ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ସେଠାରେ, ଭଗବାନ୍ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ମହାମାୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଲାଭ କରି, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜର ରୂପକୁ ନାରୀରେ ପରିଣତ କରିଲେ। ଏହାପରେ, ଏମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ବଡ଼ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥ ଏହି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ପାଉକ, ଯମ, ବସିଷ୍ଠ, କଶ୍ୟପ, ଦକ୍ଷ, ବାମଦେବ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ସାମଗ୍ରୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିବା ବିଭୂତି ସାଜିଲା। କଳାକାରମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଯଜ୍ନଶାଳା ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ସେଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତଧାରୀ ୨୭ ଜଣ ପୁରୋହିତ ଚୟନ ହେଲେ। ଅଳତାର ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ବେଦି ତିଆରି ହେଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବୀଙ୍କର ବୀଜାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ନିୟମିତ ଭାବେ ଇଚ୍ଛାସହିତ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞାହୁତି ଦେଲେ; ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା, ତାଖଣି ଶରୀରହୀନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା। ସେ ସ୍ୱର ମଧୁର ଏବଂ ମୃଦୁ ଧ୍ୱନିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲା: “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହେବ, ହେ ହରି। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରିବେ। ମଣିଷମାନେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବରଦାନ କରିବାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିବ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ପ୍ରଧାନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବ। ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ, ତୁମେ ବରଦାନ ଦେବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବ। ଦେବତାମାନେ ଦାନବଦ୍ୱାରା କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ତୁମେ ଶରଣ ନେବେ। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେବ, ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଓ ବିସ୍ତୃତ ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ଗାଇବେ। ତୁମର ଯଶ ଚାରିଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ; ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ହେଲେ, ତୁମେ ତୁମର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଅବତରଣ କରି ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବ। ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଅବତାରମାନେ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ, ଏବଂ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସେମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ। ମଧୁସୂଦନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବତାରରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ସହ ରହିବ। ସେ ଶକ୍ତି ମୋର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବେ—ବାରାହୀ, ନରସିଂହୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ। ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର, ଶୁଭ ରୂପ, ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ତୁମ ସହ ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବେ। ମୋର ଦିଆ ବରଦାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦିତ ହେବ; କେବେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ; ଭାରତ ଭୂମିରେ ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ। ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବେ; ତୁମର ଓ ତାଙ୍କର ଯଶ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ। ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ପୃଥିବୀରେ ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ; ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଉଥିବା ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ସେମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ମୂର୍ତ୍ତି, ଉପଚାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପୂଜିବେ। ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ନାମୋଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୂଜା କରିବେ; ତୁମର ମହିମା ଭୂଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁଇଁଠି ଚାଲିବ। ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରିବେ। ଏପରି ଦେବୀ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦିଆ ବର ଦେଇ ନିରବ ହେଲେ। ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହି ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିୟମିତ ରୀତିରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ ନିଜ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ଏହି ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଶୁଭ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟି ସ୍ୱର ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ଦ୍ୱିଜାତି ଋଷିମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରି, ସମସ୍ତ ଫଳ ଲାଭ କରିଲେ। ଏହିଠାରେ ଜନମେଜୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଓ ମାଙ୍କର ମହିମା ବିସ୍ତୃତ ଶୁଣିଛି; ଏହା ଅଧିକ ଖୁଲାସା କର। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ କୃତ୍ୟ ଶୁଣି ଏକ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କରିବି, ତୁମ ଦୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇପାରିବି।” ତାହା ପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୃତ୍ୟ, ପୁରାତନ ଐତିହ୍ୟ ଓ ପୁରାଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି। କୋଶଳ ଦେଶରେ ସୂର୍ୟବଂଶୀ ପୁଷ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧ୍ରୁବସନ୍ଧି ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚତୁର୍ଅଶ୍ରମର ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ ନିରତ ଥିଲେ ଏବଂ ଅୟୋଧ୍ୟା ନାମକ ସମୃଦ୍ଧ ନଗରୀରେ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ। ସେଠି କେଉଁଠି ଚୋର, ଦୁଷ୍ଟ, କପଟୀ, ଅକୃତଜ୍ଞ, ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଧର୍ମିକ ଶାସନ କାଳରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ସୁଖଦାୟିନୀ ରାଣୀଙ୍କ ସ୍୵ାମୀ ଥିଲେ। ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ମନୋରମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଣୀ ଲୀଳାବତୀ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣବତୀ ଥିଲେ।