ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିନରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଥିଲୁ। ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲୁ—ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ କିଏ? ତାଙ୍କର ନାମ କଣ? ଆମେ ଜାଣି ନାହିଁ, ଏଠି ଦଢ଼ି ଥିଲୁ। ସେ ଦୂରରୁ ଏକ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ହାତ ଓ ହଜାର ମନୋହର ମୁହଁ ସହିତ ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଅନ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଆମେ ଚିନ୍ତା କଲୁ—ସେ କୌଣସି ଅପ୍ସରା ନୁହଁ, କୌଣସି ଗନ୍ଧର୍ବୀ ନୁହଁ, ଦେବୀ କୌଣସି ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାରଣା ଭିତରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଗଲୁ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ମା ଦେବୀକୁ ଦେଖି ମିଶ୍ର ହସ୍ୟ ସହିତ କହିଲେ— "ଏହି ଶୁଭ ଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ସବୁ କାରଣ, ସେ ମହାଜ୍ଞାନ, ମହାମାୟା, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରକୃତି। ଦେବୀକୁ ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁର୍ଲଭ। ଦେବୀ ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଚ୍ଛା, ନିତ୍ୟ ଓ ଅନିତ୍ୟ ଦୁଇଟିର ମୂର୍ତ୍ତି। ସେ ବିଶ୍ୱର ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ଶୁଭ, ଅଲ୍ପ ଭାଗ୍ୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଉଁଠି ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେ ଭିତରେ ବେଦ ରଖିଛନ୍ତି, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦି ରାଜ୍ଞୀ।" "ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ଆକୁଞ୍ଚିତ କରି ଲୀଳା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଚିହ୍ନ ନିଜ ଶରୀରରେ ରଖନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୂର୍ତ୍ତି, ବହୁ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସେବାରେ ନିୟୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ଦେଖୁଛନ୍ତି।" "ଆମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲୁ, କାରଣ ଆମେ ଦେବୀଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇଛୁ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲୁ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଛି; ନାହିଁ ତ, ଆମେ କିପରି ଏହି ଦର୍ଶନ ପାଇପାରିଥାନ୍ତୁ? ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମର ଧାରକ ଓ ଦାନୀ ତପସ୍ବୀ, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ରାଗୀ ଲୋକ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ସେ ପ୍ରକୃତିର ମୂଳ, ସଦା ପୁରୁଷ ସହିତ ଏକତ୍ର, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତିଆରି କରି ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ସେ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦୃଶ୍ୟ, ଦେବଗଣ; ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କାରଣ, ମାୟା, ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ଶୁଭ।" "ମୁଁ କେଉଁଠି, ଦେବଗଣ କେଉଁଠି, ରମ୍ଭା ଭଳି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ କେଉଁଠି? ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହଁ।" "ଏହି ମହାନ ମହିଳା ହେଉଛନ୍ତି ସେଉଁଠି ଦେଖାଯାଇଥିବା ମହାସାଗରରେ ଦେଖିଥିଲି ଶିଶୁ ଦେବୀ, ଯିଏ ମୋତେ ଖୁସି ହୋଇ ଦୋଳାଇଥିଲେ। ବଟ ଗଛର ଏକ ପତ୍ର ଉପରେ, ଦୃଢ଼ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠି ହାତରେ ଧରି, ପଦ୍ମ ପ୍ରତି ମୁଁହରେ ରଖି, ସେ ଚିତ୍ର କ୍ରିୟା କରି ଖେଳୁଥିଲେ। ଶିଶୁ ଭଳି ଅନେକ ହସି ଖେଳ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନରମ ଶରୀର ବଟ ପତ୍ରର ଭିତରେ ଶୋଇଥିଲା।" "ଗୀତ ଗାଇ ଦୋଳାଇ, ଶିଶୁ ଭଳି ମୋ ସହିତ ରହିଥିଲେ; ଏହି ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ଦେଖାଯାଇଛି, ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ପ୍ରମାତ୍ମା; ଏବେ ମୁଁ ଆପଣମାନେଠାରେ ଜଣେଇବି, ଯେଉଁ ଅନୁଭବ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲି।" ଏହିପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦେବୀ ନିମନ୍ତେ ରଚିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏପରି କହି ବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦନ, ପୁନଃ କହିଲେ—ଚଳ, ଆମେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇବା, ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର କରିବା। ଏହି ମହାମାୟା, ଦାନ ଦେବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଶ୍ଚୟ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ; ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇବା, ତାଙ୍କ ପଦ ପାଖରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରିବା। ଯଦି ଦ୍ୱାର ରକ୍ଷକମାନେ ଆମକୁ ରୋକିବେ, ତେବେ ଆମେ ସେଉଁଠି ଦଢ଼ି ଥିବା, ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରେ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ିବା। ହରି ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଓ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ହେଲୁ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆମେ ତିନିଜଣେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରଥରୁ ତ୍ରୁଟି ଦ୍ରୁତ ତଳକୁ ଯାଇ, ଦ୍ୱାର ପାଖକୁ ଆସି, ମନରେ ଭୟ ଭରିଗଲୁ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ, ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସି, ଆମ ତିନିଜଣକୁ ମହିଳା ରୂପ ଦେଇଦେଲେ। ଆମେ ଯୁବତୀ ଭାବେ, ଭଲ ଭୂଷଣ ନିର୍ମିତ, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁନଃ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ସେ ଆମେ ମହିଳା ରୂପରେ ତାଙ୍କର ପଦ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଦେଖି, ଆମେ ଉପରେ ଦୟା ଭରି ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିଲେ। ଆମେ ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ଭଲ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ମହିଳା ଭଳି ଦଢ଼ି ଥିଲୁ। ଏଠି ଆମେ ତିନିଜଣେ ଦେବୀଙ୍କର ପଦର ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲୁ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମଣି ଶୋଭିତ, ଦଶ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସେଠାରେ ହଜାର ଦେବୀ ସାଥୀ ଥିଲେ, କିଏ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଶାଢ଼ି, କିଏ ନୀଳ, ଅନ୍ୟ କିଏ ଶୁଭ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବୀ, ଶୁଭ ରୂପରେ ଭୂଷିତ, ବିଭିନ୍ନ ଶାଢ଼ି ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦେବୀଙ୍କ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ସେବାରେ ଲଗିଥିଲେ। କିଏ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, କିଏ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, କିଏ ଖୁସି ହୋଇ ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ଓ ବାୟୁବାଦ୍ୟ ରଖି ଖେଳୁଥିଲେ। ନାରଦ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠି ଦେଖିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ କହିବି: ଦେବୀଙ୍କର ପଦ୍ମ ଚରଣର ଦର୍ପଣ ଭଳି ପ୍ରସ୍ତର ଉପରେ— ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଚଳାଯାଉଥିବା ଓ ଅଚଳ, ମୁଁ, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ— ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, କୁବେର, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ସାଗର, ନଦୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା— ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ଶ୍ୱେତ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ହାହା, ହୂହୂ— ଅଶ୍ୱିନୀ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ପିତୃ, ସମସ୍ତ ନାଗ ଶେଷ ସହିତ, କିନ୍ନର, ଉରଗ, ରାକ୍ଷସ— ୱୈକୁଠ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, କୈଳାସ ପର୍ବତ—ଏ ସବୁ ଦେବୀଙ୍କର ନଖର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲୁ।