ଏହି ଉପଦେଶରେ ଦେବୀ ନିଜର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିବେଚନା କରାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯେପରି ଏକ ଦୀପ ଏକ ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ଛାୟା କିମ୍ବା ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇଥାଏ। ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ଏହି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ମାନିଷ ମନରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଦ୍ୱାରା ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ। ସୃଷ୍ଟିର ଲୟ ସମୟରେ ମୁଁ ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ, ନା ନପୁଂସକ—କିଛି ନୁହେଁ; ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି ରହିଥାଏ, ମନ ଏହି ଭିନ୍ନତାକୁ ପୁଣି ଉପସ୍ଥାପନା କରିଥାଏ। ମୁଁ ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୀ, ଧୃତି, କୀର୍ତ୍ତି, ସ୍ମୃତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ମେଧା, ଦୟା, ଲଜ୍ଜା, ଭୋକ, ପିପାସା ଓ କ୍ଷମା—ସବୁ ମୁଁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି। ମୁଁ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ତୃଷ୍ଣା, ନିଦ୍ରା, ଅଲସ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଯୁବାବସ୍ଥା; ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଆକାଙ୍କ୍ଷା, ଶକ୍ତି ଓ ଅଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ମୁଁ। ମୁଁ ଚର୍ବି, ମଜ୍ଜା, ଚର୍ମ; ଦୃଷ୍ଟି, ବାଣୀ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ମଧ୍ୟମ ଓ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ଏବଂ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ନାଡ଼ୀମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ମୁଁ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ମୋ ଛଡ଼ା କ'ଣ ଅଛି? କିଛି ମୋଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ। ହେ କମଳାସନ, ଏହି ସବୁ ମୋ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି। ମୋ ଏହି ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ଛଡ଼ି କ'ଣ ଅଛି? ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୂଳ ଶକ୍ତି; ମୁଁ ଶକ୍ତି ଭାବେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରେ। ମୁଁ ଗୌରୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ରୌଦ୍ରୀ, ବାରାହୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ଶିବା, ବାରୁଣୀ, କୌବେରୀ, ନରସିଂହୀ ଓ ବାସବୀ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି। ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କରେ। ପାଣିରେ ଶିତଳତା, ଅଗ୍ନିରେ ତାପ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଶିତଳତା—ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଚାହାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ମୋ ଛଡ଼ା କିଛି ଚଳିତ ହେଇପାରିବ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି। ଶିବଙ୍କୁ ମୋ ଶକ୍ତି ବିନା ଦାନବ ନାଶ କରିବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଜଗତେ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି। ରୁଦ୍ର କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ ବିନା କାହାକୁ କେହି ଅଲଗା କହନ୍ତିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିହୀନ ପୁରୁଷକୁ ନିମ୍ନ ମନ୍ୟ କରାଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ପତିତ, ଅସ୍ଥିର, ଭୟଭୀତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ, ସେହି ଲୋକ ଦୁର୍ବଳ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଅରୁଦ୍ର ବୋଲି କେହି କହନ୍ତିନାହିଁ। ଯେପରି ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହ, ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୋଗ ହେଲେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହିପରି ହରି, ଶମ୍ଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯମ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବରୁଣ ଓ ବାୟୁ—ସମସ୍ତେ ମୋ ଶକ୍ତି ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ। ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ବିନା ଏକ ଧୂଳିକଣାକୁ ଧରି ରଖିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସେଷ, କୂର୍ମ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହିତ ଯୋଗ ହେଲେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଜଳ ଶୋଷି ନଅଁ, ଅଗ୍ନି ନିଗଳି ଦେଉଁ, ବାୟୁକୁ ଶାନ୍ତ କରେ—ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯାହା ଚାହିଁ, କରେ। ହେ କମଳାସନ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ କେବେ ସନ୍ଦେହ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେବେ କେବେ ପୂର୍ବ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନ ଥାଏ, କିମ୍ବା ନାଶ ହୁଏ, ଯେପରି ମାଟିର ଗୋଲାରେ କିମ୍ବା ଭାଙ୍ଗା ଟୁକୁଡ଼ାରେ ମାଟିଘଡ଼ି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ଯଦି କେହି ପଚାରେ—‘ପୃଥିବୀ କେଉଁଠି ଗଲା?’—ତେବେ ଜାଣିବା ଯେ, ତାହାର ଅଣୁ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି। ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସାତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ: ନିତ୍ୟ, କ୍ଷଣିକ, ଶୂନ୍ୟ, ନିତ୍ୟ-ଅନିତ୍ୟ, କର୍ତ୍ତାସହିତ, ଅହଂକାରସହିତ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହି ମହାତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଏହାର ଅପ୍ରଭାବ ଅହଂକାରକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ପୁନି ପୂର୍ବବାତ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କର। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଉ, ସେଠାରେ ବସିବା ଓ ଦେବତାପ୍ରେରଣାରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର—ଏହା ମହାସରସ୍ୱତୀ ନାମକ, ରୂପବତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରଜୋଗୁଣ ଗୁଣଧାରିଣୀ। ସେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ଆଳଙ୍କାରେ ଶୋଭିତ, ଚମତ୍କାର ସିଂହାସନରେ ବସିବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଲୀଳା କରିବେ। ଏହି ମହିଳା ସଦା ତୁମ ସହଚରୀ ହେବେ; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ କେବେ ଅବମାନ କରିବେନି, କାରଣ ସେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ଏବେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ସତ୍ୟଲୋକକୁ ଯାଅ; ଚତୁର୍ବିଧ ବୀଜରୁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର। ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ସହିତ ଜୀବ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି; ପୂର୍ବବାତ ସେମାନେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଉ। କାଳ, କର୍ମ ଓ ସ୍ୱଭାବ ନାମକ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚର ଅଚର ବିଶ୍ୱ ନିଜ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଉ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିବ, ତେବେ ହରି ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରି ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିବେ। ପଶୁ ଅଥବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେହ ନେଇ, କିମ୍ବା ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେଉ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ। ଭବ ତୁମ ପ୍ରବଳ ସହଚର ହେବେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଭୋଗ କର। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉଚିତ ନିବେଦନ ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ମୋ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନେ ସଦା ତୃପ୍ତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ଗୁଣାତୀତ ଶିବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସଦା ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ଯଥାଯଥ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।