବ ଉପରେ ଗୃଧ୍ର ଚକ୍ରାକାରେ ଘୂରୁଛି; ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ ଦେଖି, ଅସାହାୟ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ପୁଣି ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦେବୀଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି, "ଦେଖ, ମୋ ଦେହ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଛି, ହେ ସୁନ୍ଦର ବାହୁଳୀ।" ଏକ ଯୋଦ୍ଧା ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସହ ଆକାଶକୁ ଯାଉଛି; ତାଙ୍କ ଶବକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦାନ କରି, ପ୍ରିୟା ନାରୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହ ତାଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟଜନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବଧ୍ୟ ହୋଇ, ଏକାସাথে ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଏକ ଅପ୍ସରା ଏହି ବିବାଦରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ହେଲେ। ଏକ ଯୁବକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ଗୁଣକୁ ଗର୍ବ କରି ଗାଇଲେ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଏକାସাথে ରହିଲେ।