ଏହି ଦେବୀଭାଗବତ କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ, ଜୀବନର ଚାରିଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ମନ ଏବଂ ମନସିକ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଗୃହ, ସନ୍ତାନ ଓ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଗଭୀର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି ଦେଇ, ଏହି କଥାକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉପାୟ ଏହିପରି—ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପୁନି ପାଠ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଶରୀରର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ହଳକା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ସେମାନେ ଦିନକୁ ଏକଥର ହବିଷ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବେ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଫଳ, ଦୁଧ କିମ୍ବା ଘିଅ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିପାରିବେ; କଥାରେ ବିଘ୍ନ ନ ହେଉ, ଏହିପରି ପ୍ରବୃତ୍ତି ରଖିବେ। ଏବେ ମୁଁ ଦେଖେଇବି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଦ୍ୱିଜ! ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଦେବୀପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, କୁସଂସ୍କାରୀ, ହିଂସ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ, ବ୍ରାହ୍ମଣବିରୋଧୀ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିକ, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀ, ପରଧନ କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାର ଅଧିକାରୀ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନକାରୀ ଜନ, ଯିଏ ନିୟମିତ ତ୍ୟାଗୀ, ଭୂମିରେ ଶୋଇଥାଏ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେ ଏହି କଥା ଶେଷରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ପତ୍ର ପିଣ୍ଡରେ ଭୋଜନ କରିବେ। ବ୍ରତରେ ଥିବା ଲୋକ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ବର୍ଜନ କରିବେ—ବେଗୁନ, ଲାଉ, ତେଲ, ଡାଲ, ମଧୁ, ପୋଡ଼ା ଖାଦ୍ୟ, ବାସି ଖାଦ୍ୟ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ। ମାଂସ, ମାସୁର ଡାଲ, ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ରସୁଣ, ମୂଳା, ହିଂ, ପିଆଜ, ଧନିଆ ମଧ୍ୟ ବର୍ଜନୀୟ। ପିଠା, ଶାକ ଓ ଏହାଦିକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତରେ ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ଲୋଭ, ଢୋଙ୍ଗ, ଅହଂକାର ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତରେ ଥିବା ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଶ୍ୱାନଭକ୍ଷକ, ଯବନ, ଚଣ୍ଡାଳ, ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀ, ବେଦବାହିର ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବେ ନାହିଁ। ବେଦ, ଗାଈ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାରୀ, ରାଜା, ମହାନ ଲୋକ, ଦେବତା, ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିବେ ନାହିଁ। ବ୍ରତୀ ମୃଦୁ, ସରଳ, ଶୁଭ୍ର, କରୁଣାମୟ, ମିତଭାଷୀ ଓ ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଜା, ଏକସନ୍ତାନା, ଅଭାଗା, ସନ୍ତାନ ହରାଇଥିବା, ଦରିଦ୍ର—ଏମାନେ ଯଦି ଭକ୍ତି ସହ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ବଞ୍ଜା, ଏକସନ୍ତାନା, ଅଭାଗା, ମୃତସନ୍ତାନା, ଗର୍ଭପାତ ଘଟିଥିବା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ କୌଶଳ ବିନା ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବୀ ଭାଗବତ ଆଗ୍ରହ ସହ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଯଜ୍ଞ ଦିନ ସମାନ; ଏହି ସମୟରେ ଯାହା କିଛି ଦାନ, ହବନ କିମ୍ବା ଜପ କରାଯିବ, ତାହାର ଫଳ ଅନନ୍ତ। ଏହି ବ୍ରତ ନବଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଳନ କରି, ଅଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ ପରି ଏହାର ଉପସମ୍ହାର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଅଭିଲାଷା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; କାରଣ, ପରମ ଦେବୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ବହି ଓ ପାଠକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପାଠକ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଭକ୍ତି ସହ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ କୁମାରୀ, ସୁମଙ୍ଗଳୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା, ଭୋଜନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଉପସମ୍ହାର ସମୟରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଶତନାମ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ ଶତନାମ ପାଠ କରି ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, କ୍ରିୟାର କୌଣସି ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ରହିଥାଏ, ତାହା ବିଷ୍ଣୁ ନାମ ସ୍ମରଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ କଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ଏହିଠିପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ। ଉପସମ୍ହାରରେ ଦେବୀଙ୍କ ସପ୍ତଶତୀ ମନ୍ତ୍ର, ମୂଳମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ହବନ କରିବା ଉଚିତ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଘିଅ ଦିଆ ଖିର ଦ୍ୱାରା ହବନ କରିପାରିବେ; କାରଣ, ଏହି ଭାଗବତ ଗାୟତ୍ରୀମୟ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ପାଠକଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ପାଠକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ଭୂମିରେ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ, ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ଫଳ ମିଳେ। ଦେବୀପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସହ ସୁମଙ୍ଗଳୀ ଓ କୁମାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଓ ଦାନ ଦେଇ ସ୍୵ଲ୍ପ ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ସହ ଅନ୍ୟ ଦାନ—ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧାରୁ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଜମି—ଦେଲେ ତାହାର ଫଳ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖିତ ଦେବୀଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ରଖି ରେଶମ କପଡ଼ାରେ ମୁଡ଼ି ରଖିବା ଉଚିତ। ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ନବମୀ ଦିନରେ ପାଠକଙ୍କୁ ପୂଜି ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଇବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ ଭୋଗ କରି ଶେଷରେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଦରିଦ୍ର, ଦୁର୍ବଳ, ବାଳକ, ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ, ପୁରାଣଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ବୈଦ୍ୟ—ଏମାନେ ସଦା ମାନ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱରେ ଅନେକ ଶିକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୁରାଣଜ୍ଞାନୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ପୁରାଣ ଜାଣିଛି, ବ୍ୟାସାସନରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ କଥା ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହାକୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା ଦିବ୍ୟ ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣକୁ ପୂଜା, ତାମ୍ବୁଳ, ପୁଷ୍ପ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବୀ କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଦରିଦ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାଠ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭୋଗ, ଜନାନୀ ଓ ଧନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।