ଏକ ଦିନ ଜନ୍ମାନ୍ତରର ଶୁଭ ଅବସରରେ, ଦେବୀଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବାର ନିୟମ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବାର ଉପବାସୀ ଜଣେ କଦାଚିତ କଦୁ, ଶାକ ଓ ଏହା ପରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କୁ ଆମ୍ବେଷଣା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ଲୋଭ, ଅଭିଜାତ୍ୟ ଓ ଅହଂକାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଶ୍ୱାନଭକ୍ତ, ଯବନ, ଚଣ୍ଡାଳ, ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀ ଓ ବେଦବାହ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରତୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦ, ଗୋ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାରୀ, ରାଜା, ମହାନ୍ତ, ଦେବତା ଓ ଦେବଭକ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅପବାଦ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ନମ୍ରତା, ସଧାସରଳତା, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ସଂୟମିତ ଭାଷା ଓ ଉଚ୍ଚ ମନସିକତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ନାରୀ ବା ପୁରୁଷ ଅପତ୍ୟହୀନ, ଏକାପତ୍ୟ, ଅଭାଗା, ପୁତ୍ରହୀନ, ଦୁଃଖୀ, ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଥିବା, ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅତି ଉପକୃତ। ଯିଏ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହପୂର୍ବକ ଦେବୀଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ବ୍ୟତୀତ ହୋଇଥିବା ଦିନଗୁଡିକ ବିଦି ପୂଜାର ଦିନପରି; ଏହି ଦିନଗୁଡିକରେ ଯାହା ଦାନ, ଅର୍ପଣ, ପାଠ, କରାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ଅନନ୍ତ। ଏହି ବ୍ରତ ନଉ ଦିନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଅଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ ପରି ଶେଷ କରିବା ଦରକାର; ଏହା ଫଳାଶା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଚାହିଁନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପାନ୍ତି, କାରଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଫଳ—ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଦେଇଥାନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ବହି ଓ କଥାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର; ସେ ଦେଇଥିବା ଅର୍ପଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ କୁମାରୀ, ସୁମଙ୍ଗଳି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା, ଭୋଜନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ପାନ୍ତି। ଉପସଂହାର ସମୟରେ ଗାୟତ୍ରୀର ଶତନାମ, ବା ବିଷ୍ଣୁର ଶତନାମ ପାଠ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ। ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ତପ, ଯଜ୍ଞ, କ୍ରିୟାର କ୍ଷତି ପୂରଣ ହୁଏ; ଏହିପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଦରକାର। ଉପସଂହାର ସମୟରେ ଦେବୀର ସପ୍ତଶତୀ ମନ୍ତ୍ର, ବା ମୂଳମନ୍ତ୍ର, ବା ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ବା ଗାୟତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରି, ଚାଉଳ ଦିଆ ଖିର ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର; କାରଣ ଦେବୀଭାଗବତ ଗାୟତ୍ରୀରେ ସଂପୃକ୍ତ। କଥାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଧନ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର; ବ୍ୟାଖ୍ୟାତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସୁମଙ୍ଗଳି ଓ କୁମାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ପୂର୍ବକ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଇ, ନିଜ ସଫଳତା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟ ଦାନ—ସୁନା, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାୟ, ଘୋଡା, ହାତୀ, ଜମି—ଦେଇଲେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ। ଦେବୀଭାଗବତ ଶୁଭ ଲିପିରେ ଲିଖା ଥିବା ବହିକୁ ସୁନା ଆସନରେ ରଖି, ପଟ ଦେଇ ମୁଡିବା ଦରକାର। ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ନବମୀ ଦିନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ ସେମାନେ ଭୋଗ ଦେଇ, ଏଠାରେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖୀ, ଦୁର୍ବଳ, ଶିଶୁ, ଯୁବା, ବୃଦ୍ଧ, ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ—ସେମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ପାଇବା ଦରକାର। ବିଶ୍ୱରେ ଅନେକ ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁରୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ୟାସ ଆସନରେ ବସି କଥା କହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ କଥା ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହାକୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଛଡ଼ା ଦିବ୍ୟ ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ପାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ରହନ୍ତି। ଦେବୀର କଥା ଶୁଣିବା ପୂର୍ବରୁ ପୁରାଣକୁ ତାମ୍ବୁଳ, ଫୁଲ ଦିଆ ଅର୍ପଣ କରି ସମ୍ମାନ ନ କରିବା, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାଠ ହୋଇଥିବା କଥାକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଠାରେ ଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଗ ଖୋଇଯାନ୍ତି, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଧନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରରେ ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରେ କାଉ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିମ୍ନ କିମ୍ବା ବୀର ଆସନରେ ବସି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅର୍ଜୁନ ଗଛର ପକ୍ଷୀ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କଥା ଶ୍ରବଣ ସମୟରେ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଗଧା, ପରେ ଗୃଧ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ ବା ପାପ ନାଶକ କଥାକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଜନ୍ମ ଶ୍ୱାନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତା ସହିତ ଏକା ଆସନରେ ବସି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁରୁ ଶୟନର ଦୋଷ ପାଇଁ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନମସ୍କାର କରିବା ଛଡ଼ା କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ ଗଛ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଶୁଇ ବସି କଥା ଶୁଣିଲେ ଅଜଗର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କଦାପି ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଭୋଗ କରି ଗ୍ରାମ ଶୁଆ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କଥାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି ନାହିଁ ବା ବିଘ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଭୋଗ କରି ଗ୍ରାମ ଶୁଆ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଆସନ, ପାତ୍ର, ଧନ, ଫଳ, ବସ୍ତ୍ର, କମ୍ବଳ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିର ଧାମ ପାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନୂତନ ପଟ ବା ଶୁଭ ତାଗ ବହିକୁ ଦେଇ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୋଗ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଫଳ ଅନ୍ୟ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣରେ ମିଳେ, ଦେବୀଭାଗବତ ଶ୍ରବଣରେ ତାହାର ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଇଯାଏ।