ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନାସନରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ମୂଲ୍ୟବାନ ଚାଦର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ର ଅପୂର୍ବ ଚମକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରା ମହିଳା ବସିଥିଲେ। ସେ ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଏକ ଅପୂର୍ବ ତେଜ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ, ଲାଲ ଠୋଠ ଓ ଦନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ରୂପ ଠାରୁ ଅଧିକ, ସମଗ୍ର ଦେହ ରବିମଣ୍ଡଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ରହିଥିଲା। ସେ ଥିଲେ ଶ୍ରୀ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଯାଇନଥିବା ଏକ ଦେବୀ, ମୃଦୁ ହାସରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅତିଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ "ହ୍ରୀଂ" ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଲାଲାବର୍ଣ୍ଣର, କୃପାମୟୀ, ଯୁବତୀ ଓ ଯୌବନ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲତାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, କମଳମୁଖ ମୃଦୁ ହାସରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଏବଂ ଉଦ୍ଧତ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ କମଳ କୁଞ୍ଜ ଠାରୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ମଣି ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍କଣ, ବାହୁଳି ଓ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର କମଳମୁଖ ଶ୍ରୀଚକ୍ର ଆକୃତିର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଣା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ସେ ଥିଲେ ହୃଲ୍ଲେଖା ଭୁବନେଶୀ, ନିଜ ନାମ ଜପରେ ନିରତ। ତାଙ୍କର ସଂଗିନୀମାନେ ସଦା ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଭୁବନେଶୀ ଦେବୀ, ମହାଦେବୀ, ହୃଲ୍ଲେଖା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଇ ରହିଥିଲେ। ଅନଙ୍ଗକୁସୁମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଷଡ୍ଭୁଜ ମଧ୍ୟରେ, ଯନ୍ତ୍ରମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଅସୀନ ଥିଲେ ଦେବୀ। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅବାକ୍ ହୋଇ ଦାଉଡ଼ିଲୁ, "ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ କିଏ? ତାଙ୍କର ନାମ କଣ? ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ, ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛୁ।" ଦୂରରୁ ଦେଖିଲୁ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ହାତ ଓ ହଜାର ରୂପବତୀ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ। "ସେ ନ ଅପ୍ସରା, ନ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନ ଦେବକନ୍ୟା,"—ଏଭଳି ନାରଦ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ଦେହରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲୁ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ହାସ ଦେଖି, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ନିଜ ଜ୍ଞାନରୁ ମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏହି ଭାଗ୍ୟବତୀ ଦେବୀ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ, ସେ ମହାଜ୍ଞାନ, ମହାମାୟା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅବିନାଶୀ ଆଦି ପ୍ରକୃତି। ଦେବୀ ଅଳ୍ପ ଧୀର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗୋଚର, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତିଯୋଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଲଭ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷର ଚେଷ୍ଟାଶକ୍ତି, ନିତ୍ୟ ଓ ଅନିତ୍ୟ ଦୁହିଁ ର ମୂର୍ତ୍ତି। ଦେବୀ ବିଶ୍ୱର ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଅଳ୍ପ ଭାଗ୍ୟବାନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ। ସେ ଭିତରେ ବେଦ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଚଉଡ଼ା ଚକ୍ଷୁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ ରାଜ୍ଞୀ। ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତି ଓ ଲୟ ର ଖେଳ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଚିହ୍ନ ନିଜ ଦେହରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।" "ସେ ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୂଳ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ, ଅନେକ ଶକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦ୍ରୁଶ୍ୟମାନ। ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସେବାରେ ନିୟୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଆମେ ଅତିଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଅତି ପୁଣ୍ୟବାନ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛୁ, କାରଣ ଆମେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଛୁ।" "ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ କରିଥିଲୁ, ତାହାର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳିଛି; ନହେଲେ, ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦର୍ଶନ କେମିତି ମିଳିଥାନ୍ତା? ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ, ଦାନଶୀଳ ତପସ୍ୱୀ, ସେମାନେ ଏହି ଭାଗ୍ୟବତୀ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ରାଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ।" "ସେ ବାସ୍ତବରେ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ସଦା ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି; ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ପରମାତ୍ମା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ସେ ପ୍ରେକ୍ଷକ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଦୃଶ୍ୟ, ଦେବଗଣ; ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାରଣ, ମାୟା, ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ।" "ମୁଁ କେଉଁଠି, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି, ରମ୍ଭା ଭଳି ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ କେଉଁଠି? ଆମେ କେହି ତାଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ, ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ସେଇ ମହିଳା ଯାହାକୁ ମହାସାଗରରେ ଦେଖିଥିଲୁ, ଶିଶୁ ରୂପ ମହାଦେବୀ, ଆନନ୍ଦରେ ମୋତେ ଝୁଲାଇଥିଲେ।" "ବଟବୃକ୍ଷ ପତ୍ର ଉପରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଶୟନରେ ଶୋଇ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ହାତରେ ଧରି, ତାହାକୁ କମଳମୁଖରେ ରଖିଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ଶିଶୁ ଭଙ୍ଗୀରେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୋମଳ ଦେହ ବଟପତ୍ରର ଭିତରେ ଶୋଇଥିଲା।" "ଗାଇ ଓ ଝୁଲାଇ, ସେ ମୋ ସହ ଶିଶୁ ରୂପରେ ରହିଥିଲେ; ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ଜଣାପଡ଼ିଲା, ଦୃଢ଼ ଦର୍ଶନ ପରି। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ମାତା; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ ଅନୁଭବ କରିଥିବା ଘଟଣା କହିବି, କାରଣ ଏବେ ଚିହ୍ନାଟି ହୋଇଛି।" ଏପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦନ, ଏହି କଥା କହି, ପୁନି କହିଲେ— "ଆସ, ଆମେ ତାଙ୍କର ପାଖକୁ ଯିବା, ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କରିବା। ଏହି ମହାମାୟା, ଵରଦାୟିନୀ, ନିଶ୍ଚିତ ଆମକୁ କୃପା କରିବେ; ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା।" "ଯଦି ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ପାଳକମାନେ ଆମକୁ ରୋକିଦେଇ, ଆମେ ସେଠି ରହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ସ୍ତୁତି କରିବା।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ହରି ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲୁ ଓ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲୁ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲୁ। "ଓଁ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆମେ ତିନିଜଣେ ଦ୍ରୁତ ଦିବ୍ୟ ରଥରୁ ଅବତରଣ କଲୁ, ବାହାରକୁ ଯାଇ ଦ୍ୱାରରେ ପହଁଚିଲୁ, ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ ଓ ଆଶଙ୍କା ଭରିଗଲା। ତାପରେ ଦେବୀ, ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୃଦୁ ହାସ କଲେ ଓ ଆମ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନାରୀର ରୂପ ଦେଇଦେଲେ।