ଦେବୀ ଆମକୁ କହିଲେ, “ଆଜି ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖେଇବି।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆମେ ‘ଓଁ’ କହି ଦେଲୁ। ତାପରେ ଆମେ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ମୁକୁତାମାଳାରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଏବଂ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟିର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲୁ। ଏହି ମନୋହର ଦିବ୍ୟ ରଥଟି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହଳ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଆମେ ତିନିଜଣ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଏହି ରଥରେ ବସିଲୁ। ଆମକୁ ଏପରି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟିନୀ ଦେବୀ ଆମ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରଥଟି ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲା। ରଥରୁ ଆମେ—ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ—ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ରଥରୁ ଆମ ପାଖରେ ଚମତ୍କାର ଗଛ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଫଳ ଥିଲା, କୋଇଲିମାନେ ଗାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼, ବନ, ଉଦ୍ୟାନରେ ଭୂମି ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ପୁରୁଷ-ନାରୀ, ପଶୁ, ପବିତ୍ର ନଦୀ, ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ଜଳାଶୟ, ଜଳାବନ୍ଧ ଓ ଝରଣା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାପରେ ଆମେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଗରୀ ଦେଖିଲୁ, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ଦୁର୍ଗାଦ୍ୱାର, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମହଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ନଗରୀ ଦେଖି ଆମେ ଚିହ୍ନିପାରିଲୁ—କିଏ କହିଲେ, “ଏହି କି ସ୍ୱର୍ଗ? କିଏ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ?” ଆମେ ଏକ ଦେବସଦୃଶ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଟେଇଁ ଦେଖିଲୁ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୀକାର କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଆମ ଉପରେ ଦେବୀ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ରଥଟି ବାୟୁବେଗରେ ଆକାଶ ମାଡ଼ିଗଲା ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେଠାରେ ଆମେ ଶୋଭାମୟ ନନ୍ଦନ କାନନ ଦେଖିଲୁ, ପାରିଜାତ ଗଛର ଛାୟା ଓ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ଚାରିଦାନ୍ତି ହାତୀ ଥିଲା; ମେନକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମୂହରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ, ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନର ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଗାଇ ଖୁସି ପାଉଥିଲେ; ଏଠାରେ ଆମେ ବଳବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୌଳୋମୀ ସହିତ ଦେଖିଲୁ। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକ ଦେଖି ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲୁ; ଏଠାରେ ଜଳର ଦେବତା, କୁବେର, ଯମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲୁ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ନଗରୀରୁ ଏକ ରାଜା ବାହାରିଲେ। ସେ ଦେବରାଜ ସଦୃଶ ଅଚଳ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଆମେ ରଥରୁ ଏହା ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ରଥଟି ପୁନି ବେଗରେ ଆଗେଇଗଲା। ତାପରେ ଦେବମାନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚିଲୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ହର ଓ କେଶବ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କ ଶାଖାଗୁଡ଼ିକ ତାଦୃଶ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ସର୍ପ ଓ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା କିଏ?” ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, “ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ।” “ମୁଁ କିଏ? ସେ କିଏ? ଏହି ମୋ ଭ୍ରମ କାହିଁକି, ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମନ ଗତି ସମାନ ତୀବ୍ର ହୋଇ ରଥଟି କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଚଳିତ ରଥ ଶୀଘ୍ରେ କୈଳାଶ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯକ୍ଷମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନରେ ମୟୂର ଓ କୋଇଲି ଡାକୁଥିଲେ। ଭିନା, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ୱର ଗଞ୍ଜାଇଥିବା ଏହି ଶୁଭ ଅଳୟରେ ରଥଟି ଥମ୍ବିଲା। ଏଠାରେ ଶୁଭ୍ର ଶମ୍ଭୁ, ବୃଷଭାରୂଢ଼, ତିନି ନୟନ, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ, ଦଶଭୁଜା, ମସ୍ତକରେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବାଘଛାଲ ଓ ହାତୀଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁଅ ପାଦ ଛାଡ଼ି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ—ଏକ ଗଜମୁଖ, ଅନ୍ୟ ଷଡ୍ମୁଖୀ। ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଏକାଠି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ; ନନ୍ଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଗଣମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ। ଜୟଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଗଣମାନେ ଶିବଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଥିଲେ। ଏହି ଅନ୍ୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ନାରଦ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲୁ। ମାତୃମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ସନ୍ଦେହରେ ମୁଁ ତିଅଁ ରହିଗଲି; ଏହି ସମୟରେ ରଥଟି ବାୟୁବେଗରେ ପୁନି ଶିଖର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା। ଏବେ ରଥଟି ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯାହା ରାମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସ। ଏଠାରେ ମୁଁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଚମତ୍କାର ଦେଖିଲି। ବିଷ୍ଣୁ ତାହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ; ହରି, କମଳନୟନ, ମହଳର ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ। ସେ ଅତସୀପୁଷ୍ପ ସଦୃଶ ଦେହରେ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିଭୁଜା, ଗରୁଡ଼ାସନ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେବେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ମଙ୍ଗଳ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଳୋନ୍ତି ଥିଲେ; ଏହି ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲୁ। ଆମେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲୁ; ଏହିବେଳେ ରଥଟି ପୁନି ବାୟୁବେଗରେ ଆଗକୁ ଚଲିଗଲା। ତାପରେ ଆମେ ଅମୃତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ, ଯାଁଠାରେ ମଧୁର ଜଳ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ, ଅନେକ ଜଳଚର ଜନ୍ତୁ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ମନ୍ଦାର, ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ଆସନ ଓ ଅନେକ ଚମତ୍କାର ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା। ମୁକୁତା ମାଳା ଓ ବିଭିନ୍ନ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଅଶୋକ, ବକୁଳ, କୁରୁବକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଚାରିଦିଗରେ କେତକୀ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛ, କୋଇଲିର ଡାକ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନରେ ପ୍ରାଣବନ୍ତ ଏହି ଚମତ୍କାର ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ଶିବାକାର ମନୋହର ଶଯ୍ୟା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ରତ୍ନରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଏହି ଶଯ୍ୟା ଦେବମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।