ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନା ଓ ଏହାର କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରାଯିବା ଦରକାର। ଏହି ସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରଥମେ ସଫା କରି, ଗୋମୟରେ ଲେପି, ଏକ ବଡ଼ ଓ ମନୋହର ଅଞ୍ଚଳରେ ତିଆରି କରାଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, କଦଳୀ ଗଛର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶୋଭାମୟ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରି, ଉପରେ ଛାଉଣୀ, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୋଭିତ କରାଯିବ। ବକ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟାସନ ଏବଂ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନ ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଉଚିତ ଭାବେ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଶ୍ରୋତା ଯେଉଁଥିରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ବକ୍ତା ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଶାନ୍ତ, ଦେବୀ ଉପାସକ, ଦୟାଳୁ, ନିର୍ଲୋଭ, ଦକ୍ଷ ଓ ଦୃଢ଼। ଶ୍ରୋତା ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଉପାସକ, ଦେବ ଉପାସକ, ଏହି କଥାର ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଅର୍ଥରେ ଲଗ୍ନ, ଦାନଶୀଳ, ନିର୍ଲୋଭ, ନମ୍ର ଓ ଅହିଂସାପରାୟଣ ହେବା ଦରକାର। ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ତିକତା ହୀନ, ଲୋଭୀ, ଲୁସ୍ତ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଖଡ଼ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧୀ, ସେମାନେ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞରେ ବକ୍ତା ହେବା ପାଇଁ ଅନୁଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏକ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ବ୍ୟକ୍ତି କଥାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇବା ଏବଂ ବକ୍ତାଙ୍କ ସହାୟକ ଭାବେ ରହିବା ଦରକାର। ଏକ ଶୁଭ ଦିନର ଶୁଭ ସମୟରେ, ବକ୍ତା, ଶ୍ରୋତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଚିତା କ୍ରିୟା କରି ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧି, ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ ଓ ପିତୃପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଗୋଦାନ ଦେବା ମଧ୍ୟ ଦରକାର ଏବଂ ଆରମ୍ଭରେ ଅବଶ୍ୟ ଗଣେଶ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ। ଜଳଘଟ ସ୍ଥାପନ କରି ଦିଗପାଳ, କ୍ଷେତ୍ରପାଳ, ଯୋଗିନୀ ଓ ମାତୃ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ତୁଳସୀ, ଗ୍ରହ, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା କରି ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରରେ ଜଗତ୍ ମାତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭାଗବତ ପୁସ୍ତକକୁ ସମସ୍ତ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କରି, ଦେବୀଙ୍କ ଶବ୍ଦ ରୂପକୁ ଶୁଭ ଅକ୍ଷରରେ ଆଦର କରିବା ଦରକାର। କଥାର ବାଧା ଦୂର କରିବାକୁ ଏକ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚୟନ କରି, ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଓ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ପରିକ୍ରମା ଓ ନମସ୍କାର କରି, "କାତ୍ୟାୟନୀ, ମହାଶକ୍ତି, ଭବାନୀ, ଜଗତ୍ ଶ୍ୱାମିନୀ" ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିବା ଦରକାର। "ଓ ଦୟାମୟୀ, ମୋତେ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର; ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ପୂଜିତ ଜଗତ୍ ମାତା, କୃପା କର।" ଏଭଳି ଅଞ୍ଜଳି ମାଗି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ। ବକ୍ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟାସ ଭାବେ ଦେଖି, ମାଳା, ଭୂଷଣ, ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ମଧ୍ୟ ଦରକାର। "ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ୟାସ ରୂପ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କଥାର ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟରେ ମୋର ଅନ୍ତରର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ନବ ଦିନ ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। ଘର, ପିଲା, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଦୁଃଖ ଭାବ ଛାଡ଼ି, ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥର ଫଳ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେଉଯାଉ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ବିରାମ ନେଇ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପାଠ କରିବା ଦରକାର। ଦେହ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ହଳକା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ; କଥା ଶ୍ରବଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହବିଷ ଖାଦ୍ୟ ଏକବାର ଖାଇବା ଦରକାର। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଫଳ, ଦୁଧ କିମ୍ବା ଘିରେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ; ଜନେ ଜଣେ ଏହିପରି କରି କଥାରେ କୌଣସି ବାଧା ନ ଆସିବା ଦରକାର। ଏବେ ମୁଁ କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉପବାସୀଙ୍କ ନିୟମ କହିବି: ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ ଦେଖନ୍ତି, ଦେବୀରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଅସ୍ତିକତା ହୀନ, ଅହିଂସା ହୀନ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିରୋଧୀ, ନାସ୍ତିକ, ସେମାନେ କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ। ଅନ୍ୟର ଧନ, ଷ୍ଟ୍ରୀ, ଦେବ ଧନ ଉପରେ ଲୋଭ ରଖୁଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଉପରେ ଲୋଭୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କଥା ଶ୍ରବଣର ଅଧିକାରୀ ନୁହଁନ୍ତି। ଏକ ନିର୍ମଳ ନିୟମୀ, ଭୂମି ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କଥା ଶେଷରେ ପତ୍ର ପ୍ଲେଟରେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଉପବାସୀ ଅଳୁ, ଲାଉ, ତେଲ, ଦାଲ, ମଧୁ, ଜଳି ଖାଦ୍ୟ, ପୁରୁଣା ଖାଦ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ପାକା ଖାଦ୍ୟ ଛାଡିବା ଦରକାର। ମାଂସ, ମସୁର ଦାଲ, ଋତୁମତୀ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦେଖି ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ରସୁଣ, ମୁଳା, ହିଙ୍ଗୁ, ପିଆଜ, ଧନିଆ ମଧ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହଁ। ଉପବାସୀ କଥା ଶ୍ରବଣରେ କୁମ୍ହା, ଶାକ ଓ ଏହା ପରି ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଇବା ଦରକାର; ଏହିପରି ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ଲୋଭ, ମିଥ୍ୟା, ଅହଂକାର ଛାଡିବା ଉଚିତ। ଉପବାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱେଷୀ, ଅନ୍ତ୍ୟଜ, କୁକୁର ଭକ୍ଷକ, ଯବନ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଋତୁମତୀ ନାରୀ, ଅବେଦୀଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁ। ଏହିପରି ବେଦ, ଗୋ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଷ୍ଟ୍ରୀ, ରାଜା, ମହାନ୍, ଦେବ, ଦେବ ଭକ୍ତ ଉପରେ ଅପବାଦ ଶୁଣିବା ଉଚିତ ନୁହଁ। ଉପବାସୀ ନମ୍ରତା, ସାଧା ସ୍ୱଭାବ, ଶୁଚିତା, ଦୟା, ମାପିଥିବା କଥା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁମାନେ ଅପୁଷ୍ଟ, ଏକ ପୁତ୍ର ଅଛି, ଅଭାଗା, ପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ତ:ସ୍ତ୍ରୀର ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଛି, ଦୁଃଖୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ ଭାଗବତ କଥା ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ଧନ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଅସାଧାରଣ ଭାବରେ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବୀର ଭାଗବତ କଥା ଦୀର୍ଘ ଭାବରେ ଶୁଣିବା ଦରକାର। ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ଯେଉଁ ଦିନ ଯାଉଛି, ସେଗୁଡିକ ଯଜ୍ଞ ଦିନ ସମାନ; ଏହି ଦିନରେ ଯାହା ଦିଆଯିବ, ଦାନ, ହୋମ, ପାଠ, ତାହା ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି ଉପବାସ ନବ ଦିନ ପରିଚାଳନ କରି, ଅଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତର ଶେଷ କ୍ରିୟା ପରି ଶେଷ କରିବା ଉଚିତ।