ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ସେ ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଅଜୟ ଶ୍ରୀରୂପ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ପଞ୍ଚହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଅତିଶୟ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶେଷରେ, ଦାନବମାନେ ପ୍ରକଟ ହେବା ପରେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରୁଦ୍ର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତିନିଜଣେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲୁ। ସେଠାରେ ଆମେ ତିନିଜଣେ ଏକ ଶାନ୍ତ, ମନୋହର ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ଆମେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କଲୁ, ତେଣୁ ସେ ଦେବୀ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉତ୍ତମ ଶକ୍ତିର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେ ଦେବୀ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଆମେ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦିତ କରିଦେଲେ, ତା’ପରେ କହିଲେ, “ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ, ତୁମେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ଭାବେ କର। ମହାଦାନବମାନେ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି, ଏବେ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନିଜ ନିଜ ଲୋକରେ ନିବାସ କର। ଚାରିପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କର।" ଦେବୀଙ୍କର ମୃଦୁ, ମଧୁର ଓ ପ୍ରୀତିକର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲୁ, “ହେ ମାତା, ଆମେ କିପରି ସୃଷ୍ଟି କରିବୁ? ପୃଥିବୀ ତ ଚାରିପଟେ ଜଳରେ ବିସ୍ତୃତ, କେଉଁସି ପ୍ରାଣୀ ନାହିଁ, ଗୁଣ, ତତ୍ତ୍ୱ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କିଛି ନାହିଁ।” ଆମ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଦେବୀ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଆକାଶରୁ ଆସିଲା। ଦେବୀ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଗଣ, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଇଚ୍ଛାମତେ ବିମାନରେ ପ୍ରବେଶ କର। ଆଜି ଏହି ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖେଇବି।” ଆମେ ‘ଓଁ’ କହି ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲୁ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଳା, ମୁକୁତ ଓ ଘଣ୍ଟିଧ୍ୱନିରେ ଶୋଭିତ ବିମାନରେ ବସିଲୁ। ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିମାନକୁ ଆକାଶେ ଉଠାଇଲେ। ଆମେ ତିନିଜଣେ ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହ ବିମାନରୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲୁ। ତାଳେ ଦେଖିଲୁ ମନୋହର ଫଳମୂଳ ଦେଇ ଶୋଭିତ ବୃକ୍ଷ, କୋଇଲୀର ମଧୁର ଗୀତ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ, ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ ପୃଥିବୀ। ଏଠାରେ ନାରୀ, ପୁରୁଷ, ପଶୁ, ପବିତ୍ର ନଦୀ, ପୋଖରୀ, ଖାଳି, ଜଳାଶୟ, ନାଳା, ଝରଣା ଦେଖିଲୁ। ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ନଗର ଦେଖିଲୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବମୟ ପ୍ରାଚୀର, ଯଜ୍ଞଶାଳା, ଓ ଅନେକ ମହଲ ଥିଲା। ଆମେ ପଚାରିଲୁ, “ଏହା କି ସ୍ୱର୍ଗ? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ କିଏ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି?” ଏଠାରେ ଏକ ଦେବତାତୁଳ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲୁ, ଆଉ ଆମ୍ବିକା ଆମ ବିମାନ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏହା ପରେ ବିମାନ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ବେଗରେ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେଠାରେ ଶୋଭାମୟ ନନ୍ଦନ କାନନ ଦେଖିଲୁ, ପରିଜାତ ବୃକ୍ଷର ଛାୟା ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା। ଦେବୀ ପାଖରେ ଚାରିଦାନ୍ତି ହାତୀ ଦେଖାଗଲା, ମେନକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ, ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମନ୍ଦାର ବାଗିଚା ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକ ଦେଖି ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲୁ; ସମୁଦ୍ରପତି, କୁବେର, ଯମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଆମେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲୁ। ତା’ପରେ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ନଗରରୁ ରାଜା ବାହାରିଲେ, ସେ ଦେବରାଜ ସମାନ ଅଚଳ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆମ ବିମାନ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା। ଏହାପରେ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ ବ୍ରହ୍ମାର ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ହର ଓ କେଶବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କ ଶାଖା, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ପର୍ବତ, ନାଗ ଓ ସର୍ପମାନେ ସ୍ୱରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା କିଏ?” ମୁଁ କହିଲି, “ମୁଁ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଜାଣିନି। ମୁଁ କିଏ? ସେ କିଏ? ଏହି ମୋ ଭ୍ରମ କାହିଁକି ହେଉଛି, ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ?” ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ବିମାନ ମନର ବେଗରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ଏବଂ କୌଳାସ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେଠାରେ ଯକ୍ଷମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ମନୋହର ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନ, ମୟୂର ଓ କୋଇଲୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ବୀଣା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନିରେ ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଇଯାଇଥିଲା। ବିମାନ ସେଠାରେ ରୁକିଗଲା। ଶିବ ଭଗବାନ ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ପାଞ୍ଚ ମୁଖ, ଦଶ ହସ୍ତ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରି, ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ବାହାରିଲେ। ସେ ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହସ୍ତୀଚର୍ମ ଉପରେ ଜଡ଼ିଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦୁଇପୁଏ—ଏକ ଦନ୍ତୀମୁଖ, ଅନ୍ୟଟି ଷଡ଼ାନନ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଏ ଦୁଇଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଆଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ନନ୍ଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଗଣମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଜୟଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅନ୍ୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ନାରଦ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲୁ। ମାତୃମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ମୁଁ ସେଠାରେ ରହିଲି। ଏହା ସହସା ବିମାନ ପର୍ବତ ଶିଖର ଛାଡ଼ି ବେଗରେ ଚାଲିଗଲା ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାମାପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୀପ୍ତି ଦେଖିଲି।