ବ୍ରହ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, "ନାରଦ, ସେ ଜଗନ୍ମାତା, ଆମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ମାଆ। ମୁଁ ଆଗରୁ ଯାହା ଅନୁଭବ କରିଥିଲି, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ କଥା କହିବି। ଏହି ଅନୁଭୂତି ମୋ ମନରେ ଉପଜିଛି।" ଏହିପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲୁ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦନ, କହିଲେ, 'ଆସ, ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା। ତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରିବା। ଏଇ ମହାମାୟା, ଯିଏ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ। ଆମେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କରିବା। ଯଦି ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ସେବିକାମାନେ ଆମକୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେଠାରେ ରହି, ଆମେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା।'" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲୁ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାନିଧ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲୁ। ତିନିଜଣେ ମିଶି 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ରଥରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲୁ, ଦ୍ୱାରପାଖକୁ ଗଲୁ, ଏବଂ ମନରେ ଅଳ୍ପ ଭୟ ଅନୁଭବ କଲୁ। ତାପରେ, ଦେବୀ ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଆମେ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ନାରୀ ରୂପ ଦେଇଦେଲେ। ଆମେ ତିନିଜଣେ ଯୁବତୀ ହେଇଗଲୁ, ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୁନି ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ଦେବୀ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମେ ନାରୀ ରୂପେ ଦେଖି, ଆମ ଦିଗରେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାହିଁଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦେଖୁଥିଲୁ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଯୁବତୀ ଭାବରେ। ସେଠାରେ ଆମେ ତିନିଜଣେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦପୀଠ ଦେଖୁଥିଲୁ, ଯେଉଁଥିରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଲଗା ଥିଲା, ଏବଂ ସେଠିରୁ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ସେଠି ହଜାର ହଜାର ସଖୀମାନେ ଥିଲେ—କେହି ଲାଲ ଡ୍ରେସ୍, କେହି ନୀଳ, କେହି ହଳଦୀ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଶୁଭ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। କେହି ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, କେହି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେହି ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ଓ ତାଳବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ, କେହି ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ନାରଦ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହେଉଛି, ଏଠି ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି—ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଦର୍ପଣ ସଦୃଶ ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଚଳ-ଅଚଳ ସମସ୍ତ, ମୁଁ, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟା, କୁବେର, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାହାଡ, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ଶ୍ୱେତ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ହାହା, ହୂହୂ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ଏହା ସହ ବି, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ପିତୃ, ସମସ୍ତ ନାଗ (ଶେଷ ସହିତ), କିନ୍ନର, ଉରଗ, ରାକ୍ଷସ, ଏବଂ ବୈକୁଣ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ, କୈଳାଶ ପର୍ବତ—ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦନଖର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ସେଠି ଜଳର ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପଦ୍ମରେ ମୁଁ (ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା), ଶେଷ ଶୟନ ଶ୍ରୀହରି, ଏବଂ ମଧୁ କୈଟଭ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦନଖରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲି; 'ଏହା କ'ଣ?' ଭାବି ମନେ ଚିନ୍ତା କଲି। ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ମାଆଙ୍କୁ ଜଗତ୍ଜନନୀ ଭାବେ ଦେଖିଲୁ। ସେଠି ଆମେ ଦେଖିଲୁ, ଶୁଭ୍ର ଦ୍ୱୀପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶତବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କଲୁ, ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି। ସେଠି ଦେବୀଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ଧାରିଥିଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ଆମକୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମନମୁଗ୍ଧ ହେଲୁ, ଚିତ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା। ଏକଦିନ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁବତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମହାଦେବୀ ଶ୍ରୀଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— "ମାତା, ଦେବୀ, ପ୍ରକୃତି ଓ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଶୁଭଦାୟିନୀ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା, ବୃଦ୍ଧି ଓ ସିଦ୍ଧି ଦାୟିନୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଆପଣ ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱରୂପିଣୀ, ସଂସାର ରୂପ ଅରଣ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ପଞ୍ଚକୃତ୍ୟ ନିର୍ମାତ୍ରୀ, ଲୋକେଶ୍ୱରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟର ଆକାର ଯିଏ, ଅଚଳ ସ୍ୱରୂପା, ଅର୍ଧାକ୍ଷର ରୂପ ତଥା ହ୍ରୀଲେଖା, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି—ସମସ୍ତ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ। ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଆପଣଠାରୁ ହୁଏ। ମାଆ, ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆଧାର। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଚରାଚରକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଷୋଳ ଓ ସାତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ମାୟା ସ୍ୱରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ। ଆପଣ ବିନା କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଆପଣ ସଦା ବିରାଜିତ। ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିନା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ମାଆ। ଆପଣ ସଦା ଜଗତ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବେ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ। ପ୍ରଳୟ କାଳେ ଆପଣ ସମସ୍ତକୁ ଲୟ କରିନିଅନ୍ତି; ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୀଡ଼ା କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ମାଆ, ଆପଣ ମଧୁ କୈଟଭ ଠାରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆପଣ ପ୍ରକଟ କରିଥିଲେ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ। ମୁଁ, ଭବ (ଶିବ), ବିରିଞ୍ଚି (ବ୍ରହ୍ମା)—କେହି ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଅଗୋଚର କ୍ରୀଡ଼ାକୁ ଜାଣିପାରିନାହିଁ; ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ କେତେ ଜଗତ୍ ଆପଣ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ମହାଶକ୍ତିମାନ୍ ଭବାନୀ? ଏଠି ଆମେ କେବଳ ହରି, ଶିବ, ଓ କମଳାଜଙ୍କୁ ଦେଖୁଛୁ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଜଗତ୍ରେ କି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି? ଆମେ କ'ଣ ଜାଣିପାରିବୁ, ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ?